Lieke Martens kon met een overwinning afscheid van het thuispubliek. Maar ze laat een kwetsbaar team achter, waarvan niemand vooralsnog kan inschatten waartoe het in staat is.
De ster van de avond moet hard lachen na de vraag of ze niet toch aan het twijfelen is gebracht. Die bal op de lat, zo’n typische Lieke Martens-actie, kappen, bal vrijmaken en schieten richting de kruising, smaakt dat niet toch naar meer? ‘Nee, nee’, zegt ze vastbesloten. ‘En het zou ook wel raar zijn om door te gaan nadat er zoveel mensen mijn naam hebben geroepen.’
Het ‘Lieke, Lieke’ begon vrijdagavond al bij de warming-up om de hele avond niet meer op te houden. Natuurlijk moest Finland verslagen worden, want Nederland wil graag naar het EK. Maar de 1-0 overwinning was vooral fijn, omdat zonder drie punten het afscheidsfeestje van Martens zou zijn verpest.
Over de auteur
Dirk Jacob Nieuwboer is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft over voetbal en handbal.
En juist daar was iedereen voor naar Het Kasteel gekomen. Bij het bekendmaken van de opstelling werd er het hardst gejuicht bij Lie-Keeee Mar-tens, en de duizenden veerden op toen ze na een uur van vlak buiten het strafschopgebied op doel schoot. Om daarna teleurgesteld weer neer te ploffen toen de bal op de lat was beland. Het had nog mooier kunnen zijn, maar Martens was na afloop niettemin een gelukkig mens. De aanvaller speelde in haar laatste wedstrijd voor eigen publiek haar beste interland in tijden. De laatste jaren in Oranje waren er heus ook lichtpunten, maar vaak genoeg moesten er teleurstellingen worden weggeslikt.
Er lijkt een last van haar afgevallen sinds ze heeft besloten om te stoppen met interlandvoetbal, en dat was duidelijk te merken na afloop van de wedstrijd. In de mixed zone stond een andere Martens dan in de jaren hiervoor. De spanning is weg bij de vedette die dat nooit heeft willen zijn. Ze hoeft alleen nog maar ‘trots’ te zijn op haar bijdrage aan het Nederlandse vrouwenvoetbal, maar hoeft nu niet meer zelf te sleuren.
Het was de speelster van Paris Saint-Germain, waar haar contract nog een jaar doorloopt, niet ontgaan dat het publiek het laatste kwartier vrijwel voortdurend haar naam had geroepen. De duizenden fans smeekten om een wissel om haar te kunnen eren, de wissel waar zij stiekem zelf ook wel op had gehoopt. Die liet lang op zich wachten, want met de krappe 1-0-voorsprong durfde bondscoach Andries Jonker het pas in blessuretijd aan.
Het was opnieuw Jonkers goudhaantje Lineth Beerensteyn die het enige doelpunt maakte. Net als in de vorige interland tegen Noorwegen. Nederland staat daardoor met zes punten uit drie wedstrijden bovenaan in de EK-kwalificatiegroep, waarvan de nummers een en twee zich direct plaatsen. Als dinsdag ook uit wordt gewonnen van Finland – waar Martens ook nog bij is – is de kwalificatie zo goed als binnen.
Zo krijgt Oranje weer wat vaste grond onder de voeten na een flinke voorjaarsdip. De kansloze nederlagen tegen Spanje en Duitsland, waardoor Nederland de Spelen in Parijs misliep, werden toen gevolgd door een pijnlijk verlies tegen Italië, in de eerste kwalificatiewedstrijd.
De overwinning tegen Finland – 27ste op de wereldranglijst – had best wat hoger uit mogen en kunnen vallen, maar het zal nog wel even duren voordat Nederland de winst tegen dit soort tegenstanders kan incalculeren. Martens laat een team achter dat stap voor stap aan het verjongen is en tegelijkertijd hard wordt getroffen door blessures.
Eerder werd het vertrek van keeper Sari van Veenendaal en verdediger Stefanie van der Gragt nog geruisloos opgevangen door Daphne van Domselaar en Caitlin Dijkstra. Tegen Finland waren ze er niet bij vanwege blessures, ook Kerstin Casparij, Romée Leuchter en tweede keeper Lize Kop meldden zich af. En dan zijn Vivianne Miedema, Jill Roord en Aniek Nouwen al langer niet of nauwelijks inzetbaar, nadat ze hun kniebanden hebben gescheurd.
Jonker kan daarom niet anders dan de ene na de andere nieuweling een kans geven. Dat laat zien dat Nederland goed in de keepers zit – Daniëlle de Jong debuteerde prima – maar ook dat het vooral in de verdediging niet overhoudt.
Als aanvoerder Sherida Spitse niet had kunnen spelen – ze was niet helemaal fit – had de bondscoach de keuze gehad uit vier speelsters uit de eredivisie, die nog geen enkele interland hebben gespeeld. Onder wie de 28-jarige Ilse van der Zanden, die dit jaar opviel bij eredivisiedebutant FC Utrecht, maar daarvoor zes jaar bij amateurclub DTS Ede speelde.
‘Er zijn interlandperiodes geweest dat we zo goed als compleet waren’, legt Jonker uit hoe zijn baan in anderhalf jaar is veranderd. ’Dan weet je op maandag dat je de puntjes op de i moet zetten, iedereen fit en fris moet zien te houden en in principe win je dan. Dat is nu niet zo, het is echt de hele week hard werken om speelsters daar te krijgen dat ze in kunnen vallen.’
Toen Martens in 2011 debuteerde stond Nederland 13de op de wereldranglijst, op het hoogtepunt in 2019 was dat de derde plek en daarna zakte Oranje langzaam terug naar de huidige achtste plaats. Nu ze afscheid neemt is de ambitie voorlopig bescheiden: het hoofd boven water houden, het EK halen en iedereen weer oplappen. Daarna kan pas weer naar voren worden gekeken en worden ingeschat waar Nederland zonder haar toe in staat is.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant