Lieke Klaver vervulde maandag in Rome een jarenlange droom: een individuele medaille winnen bij een atletiektoernooi in de buitenlucht. De Nederlandse overwon op weg naar EK-brons op de 400 meter onzekerheid en de neiging om te hard te starten.
Het gebeurt niet vaak bij de altijd spraakzame Klaver. Maar een half uurtje na haar bronzen race in het Stadio Olimpico heeft ze moeite om de juiste woorden te vinden. "Ik weet nooit zo goed wat ik moet doen als ik heel blij ben", zegt ze met een grote glimlach.
Natuurlijk was Klaver de afgelopen jaren dolgelukkig met de grote successen van de Nederlandse estafetteploegen, zoals de wereldtitel van vorig jaar op de 4x400 meter voor vrouwen. Maar de Noord-Hollandse smachtte ernaar om ook een keer helemaal alleen op het podium te staan, voor een prestatie die alleen zíj geleverd had.
In Rome streept de 25-jarige Klaver dat doel weg. In een razendsnelle 400 meter-finale houdt ze zich aan haar plan en sprint ze naar een tijd van 50,08 seconden.
Het verschil met de Poolse Natalia Kaczmarek (goud in 48,98) en de Ierse Rhasidat Adeleke (zilver in 49,07) is groot, maar Klaver loopt op het laatste rechte stuk overtuigend naar de derde plek. Vlak na de finish krijgt ze een dikke knuffel van teamgenoot Liemarvin Bonevacia, die tien minuten eerder ook brons pakte op de 400 meter.
"Ik had meteen een heel nat hoofd", lacht Klaver. "En ik dacht direct: oké, ik wil eigenlijk zien waar het nog harder kan. Zo stom, want ik moet gewoon genieten van mijn bronzen plak. Dus ik ga deze medaille ergens in mijn woonkamer leggen. Zodat ik er af en toe naar kan kijken."
Klaver heeft geen enkel probleem om, rustig zittend aan een tafel, te vertellen hoe haar ideale 400 meter er uit zou moeten zien. Het plan perfect uitvoeren is alleen soms nog wel lastig. De eerste 200 meter moet snel, dat is haar sterke punt. Maar niet té snel. "Vanuit de automatische piloot", zegt ze.
Daarna komt het minste punt van Klaver: het stuk tussen de 200 en 300 meter. "Ik wil mijn snelheid meenemen in die laatste bocht. Maar dat vind ik vaak een beetje eng, dus daar is nog heel veel te winnen. Als ik in dat gedeelte mijn snelheid kan vasthouden, heb ik dusdanig efficiënt gerend dat ik nog wat over heb voor de laatste 100 meter."
Klaver heeft altijd een lastige relatie gehad met het loodzware einde van de 400 meter. De snelle starter werd, zeker in het begin van haar carrière, regelmatig ingehaald op het laatste rechte stuk. "Dat vond ik natuurlijk helemáál niet leuk", zegt ze. "Dus dat is wel een puntje voor mijn sportpsycholoog. De angst dat ik het wéér niet volhoud zit er nog. Het gevoel dat ik het niet kan afmaken, dat ik de controle kwijtraak en gepasseerd word, vind ik zó kut."
Deze olympische cyclus lukte het Klaver steeds beter om dat gevoel weg te drukken. Ze verbeterde het tweede deel van haar 400 meter, waardoor ze het vaker en vaker tot het einde volhield. Het leverde de Noord-Hollandse succes op, met zilver op de 400 meter bij de EK indoor van 2023 én de WK indoor van dit jaar. Dat waren haar eerste individuele medailles op een titeltoernooi.
Maar afgelopen vrijdag ging het in Rome toch weer stevig mis. Klaver liet zich in finale van de 4x400 meter voor gemengde teams uit de tent lokken door de Ierse Adeleke, die een razendsnelle eerste 200 meter noteerde (22,33 seconden). Gevolg was dat Klaver op het laatste stuk volledig kapotging en door meerdere loopsters werd ingehaald.
Na die wedstrijd, die het favoriete Nederlandse team 'slechts' brons opleverde, kwamen de frustraties en onzekerheden van een aantal jaar geleden weer naar boven, vertelde Klaver zondag na de halve finales van de 400 meter. "Maar vervolgens dacht ik: dat wil ik helemaal niet", zei ze. "Dus ik besloot meer mijn eigen race te lopen. Die honger om overdreven snel te starten helpt nu eenmaal niet."
In haar halve eindstrijd lag Klaver na 300 meter op kop en deze keer kwam er niet niemand overheen. Na de finish toonde de Nederlandse haar opgekropte frustraties door een typisch Italiaans handgebaar te maken. "Dat was nog de irritatie van vrijdag", bekende ze. "Maar nu moet ik er over ophouden, want dit was wel een goede race."
Voor de finale van maandag voelt Klaver zich al een stuk kalmer en minder onzeker. Ergens voelt ze nog de spanning dat ze niet weer als een idioot moet vertrekken, maar die verdwijnt al snel na het startschot. "Goed hè", zegt ze na de race met een grote glimlach. "Ik kan het dus wel, niet te snel starten."
Net als in de halve finale wordt ze vervolgens niet meer gepasseerd in de laatste 100 meter. Met het brons is de eerste grote droom van Klaver nu vervuld. Maar in het Olympisch Stadion van Rome ziet ze de volgende droom al voor zich uit rennen. "Het is bizar hoe hard de nummer één en twee vandaag liepen. Maar ik denk nu ook meteen: dat soort tijden kan ik ook gaan neerzetten. Als ik gewoon blijf doorwerken."
Source: Nu.nl algemeen