Onderweg naar Wolfsburg, de standplaats van Oranje bij dit EK, kom ik langs Arkel. Ik rijd er wel vaker langs en denk dan altijd even aan de beroemdste inwoner Frenkie de Jong, de heerlijke draaitol die ons ooit een landentitel moet bezorgen, zo wist ik al lang geleden zeker. Dat wenden en keren in de drukte, dat dribbelen, passeren, versnellen en vertragen. Dat lachende gezicht, die voornaam geïnspireerd op de jarentachtig-synthpopgroep Frankie goes to Hollywood; alles klopt.
Over de auteur
Bart Vlietstra schrijft voor de Volkskrant over voetbal.
‘Relax, don’t do it,’ is de beroemdste zangregel van de band uit Liverpool. Toepasselijker dan ooit, want De Jong doet het niet, spelen op het EK. Zijn enkel is te kwetsbaar.
Voordat ik er erg in heb, sla ik af naar Arkel. Van EK-koorts is geen sprake, behoudens een enkele oranje vlag. Het dorp, ingeklemd tussen De Linge en het Merwedekanaal, zou ‘losbolliger’ zijn dan de rest van de godsdienstige Alblasserwaard, zo onderzocht John Schoorl in een uitgebreide reportage in Volkskrant Magazine van zes jaar geleden. Toen was De Jong al 80 miljoen euro waard, maar kwam hij nog steeds gehaktballen eten bij zijn oma in Arkel.
Parkeren bij ASV Arkel, de eerste voetbalclub van De Jong, een beetje verscholen achter een rij bomen. In de kantine acht vrijwilligers, senioren, mannen, rond een tafel met gevulde koeken.
Een levensgrote foto van een dribbelende Frenkie in Oranje-tenue aan de muur. Die foto mocht er nog wel komen, een tribune naar hem vernoemen wilde De Jong niet. ‘Hij is niet zo van de voorgrond.’
Dat hun dorpsgenoot er niet bij is op het EK, ach, de mannen halen hun schouders op, terwijl ze koffie aanbieden. ‘Het is net als met onze degradatie naar de vierde klasse, het went snel. Het ging ook wel veel breed met Frenkie. Ze spelen zonder hem wat meer naar voren’, zegt een van de mannen verpletterend nuchter. Anderen knikken instemmend.
Terug in de auto luister ik een oude uitzending van het Ziggo-voetbalpraatprogramma Rondo. Ruud Gullit houdt een langdurig betoog dat Frenkie veel dominanter moet worden, anderen beter moet laten spelen, maar dat hij misschien wel te bescheiden is. De andere experts sluiten zich daar uiteindelijk bij aan. Al is de slotconclusie dat ‘Frenkie toch de beste is’.
Ik bel Michel Abbink, wandelende voetbalencyclopedie van het tijdschrift Voetbal International. Zijn er toernooiwinnaars waarbij de beste speler ontbrak? Abbink razendsnel: ‘Weinig. Michael Laudrup in 1992 bij Denemarken. Pelé miste in 1962 veel wedstrijden. Bij Griekenland ontbrak in 2004 een Champions League-finalist. Het afvallen van Raúl in 2008 bij Spanje was een thema, ten onrechte zo bleek.’
Wie wordt dan onze ster? Vlak voor de grens zie ik een levensgrote Wout Weghorst in Oranje-tenue naar me wijzen op het raam van een Avia-tankstation (Weghorsts vader is eigenaar van Avia-tankstations). Tja, Wout en Frenkie; dat zijn toch twee andere planeten.
Het kan nog. Over twee jaar is het WK in Amerika, dan is De Jong 29. Frenkie goes to Hollywood. En maakt ons wereldkampioen. Zo moet het zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns