Het Nederlands elftal drukte de volgers maandag steviger aan de borst, door in Rotterdam een mooie, bijna kunstzinnige voorstelling op te voeren tegen het zeer defensief ingestelde IJsland: 4-0. Het EK in Duitsland kan nu echt beginnen, maar wel zonder Frenkie de Jong. Hij mist het toernooi definitief door zijn enkelblessure.
Oranje danst en swingt, met lef en lust tot aanvallen, met creativiteit ook. Oranje probeert te doen en te zijn zoals het Nederlands elftal hoort te zijn in de ogen van de puristen, de nostalgische types die voetbal ook zien als een spel van esthetiek. Het is een elftal dat niet alleen een wedstrijd wil winnen, maar dat de wereld ook wil laten zien dat de mannen uit de polder aardig kunnen voetballen, dat ze liever doelpunten willen maken dan voorkomen.
Beter omgaan met de kansen, dat is nog een belangrijke opdracht voor de ploeg. Anders was het zeker 8-0 geweest, maandag tegen IJsland. Lukt dat, met die kansen, dan is een mooi, succesvol EK bepaald geen utopie, al behoort Oranje niet tot de topfavorieten. Het ging lekker in de Kuip, waar het volk in winterjas op het begin van de zomer wachtte. Maar na de wedstrijd volgde dan toch een onheilstijding: Frenkie de Jong moet het EK missen, door zijn enkelblessure.
Over de auteur
Willem Vissers is ruim 25 jaar voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Hij versloeg acht WK’s. In 2022 is hij uitgeroepen tot sportjournalist van het jaar.
Ook zonder De Jong liet Oranje maandag vrolijke, snelle combinaties zien, die soms fraai door het midden gingen. Enthousiasme, dat oversloeg op de tribunes. Hup, bal afpakken en snel een beetje tegen de ogenschijnlijk zwakke IJslanders, die een paar dagen geleden van Engeland wonnen, op Wembley nota bene. De ruimte zoeken. Snel wisselen van vleugel. Denzel Dumfries laten razen, al geeft hij dan soms een verkeerde voorzet.
Het EK-elftal van bondscoach Ronald Koeman krijgt vorm en dat is nodig ook, voor de eerste wedstrijd tijdens het EK, zondag in Hamburg tegen Polen. Zeker is dat de Nederlandse selectie dinsdag met vertrouwen in het vliegtuig naar Braunschweig stapt, waarna het nog een half uurtje met de bus is naar standplaats Wolfsburg.
Koeman heeft tal van opties, en had opnieuw succes met zijn wissels. Donyell Malen maakte kort na zijn entree 3-0, na een geweldige pass van Memphis Depay. De 4-0 van Depay zelf, na een fabuleuze voorzet van invaller Jeremie Frimpong, werd afgekeurd vanwege hands van Veerman. En natuurlijk scoorde Wout Weghorst alsnog 4-0, in blessuretijd, met een stiftje na een voorzet van Malen.
In de nagenoeg uitverkochte Kuip viel veel te genieten. Neem Joey Veerman, met zijn inzicht en passes, zo vol gevoel gegeven en zo zuiver, zoals bij de openingstreffer in de 23ste minuut. De bal viel met een perfecte boog, met de juiste snelheid, over een IJslandse verdediger. Denzel Dumfries, de immer actieve verdediger annex middenvelder annex aanvaller op de rechtervleugel, legde de bal met het hoofd terug op Xavi Simons, die van dichtbij zijn eerste doelpunt in veertien interlands maakte.
Daarmee was opnieuw een mentale barrière doorbroken. Vorige week blonk Jeremie Frimpong voor het eerst uit in het Nederlands elftal, nadat hij bij Leverkusen bijna wekelijks mooie alinea’s in de kranten bij elkaar voetbalde. Nu was het aan Simons, zo talentvol, maar ook een beetje onrustig in het hoofd, omdat hij zo graag wilde scoren. Nou, ook dat streven is afgevinkt.
Zoals Koeman Oranje maandag liet spelen, zo ongeveer zal het elftal er zondag uitzien, althans, op zeker zeven of acht plaatsen. Al maken de voetballers in vorm het hem nog aardig lastig. Tegenvaller was de liesblessure van Teun Koopmeiners, die tijdens de warming-up wegviel. Hij was afgelopen seizoen bij Atalanta een van de uitblinkers van de Serie A en heeft nog een belofte in te lossen in de nationale ploeg. Jerdy Schouten verving hem, zodat de tandem met Veerman van landskampioen PSV was hersteld. Schouten werpt zich in korte tijd op tot een uitstekende controleur. Zeg maar: de betere uitgave van Marten de Roon, die het EK mist door een blessure.
Simons was op papier rechtsbuiten, met de vrijheid en de opdracht om telkens naar binnen te trekken. Zo was het de bedoeling: twee defensieve middenvelders, twee aanvallende pionnen in de middenlinie, in een soort vierkant. Dat waren Xavi Simons en Tijjani Reijnders, die door het vervangen van Koopmeiners door Schouten een positie naar voren schoof. Bleven voorin over Memphis Depay en Cody Gakpo, die voortdurend dreigend waren, al kunnen zij nog beter.
Achterin stond het aardig, ondanks een paar slordigheden, met de rustige doelman Bart Verbruggen die vrijwel niets te doen kreeg, al was hij kansloos op een schot van Thordarson (paal). Met Dumfries dus op rechts, Stefan de Vrij, Virgil van Dijk en Nathan Aké.
Veerman, die bijna altijd de oplossing naar voren weet en dat voornemen ook kan uitvoeren, stond ook aan de basis van de 2-0, na een hoekschop die op bijna koddige wijze werd gekopt door drie man, alsof ze hadden afgekeken bij het volleybal. Van Schouten via Aké naar Virgil van Dijk, die ook tegen de Canadezen had gescoord met het hoofd. 4-0, het volk had genoten en Oranje zwaaide naar de tribunes, op het EK-lied met Armin van Buuren en Chef’Special. Larger than life. Wie weet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant