‘Zo, jij gaat effe helemaal stuk’, hoorde ik zeggen over mezelf. Aan een tafel vol gezelligheid had ik mijn telefoon gepakt met een reden die ik ogenblikkelijk was vergeten, waarna mijn ogen bleven haken aan een filmpje; een oude heer met een Spaanse gitaar, die de toch al onvergetelijke melodie van Radioheads No Surprises zong alsof het lied altijd binnenin hem had gewoond. Me ervan losmaken ging niet. Wel besefte ik hoe onbeleefd ik was. Maar toen ik na het slotakkoord met natte ogen opkeek naar mijn gezelschap, zag ik dat het me meteen werd vergeven.
Zo gaat dat, kennelijk, als je ‘stukgaat’. Het is het nieuwe ‘vervoerd raken’, maar breder, je kan ook stukgaan van een goeie grap. Als er maar iets wezenlijks wordt aangeraakt, waarover niet te twisten valt. Wat me stoort is het beeld: na ‘stukgaan’ is er iets kapot. Volgens mij wordt wie stuk gaat juist weer heel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns