In haar vrolijke nummers vertolkt Roxy Dekker de struggles van veel jongeren. Met haar eerste drie hits wist ze via sociale media al een miljoenenpubliek te bereiken, maar wat de zangeres zelf betreft zijn die ‘geinige liedjes’ pas het begin. ‘Ik heb nog niet laten horen wat ik kan.’
‘Roxy Dekker? Natuurlijk kennen we haar’, zeggen Esmee (18) en Jazz-Lynn (24) in koor. Ze dragen oranje haarbanden en drinken wodka-soda uit een blikje. De twee meisjes zijn vandaag – het is Koningsdag – op het Amsterdamse festival Kingsland, waar Roxy Dekker straks optreedt. Esmee: ‘Iedereen van onze leeftijd kent haar. Ik studeer niet eens, maar haar teksten zijn gewoon heel herkenbaar, over lekker jong zijn en geen fucks geven!’
De 19-jarige Roxy Dekker is in een jaar tijd uitgegroeid tot een van de grootste popsterren van Nederland. En dat terwijl ze slechts drie liedjes heeft uitgebracht, die ook nog eens vol termen en afko’s (afkortingen) zitten waar de gemiddelde dertigplusser niets van begrijpt. In Anne-Fleur Vakantie, haar grote doorbraak, zingt ze bijvoorbeeld:
HDP op een terrasje, blote benen, baseballjasje
Roep de ober: ‘Doe mij maar een esma’
Leuke kakkers, hemd van Ralphie, oude zomerhits, nostalgie
Gaan we uit, dan gaan we naar de Nova (slet’s go!)
De meeste leeftijdgenoten, vooral studenten, begrijpen direct wat Dekker bedoelt met HDP (heerlie-de-peerlie, oftewel heerlijk), esma (espresso-martini) en slet’s go (tja). Anne-Fleur Vakantie, vol vette knipogen naar het leven van bekakte Amsterdamse studentes, ook bekend als Anne-Fleurs en Marie-Claires, werd een enorme hit op het sociale medium TikTok.
Daarna bracht Dekker Satisfyer uit, waarin ze een bedpartner vergelijkt met het populaire seksspeeltje, dat op het nachtkastje van menig student ligt. ‘Kom liggen, hoezo sta je? Je bent m’n satisfyer’, zingt ze in het nummer, dat platina behaalde. Begin april kwam haar derde single Sugardaddy uit, die meteen op nummer 1 in alle Nederlandse hitlijsten belandde en zich daar na zes weken slechts liet verdringen door Joost Klein. In het nummer zingt ze hoe ze alle rekeningen voor een jongen in de nachtclub betaalt en daarmee de welbekende rollen omdraait: ‘Vanaaf ben jij de baddie, en ik je sugar daddy. Dus dans een beetje sexy, en draai ’s met die bil.’
De drie liedjes zijn luchtig, dansbaar en zo vrolijk, dat het soms bijna Kinderen voor Kinderen-achtig aandoet. Perfect voor een dronken feestje op de studentenvereniging dus. Maar, schreef de Volkskrant na haar optreden op het Groningse festival Noorderslag: ‘Het is makkelijk Roxy Dekker af te doen als platte grap, maar wie op haar 19de al zo’n neus heeft voor hits en zo comfortabel op het podium staat, is meer dan een hype.’
Dat vond ook de jury van de Edison Awards, de belangrijkste Nederlandse popprijs. Dekker won in maart de Edison voor de beste nieuwkomer. ‘In 2023 bewees de artieste dat de afko’s en andere herkenbare struggles uit het studentenleven tot ver buiten de Amsterdamse Pijp reiken’, aldus de jury. Bovendien heeft Dekker ‘een gezonde dosis zelfspot en zichtbaar plezier in het uitvoeren van de songs, waardoor de studentenanthems hun genre ontstijgen.’
‘Het afgelopen jaar was bizar’, zegt Dekker. Een week voor haar optreden op Koningsdag, waar Volkskrant Magazine komt kijken, ontmoeten we elkaar al in de Amsterdamse wijk De Pijp. Omdat ze hier in de buurt geboren en getogen is, maar ook omdat dit de habitat van de ultieme Anne-Fleur is, wier belevingswereld Dekker zo scherp beschrijft in haar liedjes. Eigenlijk zouden we vandaag een ‘lawa’ – een afkorting voor ‘lange wandeling’ – door de wijk maken om onderweg in alle rust te praten over dat bizarre afgelopen jaar. Want hoe ervaart iemand van 19 dat? Hoe verklaart Dekker haar eigen succes? En wat is een ‘Anne-Fleur’ nou precies?
Jammer genoeg blijken de omstandigheden niet perfect voor een echte lawa: het regent. Daarom schuilen we eerst in de zangschool van zangcoach Babette Labeij, op loopafstand van Dekkers ouderlijk huis en haar eigen appartement. Bij Labeij volgde ze van haar 5de tot haar 17de wekelijks zanglessen. Aan de muur hangen teksten als ‘niet zeuren maar zingen’.
In het kantoor van de zangschool probeert Dekker uit te leggen wat een Anne-Fleur in haar ogen is. Het heeft in elk geval iets te maken met kledingstijl: Anne-Fleurs dragen vaak dezelfde grote haarclips, korte rokjes en felgekleurde merkkleding. Daardoor lijken ze nogal op elkaar. ‘Het is de stereotiepe Amsterdamse studente die bakken geld van haar rijke vader krijgt, en dat vooral uitgeeft aan havercappu’s (cappuccino’s met havermelk, red.) en esma’s op terrassen in de Pijp. En daar schamen ze zich helemaal niet voor’, zegt Dekker.
‘Ik ben zelf een Anne-Fleur met een identiteitscrisis’, zegt ze. ‘Kijk, ik gebruik veel afko’s, heb altijd een grote haarclip bij me en hou van esma’s.’ En net als de klassieke Anne-Fleur, komt Dekker uit een vermogend gezin. Berichten over het enorme huis van haar ouders in Amsterdam-Zuid dat te koop staat, gaan al een tijdje rond op internet. ‘Natuurlijk ben ik een kakker, dat kun je ook wel horen aan mijn accent’, zegt ze daar zelf over.
‘Maar ik ben allesbehalve student. En ik zou nooit bij een studentenvereniging gaan, terwijl de meeste Anne-Fleurs daar wel bij zitten. Dit kan ik misschien beter niet zeggen, want een groot deel van mijn publiek denkt hier anders over, maar die ontgroeningen en die hiërarchie lijken mij gewoon helemaal niets.’
Nadat Dekker twee jaar geleden het vmbo afrondde, deed ze auditie aan de Herman Brood Academie. ‘Dat was voor mij de enige optie. Ik vond school verschrikkelijk. Zingen is zo ongeveer het enige wat ik leuk vind.’ Maar de popmuziekschool wees haar af. ‘Met zo’n nietszeggend automatisch mailtje, terwijl ik enorm mijn best had gedaan op mijn aanmelding. Ze vonden bijvoorbeeld dat ik te weinig had opgetreden, terwijl ik in 2019 heb meegedaan aan het Junior Songfestival. Ik zakte echt door de grond.’ Op aanraden van Labeij schreef ze zich vervolgens in bij de Wisseloord Academy, een privémuziekschool in Hilversum.
Op dat moment had Dekker al een hele schare fans: ze had duizenden volgers op TikTok en Instagram overgehouden aan haar deelname aan het Junior Songfestival met de meidengroep 6TIMES. ‘Maar op een gegeven moment dacht ik: fuck, nu ben ik een influencer, terwijl ik liever een zangeres wil zijn.’ Daarom begon ze met het plaatsen van zangfilmpjes op TikTok. Volgers mochten vier woorden insturen, waarmee Dekker vervolgens een liedje maakte. Met de woorden ‘kleuren, zon, Ibiza en spiegel’ schreef ze Anne-Fleur Vakantie.
Het duurde een jaar voordat ze het liedje uitbracht. ‘Ik vond het cringe en dacht dat ik na zo’n liedje nooit meer serieus genomen zou worden als artiest.’ Na enkele aanmoedigingen van haar muziekdocenten durfde ze het toch aan. ‘Er zat echt geen masterplan achter. Tijdens een vakantie op Ibiza heb ik met wat vrienden een videoclip gemaakt en het gewoon online gezet. Er zijn niet zoveel vrouwelijke artiesten die vrolijke, luchtige muziek maken. Blijkbaar zaten mensen daarop te wachten, ook buiten de studentenwereld. Toch wil ik ook serieuzere muziek uitbrengen. Ik heb mijn hele leven op zangles gezeten, en met deze geinige liedjes heb ik nog niet laten horen wat ik kan.’
Anne-Fleur Vakantie werd in eerste instantie populair op TikTok, net als de muziek van grote internationale namen als Doja Cat en Lil Nas X. Duizenden mensen gebruikten Anne-Fleur Vakantie als achtergrondmuziek bij hun filmpjes en Roxy Dekker kreeg honderdduizenden volgers op het platform. Inmiddels is het nummer ruim 18 miljoen keer beluisterd op Spotify. ‘Toch zien mensen me vaak nog steeds als influencer. Maar ik ben een zangeres van wie de muziek het toevallig goed doet op TikTok. Daarom was ik ook zo blij met die Edison. Dat voelde als erkenning, alsof ik eindelijk serieus werd genomen’, zegt Dekker.
‘Papa en mama zitten niet op TikTok en snapten die eerste maanden totaal niet wat er gebeurde. Ze vonden het best eng dat hun dochter opeens zoveel aandacht kreeg’, vertelt ze. ‘Opa en oma beginnen het nu pas door te krijgen, omdat ze nieuwsberichten over mij voorbij zien komen. Nu vertelt opa soms trots bij de viskraam dat zijn kleindochter op 1 staat in de hitlijsten. Dan krijgt hij een gratis visje ofzo’, zegt ze lachend.
Intussen is de zon doorgebroken. Volgens Buienradar moet het minstens een uur droog blijven. Hét moment voor de gedroomde lawa dus. Buiten wijst Dekker naar een huizenblok. ‘Daar woont mijn ex. Hoe grappig zou het zijn om voor zijn deur een foto te nemen’, zegt ze grinnikend. ‘Nee, grapje, dat kan écht niet.’
Verder praat Dekker liever zo min mogelijk over haar liefdesleven. Dat ligt constant onder het vergrootglas van de roddelpers, legt ze uit. ‘Bizar. Het slaat toch nergens op dat ik ’s middags met een gast over straat loop, en dat het ’s avonds al langskomt op RTL Boulevard? Mijn oma heeft me eens gebeld om te vragen of ik een vriend heb, omdat ze dat voorbij zag komen op Facebook.’
We wandelen over de Albert Cuypmarkt, tussen stroopwafelkraampjes, groentemannen en verkopers van plastic toeristenspulletjes. Bij een koffiekraampje haalt Dekker een latte macchiato met havermelk. ‘Het is echt erg, maar ik vind koemelk dus gewoon niet lekker meer’, zegt ze. Ze haalt hier wel vaker koffie, maar veel tijd om op het terras te zitten heeft ze niet meer sinds haar muzieksuccessen. Elke dag is er wel weer een optreden, een interview of een studiosessie.
‘Dat is leuk, hoor.’ Dekker denkt even na, terwijl de regen toch weer op het afdekzeil boven het terras van het kraampje begint te tikken. ‘Maar ik mis mijn vriendinnen wel. Er zijn niet zoveel momenten waarop we elkaar kunnen zien. En als ik wel vrij heb, ben ik vaak te moe. Ik moet ook tijd voor mezelf nemen, anders heb ik binnen een jaar een burn-out.’ Ze zucht. ‘Al kom ik thuis ook niet echt tot rust. Dan denk ik na over een studiosessie die kut ging, of nog erger, interviews. Ik ben nogal een flapuit en denk achteraf altijd: shit, heb ik dat echt gezegd? Ik wil het zo graag allemaal goed doen.’
En hoewel Dekker in Sugardaddy zingt over een spectaculaire avond in een nachtclub, komt ze ook daar sinds haar doorbraak nog maar zelden. ‘Dronken mensen zijn gewoon vervelend. Overdag komen er niet zoveel mensen naar me toe, maar met een drankje op denken die gasten dat ze alles kunnen maken. En als je dan een keer niet leuk reageert, vinden ze je meteen een rotwijf. Daardoor vind ik uitgaan eigenlijk niet meer leuk. Dat is wel zonde, want uiteindelijk ben ik ook gewoon 19.’
We keren terug naar de zangschool. Onderweg kopen we nog een loempia. De ogen van de verkoper lichten op als hij Dekker herkent. ‘Wat leuk! Jij kwam hier vroeger altijd voor je zanglessen, met die vriendin. Meestal waren jullie alleen maar aan het giechelen’, buldert hij met een Amsterdamse tongval. ‘En nu word je geïnterviewd. Ben je beroemd geworden?’ ‘Ik doe mijn best’, antwoordt Dekker.
Die avond vertrekt ze naar Parijs met haar moeder, om een weekendje ‘heerlijk te relaxen, buiten haar bubbel’. Volgende week wacht de chaos van Koningsdag. Dan treedt ze binnen 24 uur vijf keer op: in Deurne, Arnhem, Groningen, Amsterdam en Breda.
Een week later, op Koningsdag, komt Dekker haar kleedkamer binnen met een energie die niet doet vermoeden dat ze er al drie optredens op heeft zitten. Gisteravond had ze er twee, vanmorgen heeft ze de show in Groningen gedaan. Zo meteen – ‘Ik wil dat iedereen 10 minuten na het optreden in de bus zit’, zegt haar tourmanager – gaan ze snel door naar Breda. Maar eerst even dit optreden, op het terrein van de Amsterdamse Rai, voor een slordige tienduizend toeschouwers.
Parijs was heerlijk, vertelt Dekker. ‘Ik heb daar zó goed geslapen, dat is niet normaal.’ Vandaag overleeft ze vooral op adrenaline. ‘Ik krijg hier zoveel energie van. In Groningen waren er weer wat gasten zonder shirt in het publiek, met ‘I love Roxy’ op hun rug geschreven. Dat is toch geweldig?’
Een behoorlijke entourage heeft zich in haar kleedkamer verzameld. Dekker geeft iedereen een knuffel. Eerst haar moeder Ilja (54), die vele malen zenuwachtiger lijkt dan haar dochter. ‘Ik ben altijd bang dat Roxy door de zenuwen opeens stilvalt, terwijl dat nooit gebeurt. Ze is 19, hè. Dat is echt heel jong.’ Dan omhelst Dekker haar vader Arie (64), die ook haar manager is. Hij beweegt zich voortdurend door de tent, terwijl hij korte praatjes maakt en schouderklopjes uitdeelt. Daarna knuffelt ze de fotografen en de filmmaker die haar stormachtige opmars al een tijdje vastlegt. Ten slotte neemt ze een selfie met de mensen van haar platenlabel.
Haar vader kijkt toe met een tevreden glimlach. ‘Het is net een schoolreisje, hè’, zegt hij. Hij komt zelf uit de reclamewereld en is zonder ervaring in de muziekindustrie de manager van zijn dochter geworden toen Anne-Fleur Vakantie populair werd. ‘We wilden niet meteen alle controle uit handen geven. De muziekindustrie is best een harde wereld. Gelukkig heeft ze nu een groep mensen om haar heen die echt als een familie voelt.’
‘Het is fijn dat we de zakelijke begeleiding in het begin van haar carrière kunnen combineren met vaderlijke zorg’, gaat hij verder. ‘We hebben deze vier maanden maar vijftig optredens gepland, terwijl we veel meer aanvragen hebben gekregen. Ik denk dat dat verstandig is geweest, want nu zie ik gelukkig nog steeds een blij ei als ik naar Roxy kijk.’ Hij vindt het soms ongelooflijk hoeveel succes zijn dochter heeft. ‘We wisten wel dat ze kon zingen, maar konden natuurlijk niet inschatten of ze genoeg talent had om ervan te leven.’
Vlak voor het optreden haalt Dekkers moeder nog snel een klit uit de lange blonde haren van haar dochter. Daarna huppelt die het podium op. ‘Wat bizar, dit! Shout-out naar Willy’, roept Dekker tijdens de eerste klanken van Anne-Fleur Vakantie. ‘Al mijn vrienden en familie zijn hier!’ Haar optreden duurt slechts een kwartiertje – ze speelt immers maar drie nummers. Het verloopt vlekkeloos, het publiek zingt elk woord luidkeels mee. Al snel verdwijnt zelfs de bezorgde blik van haar moeder. Een trotse glimlach komt ervoor in de plaats.
Na het optreden gaat het snel. Als Dekker even uit het zicht verdwijnt in de chaos backstage, roept haar tourmanager haar direct terug, met een dwingende ‘Rox, hierheen!’ De tourmanager telt snel de aanwezigen. Iedereen is er, ze kunnen door. Dekker geeft nog een kus op de wang van haar oudere zus, die ook is komen kijken. ‘Het was leuk’, laat ze in het voorbijgaan weten. Dan zwaait ze, de tourbus staat klaar, het schoolreisje moet door naar Breda.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant