In het voorjaar van 2018 is wielrenner Tom Dumoulin met een paar ploeggenoten op hoogtestage in de Spaanse Sierra Nevada, ter voorbereiding op de Giro en de Tour, die hij beide op het programma heeft staan. Dumoulin fietst bij Team Sunweb, de ploeg die hij het voorgaande jaar in de Ronde van Italië het grootste succes uit haar bestaan heeft bezorgd. Dat mirakel heeft iedereen krankzinnig gemaakt: de ploeg, die van meer en groter droomt, en de renner zelf, die opeens ook de Tour en de Vuelta wil winnen.
Daarvoor moet de voorbereiding nóg zorgvuldiger, moeten de trainingen nóg intensiever en wetenschappelijker en zal de dagelijkse intake van voedingsstoffen nog exacter worden afgemeten. En dus gebeurt het op een dag in het Spaanse hooggebergte dat Tom Dumoulin zin heeft in een kiwi. Hij vraagt een aanwezige verzorger een paar van die vruchten mee te nemen, maar de man weigert. De strenge diëtiste van de ploeg heeft vanuit Nederland laten weten dat Dumoulin deze dag één appel mag eten, en in het protocol staat uitdrukkelijk dat een appel géén kiwi is.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Hierop begint het eindelijk een beetje tot Tom Dumoulin door te dringen wat er aan de hand is: hij heeft willens en wetens zijn autonomie uit handen gegeven aan een team van specialisten en data-analisten. Die bepalen hoe hij moet trainen en wat hij mag eten, daar gaat hij zelf niet meer over.
Sinds sport steeds meetbaarder is geworden is de getalenteerde atleet veranderd in een wetenschappelijk experiment. In ruil voor zijn medewerking wordt hij riant beloond en mag hij op het podium met de bloemen zwaaien. Maar dat is niet de inzet van het experiment: dat draait om de topvorm die nodig is om de naam van de sponsor zo prominent mogelijk in beeld te krijgen. De sporter mag sportieve ambities hebben, maar zijn allergrootste ambitie moet zijn de sponsornaam wereldwijde exposure te geven. Dat geldt voor Max Verstappen, voor Femke Bol en Mathieu van der Poel. En het gold voor Tom Dumoulin.
Nando Boers schreef het allemaal op in Op gevoel, waarin Dumoulin terugkijkt op zijn loopbaan. Het is een verhaal van blinde ambitie en succes waaraan zo ongeveer alles ondergeschikt moet worden gemaakt. Eerst bij Team Sunweb en daarna, in een nogal mislukte poging aan de dwangbuis te ontsnappen, bij Jumbo Visma. Want ook daar is totale controle inmiddels het toverwoord.
Tom Dumoulin is niet zielig. Over het gewenste verloop van zijn loopbaan was uitgebreid onderhandeld en zijn handtekening stond onder het contract. Sunweb en Jumbo Visma betaalden voor het grote talent Dumoulin, en die verkocht op zijn beurt zijn ziel en zaligheid aan de ploegen, in ruil voor miljoenen euro’s plus de belofte van onsterfelijkheid. Het is het klassieke Faust-verhaal.
De sport leent zich prima voor de moderne verbeelding van die mythe. De beloftes van de sport-Mephisto zijn verleidelijk en bijna onweerstaanbaar. De sporters zijn jong en beïnvloedbaar en ze hebben haast.
Dumoulin kwam er op een gegeven moment achter dat hij niet alleen zijn vrijheid van fruitkeuze te grabbel had gegooid, maar dat zijn hele leven hem uit handen was getrokken.
Overal waar in de sport miljoenen euro’s beschikbaar zijn om succes te kopen, zie je dat scenario zich voltrekken. Overal zie je sporters die er geen weerstand aan kunnen, of willen, bieden. Tom Dumoulin kapte er juist op tijd mee – de ondergang staarde hem al in het gezicht.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant