De lezersbrieven, over de problemen met pieken in het stroomnet, over de onwil van Financiën om de ‘methode-Laurentien’ volledig te steunen, de Klimaatmars, de ijdelheid van Schoof en de rol van toeval.
Ik erger mij mateloos aan energiebedrijven en netbeheerders die alleen maar spreken over de problemen die de pieken (door zonne- en windenergie) in het stroomnet veroorzaken. Ze willen de kosten die hiermee gepaard gaan afwentelen op de veroorzakers.
Storend is dat zij zichzelf neerzetten als slachtoffer, en niet als actieve actor in de energietransitie. Over mogelijke oplossingen om dergelijke pieken op te vangen hoor je ze nooit. Wel lees je dat er bedrijven zijn die containers met accu’s neer willen zetten om zo pieken op te vangen. Alleen kunnen ze dat om technische redenen niet doen.
Daarom hoop ik dat ze uit hun slachtofferrol kruipen en hun best gaan doen om de pieken op te vangen, energie op te slaan en weer te gebruiken. En anders op zijn minst uitleggen wat ze wél en niet kunnen, zodat de politiek en andere organisaties kunnen helpen.
Luuk Schaminée, Amstelveen
De dolk van de Belastingdienst in de rug van de gedupeerden van de toeslagenaffaire is nog een keer flink rondgedraaid. Deze vernederende actie door het ministerie van Financiën is nooit meer goed te maken en niet in geld uit te drukken. Toch stel ik voor om het compensatiebedrag van deze nieuwste post op de herstelbetalingen op 43 duizend euro te bepalen. Dan is in elk geval de financiële schade nihil.
Jeroen van Linge, Groningen
We waren met 15 duizend mensen vrijdag bij de Klimaatmars op de Zuidas. Uit het hele land. Ik had een middag vrij genomen om erbij te kunnen zijn, en het was indrukwekkend en hoopgevend.
15 duizend mensen die bezorgd zijn om de zichtbare verandering van het klimaat. 15 duizend mensen die zich niet aan asfalt plakten. 15 duizend mensen die geen soep gooiden. 15 duizend mensen die geen snelweg blokkeerden. 15 duizend mensen die geen geweld gebruikten.
15 duizend mensen die slechts vreedzaam banken vragen te stoppen de vervuilende industrie te financieren. Dat zijn meer mensen dan menig protest op de been krijgt, maar te weinig blijkbaar voor media-aandacht. Want wat valt er te publiceren als er niet gereld wordt? Wat is de nieuwswaarde van vreedzaam protest?
Acht regels onderaan pagina 12 kregen we zaterdag in de Volkskrant. Acht magere regels. Om te janken. En om een blik soep van te kopen.
José Duindam, Koog aan de Zaan
Het interview met Elianne van Rens in de bijlage van het afgelopen weekend heb ik met belangstelling en instemming gelezen. Op één puntje moet ik haar corrigeren: in Amerika worden rechters niet gekozen, maar benoemd, en eveneens voor het leven. Zij zijn net zo onafhankelijk als in Nederland. Openbare aanklagers, da’s een ander verhaal.
George Rolf, Nijmegen
Dick Schoof is ijdel. Robert Plasterk wordt het ook verweten. Schrijft de media. Bij deze ‘ondeugd’, in combinatie met het premierschap, worden vraagtekens geplaatst die hinten op een mogelijke negatieve uitwerking. Aan de politiek en onszelf de opdracht om ijdelheid met scherpzinnigheid te pareren, want die laatste heeft ‘een vermogen tot doorgronden dat onze ijdelheid meer streelt dan alle andere eigenschappen van het verstand’, aldus de Franse schrijver François de La Rochefoucauld.
Erik Zwaga, Gees
Naar aanleiding van het interview met Thijs Bol: toen mijn vaderjong was, gold de leerplicht tot 12 jaar. Hij ging werken op de boerderij van zijn ouders. Toen hij in de moestuin bezig was, inmiddels 14, kwam de hoofdonderwijzer toevallig langs. Die zei: ‘Tsjonge, dat Piet staat te schoffelen... hij was de beste van de school!’
Mijn oma knikte en vertelde dat er geen geld was voor boeken en een fiets om naar de ulo in Alkmaar te gaan. De onderwijzer: ‘Ik regel de boeken en hij gaat gewoon lopen, vanuit Limmen nog geen tien kilometer. Op één voorwaarde: dat hij niet elke ochtend om vier uur de koeien hoeft te melken.’ Zo geschiedde. Mijn vader werd uiteindelijk ingenieur.
Mechtild Rietveld, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Source: Volkskrant