Hij wil liever niet via Zoom gezien worden, en naar Taylor Swift mogen we hem niet vragen, maar muziekproducer en zanger Jack Antonoff deelt gelukkig wél zijn voorkeuren met ons. Van zijn favoriete films tot shorts en zoutloos eten.
‘Heb het maar liever niet over Taylor Swift’, had de platenmaatschappij vooraf ingeseind. ‘Jack wil niet over haar praten.’ Wie het toch waagt om bij supersterproducer Jack Antonoff te informeren naar superster Taylor Swift, kan consequenties verwachten.
Vraag maar aan de journalist van NRC. Die vroeg twee maanden geleden aan de hipste producer van het moment of hij ook Swifts toen nog aanstaande kindje, het album The Tortured Poets Department, ter wereld zou brengen. Het kwam hem op een reprimande te staan. De hoorn werd erop gegooid. Einde interview.
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
De producer was pissig. De reden? Jack Antonoff, die vanaf 2013 albums van Swift heeft geproduceerd, is extreem beschermend als het aankomt op de artiesten met wie hij samenwerkt en wil niet uit school klappen over hun aanstaande projecten.
Antonoff wordt door de media niet alleen als producer van Swift beschreven maar ook als haar vertrouweling. De Jack Antonoff die op menig foto op social media als bestie is afgebeeld met Swift. De Jack Antonoff die vorig jaar Swift nog te gast had op zijn bruiloft.
Natuurlijk, Antonoff heeft veel meer geproduceerd dan de albums van de popgodin. De producer uit New Jersey heeft tien Grammy’s op zak, waaronder die voor producer van het jaar 2022, 2023 en 2024. Hij heeft nummers geschreven met en productiewerk geleverd voor sterren als St. Vincent, Lana Del Rey, Lorde, The 1975, Florence and the Machine en Carly Rae Jepsen. En dan zingt hij ook nog eens in zijn eigen succesvolle band Bleachers.
En toch, wie Jack Antonoff zegt, zegt haast automatisch Taylor Swift.
Dus zit je met die dreunende vermaning in je hoofd, tegenover een zwart Zoomscherm – Antonoff wil ook niet gezien worden – net als Basil Fawlty uit Fawlty Towers tegenover zijn Duitse hotelgast: ‘Don’t mention the war.’
Lana Del Rey misschien? Mag die worden genoemd? In september komt een album van de zangeres uit, geproduceerd door Antonoff.
Antonoff: ‘Eh, ik praat gewoonlijk nooit over projecten die nog niet zijn afgerond.’
Afwachtende stilte.
Zijn eigen band dan. Is het waar dat hij zo betrokken is bij de productie van andere artiesten dat hij geen onderscheid maakt tussen dat werk en het werk voor zijn eigen Bleachers?
‘O jawel, ik maak zeker wel een onderscheid. Ik denk er alleen niet zo goed over na hoe. Emotioneel is het elke keer weer anders, maar ik ben altijd zeer betrokken. Ik moet liefde voelen voor wat eruit komt. Maar ik vind het altijd moeilijk dat te kwantificeren.’
Van Antonoff is bekend dat hij niet zijn stempel drukt op de songs van zijn artiesten. Hij is zo bij het maakproces betrokken dat hij tot het uiterste gaat om dat ene nog sluimerende idee concreet te maken, om mee te schrijven en om het nummer uit de artiest te trekken. Als een soort muzikale verloskundige wellicht?
‘Nee, zo zie ik mezelf niet. Voor mij is het veel meer een ontdekkingstocht die ik met de betreffende artiest onderneem, in de hoop samen iets bijzonders te vinden.’
In de Los Angeles Times beschreef hij zijn proces als ‘met iemand naar de Poolster kijken en daar samen proberen te komen’. Rolling Stone Magazine vindt dat hij ‘een glorieuze safe space’ creëert als een ‘weidse, sensitieve, creatieve biosfeer’. Maar als je hem zelf vraagt hoe hij concreet te werk gaat als hij een Lana Del Rey, een St. Vincent of een Tayl... – excuus – een Lorde in de studio heeft, heerst in eerste instantie weer stilte aan de overkant. Een zucht ontglipt het zwarte scherm als Antonoff hoorbaar moeite doet om zijn modus operandi te verduidelijken.
‘Het is erg moeilijk voor mensen om te begrijpen hoe het werkt. Het komt erop neer dat je iets unieks wilt ontsluiten. Iets wat je nog nooit eerder hebt gehoord. Daartoe zet je een specifiek proces in gang. Voor Norman Fucking Rockwell! (het zesde album van zangeres Lana Del Rey, red.) heb ik uren en uren met Lana achter de piano gezeten en maar wat aangerommeld. We hebben alles opgenomen en vervolgens de beste stukjes als songbasis gebruikt. Maar het werkt bij iedereen anders.’
Hij wil een diepe connectie maken waaruit creativiteit vloeit. Het gaat erom dat hij als producer met zijn artiest, net als in andere relaties tussen twee personen, op dat punt komt waar één plus één niet meer twee is. ‘Eén plus één moet een miljard worden. En om dat te bereiken als producer en artiest zijn we elkaar voortdurend aan het pushen. Elkaar steeds het balletje aan het toespelen. Heen en weer.’ Bevragen, bevestigen, inhaken, aanpassen, opbouwen, heen en weer totdat er uiteindelijk iets ligt waarvan de vage contouren alleen in hun hoofd bestonden.
Hij zucht weer. Nu van opluchting. ‘Dat is waarnaar ik op zoek ben.’
‘Werkelijk prachtig. Ik heb al zo veel films over de Holocaust gezien, maar het is wonderbaarlijk hoe regisseur Jonathan Glazer dat gruwelijke historische feit op een volstrekt nieuwe manier heeft gepresenteerd. Als niet meer dan een bijkomstigheid voor een Duitse nazifamilie die naast concentratiekamp Auschwitz woont. Daarmee speelt het kwaad letterlijk en figuurlijk op de achtergrond, maar is het tegelijkertijd ook heel aanwezig. Het leven kan doodnormaal lijken in de directe nabijheid van verschrikkingen. En die film laat je ook nadenken over je eigen situatie. In Los Angeles leven bijvoorbeeld zo veel daklozen dat er hele tentenkampen staan opgesteld in sommige wijken. Ongemerkt is die waanzin onderdeel geworden van ons dagelijks leven.’
‘Een totaal ander soort film, maar een die ik bewonder om dezelfde reden als The Zone of Interest. Want regisseur Sofia Coppola heeft het perspectief verschoven van Elvis Presley, die natuurlijk het middelpunt is geweest van talloze films en boeken, naar Priscilla, zijn voormalige echtgenote. De biopic vertelt deels ook het verhaal van Elvis, maar dan vanuit het perspectief van Priscilla. Dat geeft de film een verrassend menselijke kwaliteit.’
‘Nee, ik draag ze nog niet op het podium zoals Post Malone. Ik pendel voortdurend tussen New York en Los Angeles, maar spendeer toch de meeste tijd in New York. En het weer daar geeft je helaas niet zoveel gelegenheid om shorts te dragen. Ik draag ze meestal binnenshuis. Wat de bijzondere aantrekkingskracht is van shorts? Ze zijn lekker makkelijk en zitten comfortabel. Ik ben nu op een punt in mijn leven dat ik serieus overweeg in huis alleen maar shorts te dragen.’
‘Een behoorlijk oude plaat, maar vreemd genoeg voelt hij voor mij heel actueel. De nummers klinken als een zoektocht naar verbinding en geluk. Maar het voelt niet als een triest album. Het voelt als alleen zijn met jezelf. En dat resoneert. Wat Waits zingt in die nummers, klinkt als mijn innerlijke dialoog. De gesprekken die ik in mijn hoofd voer. Ik ben altijd op zoek naar verbinding met anderen. Ja, ook met mijn muziek. Ik ben van mening dat de aard van het creëren dezelfde is als die van een conversatie voeren. Beide hebben de natuurlijke neiging om uit te reiken naar de ander en je iets persoonlijks te laten voelen dat gereflecteerd wordt door de ander.’
‘Slik ik elke dag. Ja zelfs met zonnig weer, als het in principe dus niet hoeft. Als ik het vergeet in te nemen, voel ik me moe. En hoewel ik op dit moment in Arizona zit, waar meer dan genoeg zon is, houd ik me aan het regime. Ik breng nu eenmaal veel uren door in de studio.’
‘Ik ben een aanhanger van zoutloos eten geworden. Te veel zout heeft een behoorlijk negatief effect op mijn lijf. Daar kwam ik achter toen we in de studio met een groep eten hadden besteld. Ik voelde me nadien opgedroogd, verschrompeld zelfs. Daar kwam nog bij dat ik merkte dat het mijn vermogens aantastte. Op de een of andere manier leek het alsof het deel van mijn hersenen dat verantwoordelijk is voor mijn creativiteit, was aangetast. Ik had moeite met liedjes schrijven. Ik heb me lang afgevraagd waardoor dat kwam en heb wat onderzoek verricht. Bleek het door het zout te komen. Ik ken niemand met een soortgelijke ervaring, al heb ik er ook met niemand over gesproken. Jij bent de eerste aan wie ik het vertel.’
‘Ramírez was een van oorsprong Mexicaanse kunstenaar, een autodidact die een psychose heeft gekregen en meer dan dertig jaar van zijn leven heeft doorgebracht in psychiatrische instellingen in Californië. Daar heeft hij met allerlei materiaal waar hij maar de hand op kon leggen zijn kunst gemaakt. Papieren zakken, boekenpagina’s aan elkaar gelijmd met aardappels en speeksel, en rollen papier voor onderzoekstafels. Zijn werk bestaat uit eindeloos repeterende patronen van bogen, golven en lijnen waarin soms menselijke figuren voorkomen. Vaak ook tunnels waar treinen door heen rijden. Dat is een verwijzing naar zijn eerdere leven als spoorwegarbeider in Californië. Als ik naar zijn werk kijk, zie ik waanzin. Het zijn lagen op lagen op lagen die nooit lijken te eindigen. Het doet me denken aan Tom Waits’ The Heart of Saturday Night. Niet omdat er een zucht naar connectie uit blijkt, maar omdat het een heel geslaagde weergave is van wat er in iemands hoofd omgaat.’
‘Een van de weinige moderne verworvenheden die, wat mij betreft, honderd procent positief is. Zoveel internettechnologieën hebben ons een netto negatief resultaat opgeleverd. Ze hebben bijgedragen aan dissonantie binnen de maatschappij en een verwijdering van onze menselijkheid. Maar Facetime... Als we daar nou gewoon gestopt waren, en de rest van het internet hadden gecanceld, zouden we oké zijn. Ja, nee jij en ik zijn duidelijk niet met elkaar aan het facetimen, je ziet mijn gezicht immers niet. Ik heb het over facetimen met familie en vrienden. Het is een heel persoonlijke aangelegenheid voor mij. En omdat ik vaak van huis ben, vind ik het een prachtige en praktische manier om mijn geliefden te laten zien waar ik ben en hoe ik me voel. Ik ben zo’n type dat met zijn telefoon de omgeving af scant om de andere kant er een indruk van te geven. Het geeft me het gevoel dat ze er toch een beetje bij zijn. En dat zorgt ervoor dat ik me minder alleen voel.’
‘Ik had vroeger een een grote collectie Star Wars-actiefiguren en -speelgoed. Maar ik heb in de loop der tijd het een en ander verkocht om gitaren te kunnen kopen. Daar zaten ook een paar heel bijzondere bij, in nieuwstaat, nog in de doos. De Star Wars Creature Cantina Action Playset en een zeldzame Obi-Wan Kenobi. Echt heel zeldzame verzamelobjecten. Eén setje waar ik helemaal weg van ben heb ik gehouden. Een set van alle Imperial Walkers. Die is echt prachtig. Nu ik erover aan het praten ben, denk ik er meteen over om die oude speeltjes opnieuw te gaan verzamelen.’
31 maart 1984 Jack Antonoff is geboren in Bergenfield in New Jersey, de Verenigde Staten.
2002 Antonoff richt zijn eerste bandje Steel Train op. Hij is de leadzanger.
2012 Antonoff scoort met zijn tweede band Fun zijn eerste grote hit. Het nummer We Are Young, waarop ook zangeres Janelle Monáe is te horen, bereikt de eerste plaats van de Billboard Hot 100.
2013 Eerste productie- en schrijfklus voor Taylor Swift. Hij produceert drie nummers van Swifts album 1989. Swift is de eerste artiest die Antonoff produceert.
2014 Antonoff richt zijn band Bleachers op. Release van het debuutalbum Strange Desire. Swifts 1989 wordt het best verkochte album in de VS en levert Antonoff twee Grammy’s op.
2016 Productie- en schrijfwerk voor Swifts album Reputation.
2017 Productie voor Lorde’s tweede album Melodrama en St. Vincents vijfde album Masseduction.
2019 – Productie voor Swifts album Lover en productie voor Lana Del Rey’s Norman Fucking Rockwell!.
2020 Samenwerking met Taylor Swift op de albums Folklore en Evermore.
2021 Derde album van Bleachers Take The Sadness Out Of Saturday Night met gastbijdrage van Bruce Springsteen.
2022 Samenwerking met Swift op het album Midnights.
2024 Antonoff ontvangt twee Grammy’s voor zijn werk aan Midnights.
2024 Samenwerking met Taylor Swift op haar The Tortured Poets Department en release van vierde Bleachers album getiteld Bleachers.
Jack Antonoff trad in 2023 in het huwelijk met actrice Margaret Qualley.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant