De hoogwatergolf in de Rijn bereikt Nederland vrijdag bij het Gelderse Lobith. In de uiterwaarden van de grote rivieren worden al maatregelen getroffen, zoals de ontruiming op camping Waalstrand. ‘Wordt het eindelijk mooi weer, moeten we weg.’
Op camping Waalstrand zijn Ronald (79) en Eugenie (69) bezig met wat hij ‘het klassieke samenspel tussen een echtpaar’ noemt. Dat gaat doorgaans gepaard met lichte irritatie, maar nu nog iets meer dan anders. Het stel is op de camping in het Gelderse Gendt namelijk twee dagen eerder dan gepland bezig met de manoeuvre waarbij de trekhaak van de auto precies onder de dissel van de caravan moet komen. Hij achter het stuur, zij gebarend tussen auto en caravan. Ronald snibbig: ‘Als je mij niet in de spiegel ziet, dan zie ik jou ook niet, hè.’
Het stijgende waterpeil in de Waal dwingt de kampeerders op het trekkersveld van camping Waalstrand vroegtijdig te vertrekken. De komende dagen stijgt het water zo hard dat caravans die nu nog enkele meters van de Waal staan, straks tot een halve meter onderlopen.
Over de auteur
Pieter Hotse Smit is regioverslaggever van de Volkskrant in Oost-Nederland.
De meeste kampeerders kennen het risico van een camping langs een grote rivier en zien de lol wel in van hun vroegtijdige vertrek. ‘Eerst bakken regen incasseren en dan wordt het eindelijk mooi weer, moeten we weg’, lacht Josee Megens (71), terwijl ze met haar man Henk (69) de voortent opvouwt. Anja Velderman (70) mag wel blijven. Haar stacaravan staat landinwaarts net iets hoger dan het trekkersveld dat straks blank komt te staan. Velderman, grappend: ‘Sta ik eindelijk ook een keer aan het water’.
Voor Gerrit Scholten (74) kwam het allemaal enigszins als verrassing. Niet omdat hij moet vertrekken, maar omdat het alwéér moet. ‘Twee weken geleden heb ik de boel hier ook al afgebroken’, zegt hij staand in zijn half afgebroken voortent. ‘Ik kwam terug met het idee: nu kunnen we blijven staan.’
Niet dus. Campingeigenaar Roger Cornelissen besloot deze week voor de tweede keer in een paar weken tijd dat zijn trekkersveld leeg moet vanwege een hoogwatergolf die via de Rijn op weg is naar de Nederlandse grens bij het Gelderse Lobith. De hoge waterstand wordt veroorzaakt doordat grote hoeveelheden smeltwater én bakken met regenwater gelijktijdig vanuit Duitsland een weg naar zee zoeken.
Vrijdagochtend verwacht waterschap Rijn & IJssel bij Lobith de hoogste stand. Met 13,3 meter boven NAP nog lang niet de magische grens van 15 meter die tussen Kerst en Oud en Nieuw gepasseerd leek te worden. Zelfs toen was er op de grote rivieren geen dreigende situatie. Toch is er nu overlast, omdat er veel meer activiteit is in de uiterwaarden dan ’s winters. Boeren die nog snel hun gras en vee moeten binnenhalen, oogsten die wegspoelen en dus recreanten die moeten verkassen.
Het is best uniek dat deze situatie zich twee keer kort na elkaar voordoet, weet Alphons van Winden. Hij is fysisch geograaf en uit interesse naar de camping gekomen om poolshoogte te nemen. Op zijn website Waterpeilen.nl geeft hij al jaren duiding bij het hoge water en weet hij op basis van Duitse waterstanden 20 tot 30 centimeter nauwkeurig te voorspellen hoe hoog het water een paar dagen later in de grote rivieren in Nederland staat.
‘Normaal zie je een hoogwatergolf als deze en die van vorige maand eens in de tien jaar’, zegt hij. ‘Maar volgens mijn gegevens kan dit over een paar dagen zomaar weer gebeuren.’
Het water zal op zijn vroegst pas woensdag over de laagste delen van de camping in Gendt stromen, maar dinsdag zijn de meeste kampeerders al van het veld vertrokken. Op de camping klinkt louter lof voor eigenaar Cornelissen en zijn vriendin; die al vroeg communiceerden over het naderende onheil en dinsdagochtend de vertrekkers toespraken bij de rijdende koffiebar, die gratis koffie schenkt ter ere van het 60-jarig jubileum van de camping.
Hoewel ze zich als campingeigenaren niet kunnen verzekeren tegen de gevolgen van hoogwater, nemen zij het risico voor hun rekening. ‘Dat vinden wij belangrijk’, zegt Cornelissen. ‘Mensen reserveren lang van tevoren en worden dan tijdens hun vakantie overvallen door het hoge water terwijl ze ervan uitgingen dat ze langer konden blijven. Dan laten we ze voor die dagen dat ze hier niet kunnen staan natuurlijk niet betalen.’
Rieny Otten baalt er wel een beetje van dat haar drie maanden op de camping worden onderbroken. Ze legt als 86-jarige nog altijd de kleine 10 kilometer van haar huis in Bemmel naar de camping zelf af. Met achter haar auto een Eriba Familia-caravan uit 1979. ‘Mijn kinderen komen me alleen helpen met de voortent.’
Al zeven jaar komt Otten op Waalstrand. ‘Je kunt 10 of 100 kilometer rijden, maar waar vind je zo’n plek?’, wijst ze naar het uitzicht over de Waal richting de Millingerwaard. Tot haar spijt kreeg ze nooit een plekje aan de waterrand, want die houdt eigenaar Cornelissen vrij voor kampeerders die korter blijven. Toen Otten hoorde dat ze tijdelijk moest wijken voor het hoge water, greep ze meteen haar kans voor de laatste paar weken van haar vakantie. Hoopvol vroeg ze aan Cornelissen: ‘Als ik terugkom, laat je me dan een keer aan de rivier staan?’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant