De lezersbrieven, over niet-stemmers, ruimte voor asielzoekers, traumatische uitzettingen, sparen door ouderen, extreem weer, medicinale xtc, belasting op vliegtickets, beoogd premier Dick Schoof en de rubriek Eenzame uitvaart.
Na een lange aanloop naar het optreden van AC/DC, met een uitstekende staanplaats tot gevolg, moest ik helaas opnieuw ervaren dat elke climax tegenwoordig gepaard gaat met een muur van telefoons voor je neus. De aldaar geschoten filmpjes wacht waarschijnlijk een eenzaam en maagdelijk bestaan in de krochten van de cloud. Ik kan niet wachten tot het smartphoneverbod dat op scholen geldt, ook wordt ingevoerd bij concerten.
Pieter Mathijsen, Utrecht
Uitgesproken partijen als GroenLinks-PvdA en PVV zijn misschien de winnaars van de Europese verkiezingen. Maar de grote winnaar blijft toch de niet-stemmer: 53,2 procent van de kiesgerechtigden is niet komen opdagen. De grote vraag is daarom: wie is de niet-stemmer?
Kees de Jong, Utrecht
Ik geloof dat het inwonertal van een land meer zegt over het potentieel van op te nemen migranten dan het landoppervlak, omdat met name de aanwezige voorzieningen bepalend zijn. Dit wordt onderstreept door Oostenrijk, dat inclusief de Alpen meer migranten per vierkante kilometer opvangt dan Nederland.
Dat neemt niet weg dat we moeten nadenken over wat we willen met onze schaarse ruimte. Zolang bijna de helft van ons landoppervlak een agrarische functie heeft, hoofdzakelijk voor de export, zie ik voor wonen én natuur mogelijkheden in overvloed.
Erik Gelderblom, Ede
Er is nogal wat ophef over de tot drie keer duurdere noodopvang van asielzoekers in hotels. Het grappige is dat die ophef er vooral is bij de veroorzakers van die hoge kosten: burgers die tot het uiterste tegen de komst van een azc protesteren en politieke partijen die de Spreidingswet willen intrekken.
Niek van Dijk, Amsterdam
Met grote regelmaat worden uitgeprocedeerde asielzoekers Nederland uitgezet. We weten het, maar de plotselinge confrontatie met de praktijk en de impact die het op alle betrokkenen heeft, komt heel hard aan.
Onze dochter, docent in een internationale schakelklas, stuurde ons deze week, heel erg ontdaan, een appje door. Ze had een leerling uit haar klas al een tijdje gemist en haar gevraagd of het goed ging met haar.
Het meisje antwoordde: ‘Hallo mevrouw, sorry dat ik zo verdwaald ben, maar ik moet u een aantal dingen vertellen die ons zijn overkomen. Op de 17de kwamen ongeveer acht politieagenten naar onze kamer, omdat we een negatieve uitslag hadden. Daarna namen ze onze telefoons af en brachten ons naar een vrouwengevangenis. We hebben elf dagen in de gevangenis gezeten zonder met wie dan ook contact te hebben gehad. Nu bevinden we ons op de luchthaven van Panama en zijn we op weg naar Venezuela en heb ik geen batterij meer in mijn telefoon om verder te praten, omdat ik de hele dag zo zou kunnen zijn vanwege zo veel dingen die ze ons hebben aangedaan. Ik ben erg uitgeput’.
Dit meisje (16 jaar) is twee jaar geleden met haar beide ouders naar Nederland gekomen. Ze moeten terug, maar moet het op deze voor haar zo traumatische manier? Met acht politieagenten, met afnemen van telefoons en opsluiting in een gevangenis, zonder contact te mogen hebben met anderen en afscheid te kunnen nemen van vrienden en leerkrachten. En waarom wordt de school niet geïnformeerd? Leerkrachten blijven verslagen achter.
Het is schokkend voor alle betrokkenen en met het nieuwe regeringsbeleid in het vooruitzicht zal het er alleen maar slechter op worden.
Loes van der Meer-Krabbendam, Wijhe
Er zijn ouderen die geld overhouden. Peter de Waard is van mening dat ze het moeten uitgeven. Maar waaraan? Als je de conditie of gezondheid niet meer hebt om op reis te gaan, blijft je vakantiegeld op de bank staan. Met een rollator of een scootmobiel kom je ook niet zo ver.
Een oudere die jarenlang geld achter de hand hield om de auto weer te kunnen inruilen voor een nieuwe, vertelde mij dat haar rijbewijs niet meer wordt verlengd en ze dus met het ov moet reizen. Dat is allicht goedkoper. Een e-bike kopen? Dat is te gevaarlijk. ’s Avonds ergens heen gaan wordt lastiger. Naar het theater of de bioscoop kan ze niet meer.
De energie daalt en er zijn minder activiteiten waaraan bejaarden kunnen meedoen. Vrijwilligerswerk kan heel leuk zijn, maar dat kost natuurlijk geen geld. Kleinkinderen verwennen? Ik hoorde laatst een oma zeggen: ‘Maar waarmee? Ze hebben alles al.’
De welvaart is enorm gestegen, maar veel ouderen zijn opgegroeid met zuinigheid en spaarzaamheid. Spaargeld geeft ook een gevoel van zekerheid. Die traplift heb je nu nog niet nodig, maar over een tijdje misschien wel. En als je extra hulp nodig hebt, dan staat er nog iets op de bank.
Niemand weet hoeveel jaren hij/zij nog heeft. Zuinigheid met vlijt!
Ank Engel, Amsterdam
Lijkt het er misschien op dat met de opkomst van extreem-rechts in Europa het klimaat daardoor ook steeds extremer wordt?
Ab Bosman, Odijk
In 1967 werkte ik in de Jelgersmakliniek in Oegstgeest onder professor Bastiaans. Hij was destijds de grote man op het gebied van het concentratiekampsyndroom, ook wel afgekort als KZ-syndroom. Mensen met oorlogstrauma’s uit de Tweede Wereldoorlog kwamen van heinde en verre naar Bastiaans.
Wat was er zo bijzonder aan zijn (nogal omstreden) behandelwijze? Bastiaans werkte met het geestverruimende lsd, waardoor men minder angst ervaarde en terug durfde te gaan naar de traumatische ervaring.
In de krant van 6 juni las ik een pleidooi voor de inzet van medicinale xtc bij een posttraumatische stressstoornis. Na bijna vijftig jaar terug naar methode-Bastiaans. Of hij is opgestaan uit het graf.
Ank Heemskerk, Veldhoven
Zakenreisagent Andries van Moorselaar stelt voor om de btw op vliegtickets te verhogen van 0 naar 21 procent, in plaats van de btw-verhoging op onder meer boeken en theaterkaartjes. Maar voor de zakenreiziger wordt vliegen dan helemaal niet duurder, die verrekent betaalde btw met in rekening gebrachte btw en betaalt netto geen euro meer voor zijn vliegticket.
Willem Groot, Middenbeemster
Ik heb Dick Schoof direct meegemaakt als bright young man in de functie van plaatsvervangend secretaris-generaal van Justitie, die inmiddels zijn belofte binnen de Rijksdienst royaal heeft waargemaakt. Dit in mijn toenmalige functie als directeur Personeel en Organisatie van Justitie. Zijn beoogde ambt als minister-president wordt daarbij ongetwijfeld geschraagd door zijn gebleken competenties, zij het met twee lacunes.
Als ambtenaar faciliteer en adviseer je de politieke ambtsdrager, maar verkeer je zelf in de schaduw achter de brede rug van de politicus. Als politicus sta je direct in de politieke en mediastorm, in de weerbarstige frontlinie. Het Paradijs had slechts één slang, de politiek kent er vele.
Daarnaast gaat op dat de minister-president, evenals fractievoorzitters, een homo universalis moet zijn, van alle markten thuis en niet alleen op het domein van justitie en veiligheid. Het sterk inhoudelijk en procedureel inzetten op de eigenstandige rol en verantwoordelijkheid als minister-president boven de partijen richting de Kamer, en in het bijzonder het ‘kwartet’ dat het programakkoord steunt, is daarbij zijn belangrijkste taak.
Het zich alsnog ontwikkelen in de breedte, meester worden op alle domeinen, zal de nodige tijd vergen en bij tijd en wijle het risico van het over handgranaten lopen met zich meebrengen. Maar ach, wie herinnert zich nog de begintijd van Rutte. Kortom, een inspirerend in plaats van een transpirerend premierschap kan in het verschiet liggen.
Ruud Nijhof, oud-directeur P&O Justitie en oud-Kamerlid voor DS’70, Amsterdam
Deze week weer een bijzonder verhaal van Joris van Casteren. Hij geeft een mens een gezicht, een verleden waarin hij als geen ander beschrijft hoe het leven je kan vergaan. Een leven dat anders onbekend en minder gezien zou zijn geweest. Verhalen die je laten beseffen dat iedereen ertoe doet. Verhalen van mensen die vaak zo veel interessanter, rijker en warmer zijn dan de gemiddelde Nederlander om je heen.
Vergezeld van prachtige illustraties van Merel Corduwener en wisselende poëzie is dit alles een boek waard. Een mooi, ingebonden juweel het liefst, als kroon op deze zorgvuldige, gedetailleerde en liefdevolle vorm van journalistiek.
Anneke de Jong, Tilburg
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant