Cumberbatch is een depressieve poppenspeler in het New York van de jaren tachtig. Zijn huwelijk ligt in puin en zijn zoontje van 9 is vermist, waarnaar een queer politieman onderzoek doet. Dat is veel, eigenlijk te veel.
Als de Engelse acteur Benedict Cumberbatch zich verbindt aan een serie (zie Sherlock of Patrick Melrose, een van de Volkskrant-favorieten uit 2018) dan is dat een reden om even rechtop te gaan zitten. In de zesdelige Netflixserie Eric speelt hij Vincent, een depressieve, alcoholistische poppenspeler die naast alle persoonlijke en zakelijke sores ook geconfronteerd wordt met het trauma van de verdwijning van zijn 9 jaar oude zoon. Wat kan er misgaan als je een van de beste acteurs van zijn generatie een complete mentale instorting laat spelen? Toch wel het een en ander, blijkt.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films, fotografie en populaire cultuur.
Het scenario van Eric is van Abi Morgan, schrijver van films als Shame en The Iron Lady en een reeks ambitieuze televisieseries waar de personages op de best mogelijke manier verstrikt raken in een kluwen van morele en maatschappelijke dilemma's.
Met Eric doet ze er nog wel een schepje bovenop, mogelijk gemaakt door, in willekeurige volgorde, een Netflix-budget en de casting van Cumberbatch in een van de hoofdrollen. Maar na zes afleveringen (na de eerste aflevering eigenlijk al) krijg je de indruk dat ze wel heel veel wil met de serie.
Er is het persoonlijke drama rond poppenspeler Vincent, die zo diep in zijn eigen drama zit dat hij niet merkt dat zijn huwelijk in duigen ligt en dat hij zijn zoon heeft verwaarloosd. Hij vindt de richtingenstrijd die hij met de leiding van de televisiezender voert over een kinderpoppenshow veel belangrijker. Ook, en daar kunnen we niet omheen, omdat hij een kolossale narcist is.
Op het dieptepunt van zijn crisis krijgt hij gezelschap van zijn geweten, in de vorm van een reusachtige pop, die hem in zijn woede en moedeloosheid gezelschap houdt. De pop is een monster en daarmee belicht schrijver Morgan, niet al te subtiel, het thema van Eric. Zoals de samenleving bezig is monsters in vele gedaanten te bestrijden, zo is Vincent in de greep van zijn eigen monsters.
De tweede belangrijke verhaallijn gaat over de queer politieman (McKinley Belcher III), die het onderzoek naar het verdwenen jongetje leidt. Dit is het moment om te melden dat de serie zich afspeelt in het smerige en corrupte New York van de jaren tachtig, midden in de aidscrisis. Via het verhaal over het politieonderzoek gooit Morgan nog wat elementen in de mix, zoals racisme en homofobie bij de NYPD. Dit is zo’n serie waarin een doorgewinterde agent moedeloos voor zich uitstaart en zegt: ‘This fucking city!’
Eric legt veel op tafel, in inktzwarte afleveringen, maar lijkt ook op zoek naar het juiste register. De poppenscènes en de race om de show te redden met een nieuw monster, blijven steken in een wat geforceerde metafoor over de menselijke natuur. Maar ja, je krijgt er wel Cumberbatch voor terug, die zijn grenzen verlegt door het spelen van een extreem onaangename, alcoholistische narcist.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
★★★☆☆
Drama
Zesdelige serie van Abi Morgan en Lucy Forbes (regie)
Met Benedict Cumberbatch, Gaby Hoffmann, McKinley Belcher III
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant