Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Brigadier Lex Damen (55) raakte betrokken bij twee schietincidenten. ‘Bijna was mijn dochtertje vaderloos geworden.’
‘Ik reed surveillancedienst in Best met een jonge collega die net van school kwam, Sebastiaan. We haalden ijs bij de McDrive. Sindsdien krijg ik geen McFlurry meer door m’n strot.
‘De meldkamer meldde dat er een man was gesignaleerd met een vuurwapen in zijn broeksband. Meteen daarna riep een collega over de ether dat de melder vaak valse meldingen deed. Dus wij dachten: het zal wel meevallen, en trokken onze zware vesten niet aan.
Over de auteur
Wil Thijssen is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Sebastiaan zag in een passerende taxi iemand zitten die aan het signalement voldeed, dus wij reden erachteraan. De taxi stopte abrupt bij de kerk in hartje centrum. De passagier stapte uit en liep weg. ‘Hey, kom es effe terug’, riepen wij. ‘Waar kom je vandaan?’ Hij antwoordde: ‘Dat gaat je geen fuck aan.’ Hij reageerde op alles heel geïrriteerd en zei dat hij een hekel had aan de politie.
‘Sebastiaan checkte zijn identiteitspapieren in onze dienstauto. ‘Als mijn collega terug is, fouilleer ik je even’, zei ik. Daarop liep hij boos weg. Ik riep: ‘Hee, ik ben nog niet klaar met jou.’ Toen gebeurde het. Ik zag zijn rechterhand naar zijn broeksband bewegen en hem naar me omdraaien. Ik bukte in een reflex en draaide van hem weg – meteen schoot hij op me. Ik schreeuwde: ‘Vuurwapen! Vuurwapen!’
‘Ik hoorde geen knal, maar zag de vlam uit zijn loop komen. Op dat moment ben je hypergefocust. Alle geluiden en kleuren vallen weg, ik zag alles zwart-wit. Ik heb niet gemerkt hoe terrasbezoekers wegvluchtten, hoe fietsers hun fiets lieten vallen en wegrenden, hoe mensen onder auto’s kropen. Al had er een Boeing 747 op het kerkplein geland, ik zag het niet. Ik zag alleen die mondingsvlam.
‘Ik trok mijn wapen en vuurde terug. Destijds hadden we de oude Walther P5 nog. Er konden maar acht patronen in het magazijn, en eentje in de kamer. Het was op dat moment hij of ik. Ik heb in totaal negen keer geschoten.
‘Hij rende weg, een hoek om, ik rende achter hem aan. Achter die hoek stond hij me op te wachten. Hij vuurde weer en raakte me in mijn lies. De kogel ging dwars door mijn lichaam, ik zakte midden op straat in elkaar. Door de adrenaline voelde ik geen pijn, dat kwam pas later in het ziekenhuis. Maar de klap was hevig, alsof ik door een paard werd geschopt. Ik lag op mijn rechterzij, vuurde nog twee keer, raakte hem ook en voelde daarna het bloed langs m’n benen lopen.
‘De ether ontplofte en dan gaat het snel: collega’s gaan rijden, overal sirenes, de hondenbrigade komt, ik werd in een ambulance geschoven. Ik heb vies mazzel gehad – op een centimeter na was mijn zenuwplaat geraakt, dan had ik niet meer kunnen lopen. Ik heb wel zenuwpijn, alsof een naald continu richting knie prikt, maar daar ben ik inmiddels aan gewend.
‘De Rijksrecherche kwam, er volgde een rechtszaak, hij is veroordeeld. En je gaat re-integreren. Ik moest een hoge drempel over om mijn wapen weer te dragen. Op advies van een psycholoog stopte ik mijn wapen eerst leeg weer in m’n holster. Met collega Tonny ging ik spelenderwijs ontladen, patronen in m’n magazijn stoppen, patronen er weer uit. De eerste keer op de schietbaan moest ik stoppen; de tranen liepen over mijn wangen.
‘Het moeilijkst was dat mijn dochtertje zei: ‘Pap, hou je wel van mij? Waarom ben jij achter een man aangelopen die jou dood wilde schieten?’ In haar ogen wilde ik mijn leven geven zonder aan haar te denken. Ik probeerde uit te leggen dat ik zoiets doe zodat zij en andere mensen veilig over straat kunnen, maar haar opmerking hakte er enorm in. Bijna was ze vaderloos geworden. Dan denk je: wil ik dit nog wel?
‘Met hulp en veel steun van collega’s kom je eroverheen en ga je weer aan het werk. Helaas raakte ik in 2015 weer betrokken bij een schietincident. Ook dat ging maar net goed. Ik stond daarna te janken, te schreeuwen en te schelden, puur uit emotie. En wie kwam er ter plaatse onderzoek doen? Sebastiaan, die inmiddels bij de recherche werkte. We vielen elkaar in de armen.
‘Dit hele schietgebeuren heeft grote gevolgen gehad. Niet alleen voor mij, maar ook privé. Je wordt als politieman aan alle kanten begeleid, maar als je partner niet bij de politie werkt, moet die maar zien hoe ze met zoiets omgaat. Dit wordt ook op haar bordje gegooid, maar voor haar is er geen hulp.
‘Je begrijpt elkaar niet meer, krijgt een kort lontje, raakt elkaar kwijt. Het leidde uiteindelijk tot een scheiding. Daarom hamer ik er steeds op: zorg dat er vanuit de politie ook hulp is voor het gezin, dat ze daar niet om hoeven te vragen. Want je partner en kinderen raken ook getraumatiseerd. Dat wordt nog weleens vergeten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant