Als ik rechts-populisten zie, denk ik vaak aan vogels. Aan Dolf de Kraai uit televisieserie Alfred Jodocus Kwak, bijvoorbeeld. Dolf is een kruising tussen een merel en een kraai, waardoor hij geboren werd met een gele snavel. Maar omdat hij leider is van de Kraaienpartij, kleurt hij zijn snavel geregeld zwart om toch op een volbloedkraai te lijken.
Ook denk ik vaak aan Iep, half meisje, half vogel, een personage dat voorkomt in de kinderboeken van Joke van Leeuwen. Van Leeuwen vertelde mij ooit dat ze tijdens het schrijven over Iep haar gedachten zo veel mogelijk laat huppelen, waarna er vaak vanzelf vrolijke zinnen op papier komen. Als ik sindsdien een boze populist op tv zie blèren over hoe slecht het allemaal gaat in de wereld en wiens schuld dat is, dan denk ik standaard: laat je hersenen toch af en toe eens huppelen, chagrijnige lul.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toch fladdert vooral Ronald-Jan Buijs vaak mijn gedachten binnen bij het zien van woedende politici. Buijs heeft als stadsecoloog de taak meeuwenoverlast tegen te gaan en toen we ooit samen op een dak in Alkmaar stonden, legde hij mij uit dat meeuwen niet alleen een grote mond hebben waaruit ze dat hemeltergende ‘gkààà-gkàà kwyok-kwyok-kwyok’ produceren. Nee, ze zetten ook graag hun uitwerpselen in om tegenstanders af te schrikken.
‘In de strijd gebruiken meeuwen zowel hun roepert als hun poepert’, zei Buijs terwijl er inderdaad een dikke klodder kak op mijn opschrijfboekje uit elkaar spatte.
‘Roepert of poepert’ is sindsdien een spel dat ik graag speel bij verkiezingscampagnes en Kamerdebatten. Als het uit de roepert van een populist komt, klinkt het feitenvrije geschreeuw weliswaar vervelend en houdt het sommigen zelfs uit hun slaap, maar dergelijk kabaal geeft uiteindelijk veel minder overlast dan wanneer de drek uit de poepert van diezelfde populist stroomt.
Nu de rechts-populisten definitief bezig zijn aan hun lange mars door de Europese instituties, zie je geregeld wat voor rotzooi dat oplevert. Afgelopen dinsdag bijvoorbeeld, in ons eigen Den Haag, toen een rechtse Kamermeerderheid besloot het ‘activistisch beleggingsbeleid’ van pensioenfondsen aan banden te leggen.
Nederland, waar ieder dak vol ligt met zonnepanelen, heeft een nieuw stroomnetwerk nodig om al die energie optimaal te benutten. Daar is helaas geen publiek geld voor beschikbaar, maar in maart waren daar opeens de Nederlandse pensioenfondsen, die zeiden ‘vele miljarden’ te willen investeren in diezelfde energietransitie.
Zo’n investering levert niet alleen een prima rendement op voor de pensioenspaarders, het maakt tegelijkertijd dat Nederland een veel schoner en toekomstbestendiger land wordt. Een fatsoenlijke oude dag bestaat namelijk niet alleen uit heel veel geld verdienen, zo vinden de pensioenfondsen. Het bestaat ook uit een leefbare aarde om dat geld in stuk te slaan.
Een klassieke win-winsituatie, zou je denken, tot onze populisten over de grens keken en daar zagen hoeveel stemmen Donald Trump eigenlijk wint door duurzame beleggingen structureel weg te zetten als ‘woke-kapitalisme’ en ‘radicaal-linkse onzin’. Dat kunnen wij ook, dachten ze hier meteen.
Het gevolg: een groep investeerders waarnaast zelfs de allerrijkste hedgefondsen ter wereld een soort ‘kapitalistische kaboutertjes’ lijken – zoals economieredacteur Jonathan Witteman onze pensioenfondsen onlangs omschreef – is bereid vele miljarden euro’s te investeren in het toekomstbestendig maken van de Nederlandse economie. Maar omdat onze rechts-populistische partijen hengelen naar wat extra populariteit, gaat het hele feest niet door.
Uiteindelijk zetten dat soort lui de Nederlander nooit op één, maar altijd zichzelf. Het is de populistenpoepert in volle glorie, en het stinkt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant