Streamingdienst HBO Max is niet meer. Na een grote herlancering is er een nieuwe app én is het aanbod flink uitgebreid. De nieuwe streamingdienst gaat verder onder de naam HBO Max. Oké, in een groot deel van de wereld is HBO Max inderdaad verdwenen om door te gaan als Max, maar die andere landen hebben dan weer niet te maken met de Max-almacht van Jan Slagter.
Waar HBO Max 1.0 eerder vooral opviel met kwalitatief hoogstaande series en films, is het aanbod van HBO Max 2.0 een stuk veelzijdiger, aangevuld met sport en akelig veel realityseries. Dat is in sommige opzichten handig (eindelijk een thuishaven voor De Frogers: happy campers!), en in andere opzichten opzienbarend. Tussen Veep, The Sopranos en Succession vinden we nu ook aanbevelingen voor My Feet Are Killing Me, Naked and Afraid of Love en Roy Donders: altijd wat bijzonders.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Toch zijn de typische HBO-parels zeker nog niet verdwenen, al vergt het misschien iets meer zoekwerk. Dan kun je bijvoorbeeld zomaar uitkomen bij de nieuwe, driedelige documentaire Ren Faire. Op papier lijkt die serie een zoveelste uitvergroting van Amerikaanse gekkigheid, een genre dat vooral een vlucht nam na het succes van Netflix-serie Tiger King. Ren Faire speelt zich af op de grootste ‘Renaissance-fair’ van Amerika: het Texas Renaissance Festival, dat jaarlijks honderdduizenden bezoekers trekt om de tijd van de Renaissance te doen laten herleven. Het festival werd uiteindelijk zelfs zo groot dat er een echt stadje omheen is gebouwd.
Oprichter van dat festival (en burgemeester van het stadje) is de inmiddels 85-jarige George Coulam, die door vrijwel iedereen binnen de organisatie wordt aanbeden. Hij is de God, de Zonnekoning en de grote roerganger ineen. Maar hij is ook stervende, althans, dat denkt hij zelf. Ren Faire draait daarom vooral om de strijd om de opvolging van koning George. De voornaamste kandidaten? Loyale luitenant Jeff (de idealist) en popcornchef Louie (de kapitalist).
Maar ja, het rottige aan koningen is dat ze zich meestal niet zomaar laten opvolgen, zeker niet als ze vijftig jaar lang alles hebben bepaald. Natuurlijk, Koning George zoekt heus naar andere invullingen van zijn leven (bijvoorbeeld door zich als ‘sugardaddy’ in te schrijven op vijftien datingsites), maar echt afstand doen van zijn Renaissance-utopia? Dat nooit.
Het is een beetje gemakzuchtig om bij elk hysterisch koningsdrama meteen een vergelijking te maken met Succession (dat deed ik zelf eerder al bij hitserie De augurkenkoning, dus ik ben voorzichtig), maar in dit geval kunnen we er toch echt niet omheen. De machtsstrijd, de excessieve gekkigheid, de kleurrijke figuren: ze zijn allemaal aanwezig, en ze dragen bij aan een geweldig meeslepend inkijkje in een absurde omgeving, die tegelijkertijd typisch grotesk Amerikaans voelt.
En de koning? Die is uiteindelijk toch echt niets zonder zijn koninkrijk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant