Caroline van der Plas beweert dat het met de Nederlandse vleesexport reuze meevalt, omdat het grootste deel daarvan binnen een straal van 800 kilometer blijft. ‘In Amerika noemen ze zoiets gewoon een streekproduct.’
Een knappe redenering, waar we allemaal ons voordeel mee kunnen doen. Want als een Hollands sudderlapje tot diep in Polen en Frankrijk geldt als ‘lokaal’, dan is het omgekeerde ook waar; hun specialiteiten zijn tevens de onze. ‘Doe mij een bordje tripe zoals onze oma’s het maakten’, kun je voortaan zeggen in elk restaurant in de Bourgogne. In eethuisjes tot aan de Karpaten heb je meteen fijne gespreksstof: ‘Grappig, mijn moeder doet nooit laurier in de koolsoep. Ook geen kool trouwens, maar erwten.’
Waar het Eurovisie Songfestival ons louter verdeeldheid bracht, zou een ruime definitie van het ‘streekproduct’ het wij-gevoel weleens tot grote hoogte kunnen stuwen. Dat wordt nog schrikken voor de BBB, als de Tsjechen straks iets zeggen over onze krentenwegge.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns