NAC keert volgend seizoen terug op het hoogste niveau, maar zonder slag of stoot ging dat niet in de beslissende wedstrijd bij Excelsior. ‘Ik ben al sinds gisteren aan de diarree.’
Nog voordat P5, het parkeerterrein naast het Rat Verlegh Stadion, in een grote gele massa is veranderd, heeft Anita van Duuren haar plek voor het grote scherm al bemachtigd. De 58-jarige supporter, ze draagt een NAC-shirt, NAC-pet, NAC-sjaal en heeft een NAC-vlag in haar hand, is drie uur voor de wedstrijd een van de eerste fans die deze middag zijn samengekomen om te zien hoe NAC op bezoek bij Excelsior de promotie naar de eredivisie veiligstelt.
Want dat kan toch niet meer misgaan na de 6-2-overwinning in de thuiswedstrijd vorige week? Hoewel de stemming op het parkeerterrein al ver voor de aftrap uitgelaten is, houdt Van Duuren nog een kleine slag om de arm. ‘Bij NAC zit het venijn vaak in de staart’, zegt ze. Wat het voor haar betekent als NAC na vijf jaar terugkeert in de eredivisie? ‘Ik ben al sinds gisteren aan de diarree. Het is de spanning, opwinding en euforie die ik door mijn hele lichaam voel.’
Over de auteur
Guus Peters schrijft voor de Volkskrant over voetbal en tennis.
Terwijl het parkeerterrein achter haar al snel volloopt met ruim 15 duizend andere in geel gestoken NAC-supporters, gele rookbommen de lucht erboven vullen, muziek door de boxen schalt en NAC-liederen worden ingezet, verhaalt Van Duuren over haar geelzwarte hart, dat ze van huis uit meekreeg. ‘Mijn vader nam mij als kind al mee naar het stadion. Hij is 25 jaar geleden overleden, maar ik ben altijd blijven gaan.’
Om haar woorden kracht bij te zetten, toont ze een tatoeage op haar onderarm. ‘Nooit Opgeven, Altijd Doorzetten’, dat verwijst naar NOAD Advendo Combinatie (NAC). ‘Als we promoveren, laat ik ook de datum en het logo van NAC op mijn arm vereeuwigen, dan wil ik deze dag tot de dood bij me dragen.’
Dat Van Duuren deze dag samen met al die andere NAC-supporters mag beleven, is al een klein wonder op zich. De club kende sportief een teleurstellend seizoen. NAC wilde meedoen om rechtstreekse promotie naar de eredivisie, maar wist zich als nummer acht op de laatste speeldag nipt te plaatsen voor de play-offs. Het chagrijn overheerste.
Daar kwam bij dat het als vanouds onrustig was bij de Brabantse volksclub. Trainer Peter Hyballa werd na vijf wedstrijden op straat gezet, er was onenigheid op bestuurlijk niveau en richting het einde van het seizoen ging het vaker over het naderende vertrek van Hyballa’s opvolger, Jean-Paul van Gastel, dan dat supporters over de eredivisie durfden te fantaseren. Bovendien hield het voetbal niet over.
‘Ik heb al 53 jaar een seizoenskaart, maar zo slecht als dit seizoen heb ik het nog nooit gezien’, zegt de 76-jarige Wim Claassen, die iets verderop staat, vlak voor de aftrap. ‘Het was soms echt niet om aan te gluren, maar sinds de play-offs spelen we geweldig.’ Hoe dat komt? ‘Het is niet te verklaren, dat is het mooie aan voetbal.’
Maar gedurende de eerste helft merken de 15 duizend fans op het parkeerterrein andermaal hoe veranderlijk voetbal kan zijn. Terwijl Excelsior NAC van het veld blaast en al in de eerste helft op een 3-0-voorsprong komt, wordt het in Breda steeds stiller. Van Duuren heeft haar sjaal inmiddels tegen haar gezicht gedrukt. Haar ogen komen er net bovenuit. ‘Ik zei het toch: bij NAC zit het venijn in de staart. Ik kan wel janken.’
Claassen probeert de moed er in de rust in te houden, al druipt de wanhoop bij andere supporters van de gezichten af. ‘Dit is ook voetbal en heel verrassend is het niet als je ziet hoe we het hele seizoen hebben gespeeld. Maar ik heb er vertrouwen in dat we in de tweede helft nog scoren.’
Een doelpunt valt er, al is het Excelsior dat op 4-0 komt en zo de 6-2-nederlaag uit de eerste wedstrijd in een mum van tijd wegpoetst. Zo dichtbij als de eredivisie aan het begin van de avond was in Breda, zo ver weg is het hoogste niveau amper een uur later. ‘Ik heb mijn seizoenkaart al verlengd, dus ook als we niet promoveren, ben ik er na de zomer gewoon weer’, zegt Claassen, die normaal met zijn zwager naar NAC gaat, maar vandaag alleen is.
Maar dan, plots, scoort NAC zoals Claassen al had voorspeld – en verandert het stilgevallen parkeerterrein in een deinende gele massa. Supporters vliegen elkaar in de armen en Van Duuren grijpt haar man, die schuin achter haar staat, vast. Terwijl ze op het scherm ziet hoe NAC er alles aan doet om Excelsior in de slotfase van zich af te houden, zegt ze een paar keer: ‘Dit is zo spannend, dit kan mijn hart niet aan.’
Als scheidsrechter Makkelie in Rotterdam voor de laatste keer fluit en een ongekend feest op het parkeerterrein losbarst, slaat Van Duuren de handen voor haar gezicht. Tussen haar vingers door zijn de tranen in haar ogen te zien. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ja, trouwens, die tatoeages ga ik zo snel mogelijk zetten, ik denk deze week nog.’
Source: Volkskrant