Een zachtmoedig mens, gespecialiseerd in het vervaardigen van beelden van dieren. Het werk van Orhan Otay (95) was laagdrempelig en misschien daarom ook wel te bewonderen in De Efteling.
Het liggend paard bij het winkelcentrum, de clown met cello bij het wijkhuis, de drie ijsberen bij de christelijke basisschool, de uil bij de mavo: in Waalwijk kent iedereen de beelden van Orhan Otay. De rest van het land heeft ongetwijfeld weleens een blik geworpen op het werk dat de kunstenaar in de jaren tachtig en negentig maakte voor De Efteling.
De kunst van Otay verschafte plezier. Dat gold zeker voor zijn bijdragen in het sprookjespark aan populaire attracties als Fata Morgana en De Trollenkoning, maar net zo goed voor zijn sculpturen in de openbare ruimte. Vooral de dierenfiguren met hun zachte vormen nodigden uit om te spelen. Als hij een kind op een van zijn dieren zag klimmen, was dat voor hem een gunstige bespreking van het werk.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Otay was een zachtmoedig mens, vertelt zijn weduwe Maria Verstijnen over de op 1 mei op 95-jarige leeftijd overleden kunstenaar. ‘Ik heb na zijn overlijden veel post gekregen. De mensen schreven over zijn werk, maar opvallend vaak ging het ook over zijn vriendelijkheid. Zo was het ook: hij was een goede, lieve man. Knap was hij trouwens ook, en hij hield van lekker eten en drinken.’
De kunst kwam pas laat in zijn leven. Otay werd in 1928 geboren in de Turkse stad Gaziantep. Hoewel hij al op jonge leeftijd aanleg toonde voor tekenen, ging hij naar Ankara om economie te studeren. Hij werkte daar eerst als boekhouder en later als stenotypist. Een geregeld leven was echter niet wat hij zocht en in 1964 trok hij als gastarbeider naar Nederland om daar een nieuwe toekomst te zoeken.
Die toekomst bleek te wachten in Waalwijk. Daar vond hij werk in de vorm van een baan als controleur bij schoenenfabriek Hollandia en liefde in de ogen en armen van Maria die hij een jaar na zijn aankomst tijdens een dansavond leerde kennen. Zij moedigde hem aan meer te doen met zijn creatieve talent. Otay ging naar de kunstacademie en vond gediplomeerd een baan als beeldhouwer bij Parastone, een fabriek van decoratieve kunst in Den Bosch.
Halverwege de jaren tachtig ging Otay ook aan de slag in De Efteling. Maria werkte daar al, als coördinator van de winkeltjes en eethuisjes. Haar echtgenoot worstelt met een beeld van een paard en Maria regelt hulp in het beeldenatelier van het sprookjespark. Maria: ‘Kort daarna belde de creatief directeur. Orhan dacht dat hij een uitbrander zou krijgen, maar het bleek om een opdracht te gaan.’
In zijn atelier aan huis in Drongelen specialiseerde de kunstenaar zich in beelden van dieren. Hij maakte grote exemplaren voor opdrachtgevers en kleine exemplaren voor de woonkamer. Otay ontwikkelde een eigen procedé waarmee hij zijn beeldjes in serie kon produceren voor een betaalbare prijs. Zijn werk vond zijn weg over de hele wereld. Dat er geen musea bij hem aanklopten, daar lag hij nooit wakker van.
In 1989 haalde de kunstenaar The Guinness Book of Records met een sneeuwman van ruim 21 meter die hij in drie weken tijd in opdracht van de Oostenrijkse deelstaat Steiermark had vervaardigd. Van een heel andere orde was de grafsteen met een vliegend paard die hij maakte voor zijn dochter Selma die in 1980 op 14-jarige leeftijd aan leukemie overleed. Maria: ‘Dat verdriet is nooit meer weggegaan.’
Otay bleef tot op hoge leeftijd werken. Elk jaar maakte hij voor alle eindexamenkandidaten van de mavo in Waalwijk een klein uiltje op een stapel boeken. Door die goede gezondheid en zijn actieve instelling kwam zijn overlijden op 1 mei toch nog als een verrassing.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant