De lezersbrieven, over fatbikes en kapitalisme, armoede en onderzoek, jongeren en dictatuur, de rol van Rusland in de Tweede Wereldoorlog en de aanpak van problemen.
Met de woorden die je gebruikt, vertel je vaak meer dan de woorden feitelijk betekenen. Denk aan ‘linkse hobby’s’ of ‘extreem-rechts’. Zo gaat het ook in het verdelen van (belasting-)geld. ‘Linkse hobby’s’ krijgen subsidie, in andere sectoren wordt geïnvesteerd. Hiermee ontstaat het beeld dat de cultuursector alleen de hand ophoudt en sectoren met een in euro’s uit te drukken opbrengst wél hard werken.
Cultuur doet ertoe. Ook in economisch opzicht. Laten we daarom afstappen van de verschillende benamingen. Omdat cultuur mooi is, zeker, maar nog meer omdat zij loont. Ook als dat niet direct meetbaar is in euro’s. Subsidiëren is niets anders dan investeren. Zo bezien kan het voortzetten van de bestaande btw-regeling ook gezien worden als een investering in de toekomst. Weg met subsidie, investeer!
Harry Muller, Driebergen
Teun van de Keuken oormerkt de fatbike als het ultieme transportmiddel voor luie mensen. Vervolgens komt Benjamin Meijer met het voorspelbare ‘Gun die jongeren toch hun fatbike en hun vrijheid’. Maar dit gaat niet over consumentenvrijheid, Benjamin Meijer, het gaat alléén maar om producentenvrijheid.
Wat gebeurde er in Nederland-Fietsland? Alleen één scholieren- of boodschappenfiets was armoede. Dus daar kwam een racefiets bij (sportief), een toerfiets (vakantieavontuur), de ATB (ruig terrein) én de BMX-crossfiets (offroad-kunstjes). Voor al die activiteiten is er speciale kleding. Op het fietspad verschenen daarna nog elektrische fietsen (niet beter voor het milieu dan spierkracht) en voor de jeugd kwam de fatbike die je – stoer! – kunt opvoeren
Zo werkt kapitalisme: er komt altijd wel weer iets anders, iets nieuws, iets beters waar zonder je niet kan leven. Dat zal nooit ophouden. Maar een fiets is en blijft een transportmiddel en een fatbike is een modeartikel waar marketing de illusie van vrijheid op heeft geplakt.
Henri Reiling, Tilburg
Uit recent onderzoek is gebleken dat zo’n 30 procent van de jongeren niet echt een probleem zou hebben met leven in een dictatuur. Ik zou deze jongeren willen adviseren: ga eens een jaartje wonen in Noord-Korea, Rusland of China, maar wel op de manier zoals je dat nu gewend bent.
Teun van de Wardt, Bergharen
Verhoudingsgewijs wordt er veel onderzoek gedaan naar armoede. Persoonlijk zou ik het interessant vinden wanneer er wat meer onderzoek zou komen naar rijkdom. In de kern en heel simplistisch gesteld gaat het er tenslotte om hoe de taart is verdeeld.
Ik krijg de indruk dat de onderzoekers van deze materie zich met z’n allen storten op de mensen die het allerkleinste stukje taart bemachtigen. De schransers die het grootste deel van de taart opsouperen blijven rustig doorsmikkelen.
Tielke Engels, Tilburg
Toch weer jammer dat er in de media geen aandacht is voor de Russische rol bij de bevrijding van Europa. De oorlog is door de Duitsers verloren aan het oostfront. Eind 1943 waren ze de voormalige Sovjet-Unie al uit gebonjourd. Daardoor was het voor de geallieerden hier makkelijker om toe te slaan op D-day.
Dat feit werd ook hier, al ver voor de huidige oorlog in Oekraïne, vaak onderbelicht. Uiteraard ben ik hen ook dankbaar voor hun bijdrage.
Bert van Achteren, Rotterdam
Eigenlijk is het altijd vreemd geweest dat Rusland bij de herdenkingen van D-day is geweest. Nu wordt Poetin niet meer uitgenodigd vanwege de Russische invasie van Oekraïne, maar de Tweede Wereldoorlog is begonnen doordat Duitsland en de Sovjet-Unie samen Polen binnenvielen, de nazi’s op 1 september 1939 en de Russen 16 dagen later.
Dat laatste is bijna iedereen vergeten, omdat Hitler zo dom was om twee jaar later ook de Sovjet-Unie aan te vallen – en dat land toen het geallieerde kamp in gedwongen werd. Ja, de nazi’s staken de lont in het kruitvat, maar de Russen waren (en zijn) minstens zo ‘fout’.
Andries Krijgsman, Demen
Hanneke Messelink geeft in haar brief heel goede raad voor de aanpak van problemen. Het is een zaak van kiezen. Je kunt:
1. Bij elk probleem met je vingertje wijzen naar wat er allemaal niet deugt en wiens schuld dat is. En het daarbij laten.
2. Samen naar praktijkvoorbeelden zoeken waar en door wie zo’n probleem succesvol wordt bestreden. En die praktijkvoorbeelden dan delen, navolgen en zo mogelijk verbeteren.
Wel jammer dat degenen die voor optie 2 kiezen tegenwoordig zo weinig aandacht krijgen.
J. Visser, Haarlem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant