Bijna alles deden de spelers van Borussia Dortmund goed in de grootste clubwedstrijd van het seizoen, behalve dat ene waarom het uiteindelijk gaat in voetbal: scoren. In dat aspect was Real veel beter. Uitslag in de finale van de Champions League: 0-2.
Borussia Dortmund was lange tijd sneller, beter, slimmer, fanatieker, fitter en zo kan de opsomming nog wel even doorgaan. Maar Real is zelden onder de indruk van een betere tegenstander, of dat nu Manchester City is, Bayern München of Borussia Dortmund. Real is gewoon Real, vertrouwend op zijn klasse, op zijn ervaring en loutering door de jaren heen, op de rust van trainer Carlo Ancelotti. Zo zijn na Gasperini (Atalanta) en Mendilibar (Olympiakos) alle Europese bekers gewonnen door zestigers.
Real was al landskampioen en speelde een seizoen bijna zonder echte centrumspits, met Jude Bellingham als aanvallende middenvelder achter de Brazilianen Rodrygo en Vinicius. Het mondde uit in wederom een geweldig succesjaar. Real drijft op de klasse van dribbelaar Vinicius, op de spelverdeling van de afscheid nemende Toni Kroos, op al die verzamelde sterren, bij wie zich vermoedelijk ook nog Kylian Mbappé meldt.
Je zag het gewoon gebeuren. De omkering voltrok zich voor de ogen van al die duizenden op de tribunes. Real, na rust met de minuut een beetje sterker. Kansje hier, kansje daar. Met nog een kwartier te spelen nam Toni Kroos een hoekschop en won de 1,73 meter kleine rechtsachter Dani Carvajal, zo’n strijder op wie iedere trainer kan rekenen, het kopduel van nota bene Niclas Füllkrug, de bonkige spits van de Duitsers; 0-1, want Dortmund speelde officieel thuis. Meteen was het duel beslist, want deze tik was fataal voor Dortmund. Carvajal won de Champions League zes keer sinds 2014. Het is bijna onvoorstelbaar.
Zo won Real dus zijn vijftiende Europa Cup I annex Champions League, na een moeilijke eerste helft. Soms kwamen de geel-zwarten met zes, zeven man razendsnel uit de verdediging, en dan zag je de mannen in het wit er amechtig achteraan rennen. Trainer Ancelotti van Real kauwde steeds nerveuzer op zijn gommetje. Dortmund heerste, althans, tot de rust dus, daarna drukte Real de tegenstander steeds verder weg en lonkte het doelpunt dat op een gegeven moment niet meer kon uitblijven.
Ian Maatsen, de 22-jarige voetballer uit Vlaardingen, in de winterstop gehuurd van Chelsea, speelde een uitstekende wedstrijd voor Dortmund, en er zal nog wel genoeg discussie blijven waarom bondscoach Ronald Koeman hem niet opriep voor het EK. Koeman verklaarde dat hij anderen heeft op de linkerflank: Nathan Aké, Daley Blind en Micky van de Ven met name. Dat zal allemaal wel zo zijn, maar het is in zekere zin ook onrechtvaardig: Maatsen is in topvorm en hij speelt met de flair die hoort bij Oranje. Hij is bovendien veel meer dan een linksachter, want hij bestrijkt de hele flank. Sterker nog: voortdurend meldt hij zich op het middenveld, vaak centraal, om zich te bemoeien met de opbouw van het spel, om slimme passes te geven, alles met durf.
Maar goed, Maatsen leidde ook de 0-2 in, toen hij de bal naïef in de breedte speelde en inleverde bij Bellingham, die Vinicius liet scoren. Misschien is het ook daarom dat Koeman, die nog nooit met Maatsen werkte, hem nog even in de wachtkamer laat. De andere Nederlander, Donyell Malen, viel in de slotfase in. Hij mag wel naar het EK.
Borussia Dortmund - Real Madrid op Wembley was de ontknoping van het Europese clubseizoen, met Real als favoriet bij de aftrap. Natuurlijk, Real is de grootste club aller tijden, die opging voor zijn vijftiende beker in de clubhistorie, en de vijfde in tien jaar. Real verliest vrijwel nooit een finale. Maar wat deed Dortmund, getraind door de voormalige supporter Edin Terzic, het voortreffelijk. Geconcentreerd, gedisciplineerd verdedigen en met beleid naar voren trekken, soms in het hoogst denkbare tempo, met een ploeg van ervaring en jeugd, van talent en routine.
Geen enkele kans kreeg Real in de eerste helft, terwijl de Duitsers minimaal eenmaal hadden moeten scoren, door steeds de diepte te zoeken, met die rustige opbouw en de plotse tempoversnelling, met opkomende backs, met lopers, met de slimheid van Emre Can en Julian Brandt, de snelheid op de vleugels met Karim Adeyemi en Jadon Sancho, de dreiging van spits Niclas Füllkrug.
Karim Adeyemi, tja, die had kunnen scoren toen hij opeens alleen voor doelman Thibaut Courtois verscheen, na een splijtende pass. Hij passeerde de Belg te ruim, om de bal nog goed te kunnen inschieten. Even later nam hij de bal net niet goed genoeg mee om raak te kunnen schieten. Courtois was na zware knieblessures terug in het doel, mede omdat Lunin grieperig was. Füllkrug raakte de paal na een schitterend passje van Ian Maatsen, al was hij bij bestudering door de VAR mogelijk buitenspel geweest.
Ja, en dan kwam Vinicius redelijk goed weg. Hij had al de gele kaart na een lichte overtreding op doelman Gregor Kobel, die zich daarbij vreselijk aanstelde, toen hij bij een zijlijn met een schwalbe naar de grond ging. Nico Schlotterbeck protesteerde en kreeg geel, Vinicius ging vrijuit. Real moest het hebben van een bevlieging van de Braziliaan. Vinicius is een geweldige speler, een artiest die de finale van 2022 tegen Liverpool besliste, met passeerbewegingen op de vierkante meter en ongekende snelheid.
Doelman Kobel had pas zijn eerste redding te verrichten in de 49ste minuut, toen hij een vrije trap van Kroos uit de kruising ranselde. Kroos stopt met voetbal en is alleen nog actief op het EK in Duitsland. Na rust was de strijd nog eventjes gelijkwaardig, maar Real sloeg op typische wijze toe en ontving weer een beker.
Over de auteur
Willem Vissers is ruim 25 jaar voetbalverslaggever voor de Volkskrant. Hij versloeg acht WK’s. In 2022 is hij uitgeroepen tot sportjournalist van het jaar.