Parmezaanse kaas, mozzarella, misschien wat olijfjes. Dat moest ik nog even bij de supermarkt op de hoek halen. ‘Zo terug!’, riep ik tegen mijn dochters. Ik was net over de helft toen ik een piepklein meisje op een loopfietsje tegenkwam. Ze was een jaar of 3, had blond haar en zowel haar kleren als het loopfietsje kleurden popperig roze. Ze was alleen en wiebelde en waggelde wat op haar fietsje op de stoep, die grensde aan een onoverzichtelijke doorgaande weg waar nog weleens te hard wordt gereden. Ik keek om me heen, maar zag zo snel niemand die iets met haar te maken leek te hebben. ‘Hoi’, zei ik, ‘waar zijn je papa en je mama?’
‘Papa en mama werken’, antwoordde ze. Ik vroeg haar waar ze woonde en ze wees naar een huis aan de overkant van de drukke weg. ‘Nou’, zei ik, ‘dan gaan we nu samen even oversteken.’ Behoedzaam stak ik met haar de weg over naar het huis. Ik belde aan. En nog eens, maar er werd niet opengedaan. Ook in de tuin zag ik niemand zitten. Het meisje was inmiddels de hoek omgeslagen en wees op een geparkeerde auto. ‘Auto papa en mama.’ Volgende auto was ook auto papa en mama. Ze hobbelde door. ‘Auto opa.’ Natuurlijk meid.
Ondertussen begon ik me af te vragen wat ik hier nou weer mee aan moest. Misschien de politie bellen. Maar dan? Dan zou ik weer een heel protocol moeten doorlopen, terwijl mijn bloedeigen dochters thuis zouden zitten en zich zorgen zouden maken, misschien wel in paniek zouden raken en zelf de politie zouden bellen. Moest ik het meisje meenemen naar huis? Nee, want kidnapping.
‘Pak haar vast!’, klonk het opeens. Ik keek op en in de verte zag ik een compacte vrouw van een jaar of 70 met halflang grijs haar en een bril. ‘Hou haar tegen!’, riep ze. Ze stak de grote weg over en kwam ons in grote passen tegemoet. ‘Ben je nou helemaal’, brieste ze tegen het meisje, ‘zomaar de weg oversteken.’ Ze pakte haar met een hand op en met de andere gaf ze een mep op haar billen. Onmiddellijk barstte het kind in huilen uit. ‘Daar leert ze het van’, zei de vrouw tegen me. En daarna: ‘Ze is zo slim hè. Even niet opletten en ze is weg.’ Ze staken samen weer de weg over (blijkbaar woonden opa en oma aan de overkant van haar vader en moeder), bedankte me en zo kon ik mijn queeste naar de mozzarella voortzetten.
Later bedacht ik dat het meisje pas de grote weg was overgestoken op mijn aandringen. En dat de klap op haar kont dus niet helemaal terecht was geweest. Het enige wat ze had gedaan was aan de aandacht van haar oma ontsnappen. Dus wie verdient er dan eigenlijk een pak slaag?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant