De empathie voor migranten kalft onder Nederlanders in rap tempo af, blijkt uit onderzoek in opdracht van de krant. Volkskrant-lezers reageren.
Dank u voor het verhelderende stuk in de krant over de afnemende empathie voor migranten. Helaas zijn wij zo ver gezonken in onze genietcultuur dat we geen enkele verstoring dulden. We voelen ons bedreigd en klampen ons vast aan geluiden die ons in slaap sussen: opvang van migranten is onnodig en ongewenst en de klimaatcrisis bestaat niet als zodanig.
Er is altijd een narcist voor nodig om dit soort ontkenningen onomwonden te promoten. Er zit geen waarheid achter, noch realiteitszin, het is louter onderbuikgevoel.
Wat mij beangstigt, is dat wij niets meer willen opofferen voor onze welvaart. En iedereen die aanklopt voor hulp, liever wegsturen. Het contrast is enorm, tussen ons hedonistisch denken en de mensen die vaak gedreven door honger en oorlog hun land ontvluchten (niet zelden versterkt door klimaatrampen). En wij maar doorgaan en nog meer willen.
Ik schaam mij voor mijn eigen volk. Dit gaat zich uiteindelijk tegen ons keren. Maar dat is voor ons nageslacht.
Kees Eilander, Nijmegen
In het artikel over migratie en asiel wordt gezegd dat Nederland slechts een middenmoter is, qua hoeveelheid migranten die wij opnemen. Wat vergeten wordt is dat Nederland een klein dichtbevolkt land is. Als je de landen vergelijkt met hoeveel migranten zij per vierkante kilometer opnemen, dan staan wij strak bovenaan met vier keer zoveel als bijvoorbeeld Frankrijk en Spanje. We bereiken de grenzen van de mogelijkheden van ons land en we zullen dus keuzes moeten maken met wat we willen doen met die laatste vrije ruimte.
Jos Ploum, Alphen aan den Rijn
Het radioprogramma De Taalstaat roept luisteraars op om ‘vergeetwoorden’ te adopteren, woorden die we moeten blijven koesteren. Ik kies voor het woord ‘solidariteit’: het gevoel van één-zijn met anderen, oftewel saamhorigheid.
Als we dat weer gaan gebruiken, zijn we in staat om echt naar elkaar te luisteren, om asielzoekers te zien als mensen op zoek naar veiligheid in plaats van als profiteurs, om structurele, kleinschalige opvang, eerlijk verdeeld over Nederland te bieden. Om geen zondebokken aan te wijzen en chaos te creëren, maar om gezamenlijk de handen ineen te slaan om maatschappelijke problemen op te lossen. En dan vergeten we het woord ‘polarisatie’.
Ria Zijlstra, Doornenburg
Schokkend hoe Nederlanders denken over asielzoekers. Het gaat om beeldvorming. De waarheid doet er niet toe. AI is daar geeneens wat voor nodig. Mij is het antwoord van een gepensioneerd echtpaar in het tv-programma Nova altijd bijgebleven, op de vraag of asielzoekers een probleem zijn. Het luidde: ‘Iedere keer als wij het NOS Journaal aanzetten gaat het over asielzoekers, dan zullen ze wel een probleem zijn.’ In het dorp waar ze woonden waren er geen asielzoekers. Nee, last hadden ze er niet van.
Kortom, als je sommige politici op tv maar vaak genoeg hoort zeggen dat de asielzoekers de oorzaak van de woningnoodzijn, die ook nog eens voorrang krijgen, dan is de toon gezet. Kiezers gaan dan niet meer verder op onderzoek uit. De leugen regeert als het over asiel gaat, constateerde Hein de Haas in een recent debat in De Balie. De aanwezige politici reageerden allen zeer verontwaardigd en voelden zich door De Haas in hún integriteit aangetast. Op de juistheid van de stelling gingen ze verder niet in.
Als politici al een loopje met de waarheid nemen, wat moet de doorsnee kiezer dan nog?
Otto Nuys, Castricum
In een artikel wordt de aandacht gevraagd voor een onderzoek naar de afnemende empathie voor asielzoekers: nog maar 39 procent van de Nederlandse bevolking vindt het een morele plicht om in ons land vluchtelingen op te vangen. Volgens UvA-politicoloog Gianna Maria Eick is hier sprake van ‘welvaartschauvinisme’ en is daar geen ‘economische verklaring’ voor, Nederland is immers een welvarend land met hoge inkomens. Echter: cijfers van het CBS laten een ander beeld zien. Voor de publicatie Asiel en integratie 2023 zijn de 215 duizend mensen gevolgd die tussen 2014 en 2022 een verblijfsvergunning kregen en daarmee statushouders werden.
Deze groep vormt inmiddels 1,2 procent van de Nederlandse bevolking of ongeveer het inwoneraantal van Almere. Een paar cijfers van het CBS: na 7 jaar verblijfsduur heeft van deze groep slechts 31 procent werk als voornaamste inkomensbron, na twee jaar heeft nog 85 procent een uitkering. Mannelijke statushouders zijn vaker dan autochtone Nederlanders verdacht van een misdrijf in alle leeftijdscategorieën. Statushouders maken vaker gebruik van jeugdzorg. 95 procent van de statushouders huurt, een groot deel zal daarbij gezien de inkomenssituatie aanspraak doen op sociale woningen en huurtoeslagen.
Of we deze solidariteit wel of niet moeten blijven opbrengen is een politieke keuze, maar dat er sprake is (geweest) van een aanzienlijke solidariteit van de overige belasting- en premiebetalende Nederlanders met deze groep van 215 duizend nieuwkomers, staat wel vast. En dat deze groep een groot beroep heeft gedaan op schaarse woningen kan ook moeilijk worden ontkend.
Martijn Koot, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant