Hoe groeide Boris Johnson op van eenzaam, doof jongetje tot de opportunistische schurk voor wie menig Engelsman (én vrouw) nog steeds een zwak heeft?
Hoe schopte de redacteur die volgens een collega ‘geen voeling had met feiten checken’ het tot machtig anti-EU-columnist van The Telegraph in Brussel? En wat was Johnsons echte reden om voor Brexit te kiezen? Haat voor zijn vader, juist supporter van de Europese Unie? Puur politiek opportunisme? Beide?
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
De vierdelige Channel 4-documentaire The Rise and Fall of Boris Johnson put, in de beste Engelse traditie, uit een rijk arsenaal bronnen en beeldmateriaal om een portret te schetsen van de voormalige conservatieve premier van het Verenigd Koninkrijk, burgemeester van Londen en journalistieke brokkenpiloot in Brussel.
Vier keer een uur, waarvan Canvas woensdag het eerste deel uitzond. Daarin groeit het raadsel van zijn populariteit alleen maar. Want wat komt hij naar voren als een politieke windvaan, die niet leeft voor idealen maar vooral voor de spotlights.
Als er één fragment symbool kan staan voor Johnsons leven, is het wel het familiefilmpje waarin het blonde ventje moederziel alleen in een minuscuul rubberbootje met één peddel een woeste beek bedwingt.
Onverantwoord, maar hij kapseist niet: Boris rules the waves. Vader slaat zijn vrouw een gebroken neus (‘ongelukje’, verklaart hij later) en bemoeit zich niet met de opvoeding van de vier kinderen. Moeder in psychische nood. Geen stabiel gezin.
De liefde die Boris als kind heeft moeten ontberen, probeert hij als celebrity in te halen door naar de liefde van de wereld te hengelen, veronderstelt een ex-collega en vriendin, die met hem werkte bij het blad The Spectator.
David Cameron, rivaal van Johnson sinds hun studietijd in Oxford en premier voordat Johnson het werd, hoopte bij de Tories van Boris af te komen door hem te stimuleren zich kandidaat te stellen voor het burgemeesterschap van Londen. Kansloos, schatte Cameron in. En als je de opnamen ziet van een filmpje waarin Johnson zichzelf moest promoten, is die inschatting te begrijpen.
De onvoorbereide en ongerichte Johnson kan werkelijk geen reden bedenken waarom de Londenaren op hem zouden moeten stemmen. Desalniettemin wordt hij verrassend de nieuwe burgemeester. ‘De camera’s waren gek van hem. Zelfs mensen die hem haatten moesten lachen als ze hem zagen’, zegt zijn voormalige communicatieadviseur.
De Olympische Spelen van 2012 stuwden Johnsons populariteit. Hij liet zich voor het oog van de wereld met valhelm en vlaggetjes abseilen, wetend dat hij politieke munt kon slaan uit gestuntel. Liet zich door tachtigduizend bezoekers in Hyde Park toejuichen op een festival rond de Spelen.
‘Daar proefde hij van een leven als een Romeinse keizer’, zegt de adviseur. Toen moesten het premierschap, de leugens, de chaos en de coronafeestjes op Downingstreet 10 nog komen. Hunkeren naar de volgende afleveringen, dus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant