Roger Reijnders is bondscoach, huidig NOS-analist Leonne Stentler zit negentig minuten op de bank en Martens is achttien jaar. Ze heeft net de overstap gemaakt van VVV-Venlo naar Standard Luik.
China is voor twintigduizend toeschouwers in het Hohhot City Stadium de tegenstander. Dat land wordt dan nog veel hoger aangeslagen dan Nederland als het om vrouwenvoetbal gaat.
Zo is dertien jaar geleden bij het Oranjedebuut van Martens bijna alles anders. Maar niet alles. Sherida Spitse en Daniëlle van de Donk zijn al haar ploeggenoten. Ze staan net als Martens in de basis. Van de Donk maakt zelfs de enige goal voor Oranje, dat China keurig op 1-1 houdt.
"Aan de linkerkant staat Martens. Hij moet naar Martens, die bal. Dit duurt te lang." De Nederlanders die om 4.33 uur al wakker zijn om live de eerste wedstrijd van de Oranjevrouwen op het WK in Canada te zien, horen de irritatie in de stem van NOS-commentator Frank Snoeks.
Oranje heeft in het Commonwealth Stadium in Edmonton nog vrijwel niets gecreëerd tegen Nieuw-Zeeland. Hij wil dat de bal naar Martens gaat, de beste aanvaller van Oranje.
Snoeks krijgt zijn zin. Via Manon Melis en Vivianne Miedema komt Martens dan toch in balbezit. Ze dribbelt naar binnen en laat de Nieuw-Zeelandse keeper Erin Naylor met een schitterend schot van 20 meter kansloos: 1-0.
"Daarom moest die bal naar Martens", haalt Snoeks vervolgens zijn gelijk. Het is het enige doelpunt van de wedstrijd én een historische goal. Voor het eerst hebben de Oranjevrouwen op een WK gescoord en Martens is de maakster. Het blijkt later geen toeval te zijn.
Met een even mooie als functionele aanname draait Martens meteen weg van haar Deense tegenstandster. Het schot dat volgt is niet hard, maar wel zo zuiver dat keeper Stina Lykke Petersen kansloos is. En dat terwijl de linksbuiten schiet met haar mindere linkerbeen.
Zo komt Nederland voor het eerst op voorsprong (2-1) in de EK-finale tegen Denemarken, die Oranje uiteindelijk met 4-2 wint. Het toernooi dat de Oranjevrouwen als underdog beginnen, eindigt voor 28.182 Nederlandse fans in De Grolsch Veste met de Europese titel.
Het is dé doorbraak van het vrouwenvoetbal in Nederland, met Martens als uithangbord.
De dan 24-jarige vleugelspeler tekent contracten bij Nike en FC Barcelona en wordt het idool van tienduizenden jonge voetbalsters. Een maand na het EK stapt ze met Lionel Messi in een privéjet en vliegt ze naar Monaco, waar ze wordt verkozen tot beste speelster van Europa.
Ze wil liever niet dat het over haar pijnlijke teen gaat. Welke teen het is? Zelfs dat zegt Martens niet. En dat houdt ze het gehele WK in Frankrijk vol, uit angst dat een tegenstandster er expres op gaat staan.
Kort voor elke WK-wedstrijd van Oranje én in de rust krijgt ze een injectie. Zo kan Martens tot en met de verloren WK-finale tegen de Verenigde Staten (2-0) alle zeven wedstrijden in actie komen. Maar écht uitblinken doet ze niet.
Slechts bij vlagen laat Martens haar klasse zien, onder meer in de achtste finale in Rennes tegen Japan. Met een schitterende voetbeweging tikt ze in de zeventiende minuut een corner binnen (1-0).
Als de bal vlak voor tijd op de strafschopstip gaat, neemt ze haar verantwoordelijkheid (2-1). Nederland gaat door, dankzij Martens. En ondanks de teen.
Als ze raak schiet, kan het bijna niet meer fout gaan. Met 2-2 op het scorebord en nog negen minuten te spelen in het olympisch voetbalstadion in Yokohama mag Martens aanleggen voor een strafschop. Een zege op het bijna onverslaanbare Amerikaanse elftal gloort.
Maar Martens scoort niet. Ze slaat haar handen voor het gezicht als de Amerikaanse keeper Alyssa Naeher de bal heeft. In de verlenging wordt niet gescoord, waarna de VS in de penaltyserie toch weer de sterkste is.
En daarmee is de het olympisch avontuur voor Martens en de Oranjevrouwen in de kwartfinales voorbij.
Na afloop verschijnt Martens niet bij de pers. Vivianne Miedema doet dat wel. "Ik had die penalty gewoon moeten nemen", is het eerste wat de spits roept. Het is de vraag of ze recht van spreken heeft. In de serie heeft Miedema ook gemist, waarna Martens als vijfde nemer op de lijst niet eens meer aan de beurt komt.
Haar gezicht spreekt boekdelen. Martens zit met de ziel onder haar arm voor de laptop in haar kamer in een Engels spelershotel. Omdat het coronavirus het Oranjekamp is binnengedrongen, zijn de interviews digitaal.
Martens maakt een verslagen indruk. Ze klaagt dat ze onder de nieuwe bondscoach Mark Parsons meer als linksback dan als linksbuiten speelt. Martens is geen schim van de dribbelaar die Nederland in 2017 betoverde. De kritiek op haar is dan ook niet mals.
Het toernooi eindigt voor zowel Martens als Oranje in een fiasco. Vlak voor de kwartfinale moet de linksbuiten vanwege een voetblessure het toernooi verlaten. Vervolgens verliest Oranje roemloos na de verlenging van Frankrijk. Het is voor iedereen een toernooi om snel te vergeten.
In de weken daarna overweegt Martens serieus een vervroegd afscheid als international. Dat verandert als Parsons wordt ontslagen en de nieuwe bondscoach Andries Jonker en diens assistent Arvid Smit op haar gevoel inpraten. Na lang wikken en wegen gaat ze tóch door.
Opeens breekt Martens in de interviewruimte in het Nieuw-Zeelandse Wellington. Nederland is net in een zinderende wedstrijd via verlenging uitgeschakeld door Spanje (1-2) als ze moet huilen.
De teleurstelling over de uitschakeling is groot, maar dat is niet wat haar ontroert. Dat gebeurt pas als Martens vertelt dat ze op het WK in Australië en Nieuw-Zeeland haar plezier in het voetbal heeft hervonden.
Als een van de twee spitsen fleurt Martens wat op, al zijn het slechts vlagen van klasse die ze nog toont. Ze scoort wel een keer en geeft twee assists, maar heeft als mentor vooral veel waarde. Ze is druk bezig om haar natuurlijke opvolgster Esmee Brugts de fijne kneepjes van het vak te leren.
Persoonlijk is Martens gelukkiger dan ooit: ze trouwt voor het WK met haar man Benjamin van Leer op een sprookjesachtige locatie in Spanje. Het lijkt de opmaat tot haar afscheid.
"Lieke, Lieke, Lieke!" Op een avond in Rotterdam wordt tastbaar wat Martens heeft betekend voor het Nederlandse vrouwenvoetbal. Duizenden fans scanderen voortdurend de naam van hun rolmodel en inspirator. Nederland-Finland is de grote Lieke Martens-avond.
De 31-jarige Martens heeft twee weken daarvoor het einde van haar interlandloopbaan aangekondigd. Na de misgelopen kwalificatie voor de Olympische Spelen in haar woonplaats Parijs kan ze het niet langer opbrengen om door te gaan. Het gevoel van een gevoelsmens heeft gesproken.
Jonker vraagt haar om nog twee interlands te spelen, omdat ze als grootheid niet zomaar kan stoppen. Het afscheid gaat dan ook niet geruisloos aan Nederland voorbij.
In de blessuretijd van de gewonnen EK-kwalificatiewedstrijd tegen Finland krijgt ze een publiekswissel. De staande ovatie brengt tranen bij haar teweeg. "Ik heb iets nagelaten", zegt ze na afloop.
Martens speelt dinsdagavond op een kunstgrasveld in het Finse Tampere haar 160e en laatste interland. Precies zoals ze het wil, in de anonimiteit. Een leven buiten de schijnwerpers van het Nederlands elftal is waar ze naar snakt, na een carrière die haar steeds vooruitsnelde.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen