Uitgelaten en ontspannen loopt Martens vrijdag tegen middernacht door de interviewruimte van Het Kasteel. Ze lacht, maakt grapjes en reageert gevat op opmerkingen. Er zijn superlatieven. "Een overwinning en dan een publiekswissel. Dat is eigenlijk het meest fantastische wat ik me had kunnen wensen."
Zelden toonde de 31-jarige Martens deze kant aan journalisten. De schijnwerpers konden haar gestolen worden, helemaal nadat ze ook kritiek kreeg. Nu het hoge woord er bij Martens uit is om na dinsdag bij Oranje te gaan stoppen, lijkt een last van haar schouders te zijn gevallen.
Met een brede grijns op haar gezicht liep Martens al de ereronde en erehaag op Het Kasteel. Zelfs toen de sterspeelster in het middelpunt van de belangstelling kwam te staan tijdens de publiekswissel in de blessuretijd, genoot ze volop en liet ze zich uitgebreid bejubelen. Bij de wissel hield ze het ook niet meer droog.
Martens benadrukte na afloop vooral de "ontzettend veel mooie momenten" uit haar loopbaan waar ze "met veel plezier op terugkijkt". Die had de aanvaller allemaal "nooit durven dromen en wensen" toen ze als vijftienjarige uit huis ging om haar profdroom na te jagen. Ze was overweldigd door het grootse afscheid dat ze van fans, (oud-)ploeggenoten en de KNVB had gekregen.
Martens wilde eerder deze week nog niet te zwaar tillen aan haar laatste thuisinterland. Ze vond dat de EK-kwalificatiewedstrijd tegen middenmoter Finland belangrijker moest zijn dan haar afscheidstournee na dertien jaren in Oranje. Tegen bondscoach Andries Jonker had ze zelfs gezegd dat hij haar ook op de bank mocht zetten als hij vond dat het nodig was.
De uitspraak tekent de introverte Limburgse, die ook zichzelf bleef toen ze opeens een wereldster werd. Maar natuurlijk stelde Jonker haar 'gewoon' op. En vanzelfsprekend hadden de negenduizend fans op Het Kasteel ook geen boodschap aan haar oproep. Zij wilden hun idool op grootse wijze uitzwaaien.
De spandoeken, het gezang en de aanmoedigingen voelden als een laatste liefdesverklaring aan de speelster die het Nederlandse vrouwenvoetbal voorgoed veranderde met haar dribbels, doelpunten, transfers en prijzen.
Martens kreeg het tijdens de wedstrijd allemaal mee, maar wilde er niet in opgaan om te voorkomen dat ze haar concentratie zou verliezen. Ze noemde het na afloop "heel speciaal" wat haar afscheid heeft losgemaakt onder Oranjefans.
"Ik ben niet iemand die zichzelf zo neerzet, maar het is denk ik wel duidelijk geworden dat jonge meisjes een voetbalcarrière kunnen hebben. Dat is het allermooiste wat ik heb kunnen geven en daar ben ik het meest trots op. Ik heb iets nagelaten."
Martens sprak van een droomscenario, met een overwinning op Finland én echtgenoot Benjamin van Leer, familie, vrienden en oud-ploeggenoten op de tribune in haar laatste thuisinterland. Lineth Beerensteyn maakte halverwege de tweede helft de bevrijdende 1-0.
Alleen de kers op de taart bleef uit voor Martens. Ze was wel heel dicht bij een doelpunt: na een uur spelen trof ze met een prachtig krulschot de lat. Even flitste het EK van 2017 voorbij. Van teleurstelling legde ze haar handen op haar hoofd, iets wat ze naar eigen zeggen zelden doet. "De bal daalde net iets te laat", baalde ze.
Het mocht voor Martens de pret allemaal niet drukken. "Voor mij is het supermooi om zo te kunnen eindigen in Nederland." Dan opeens: "Maar we moeten ook kritisch zijn. We hadden de wedstrijd eerder op slot moeten gooien."
Als een journalist opmerkt dat ze helemaal niet zo kritisch meer hoeft te zijn in haar laatste dagen bij het Nederlands elftal, zegt ze met een grote lach: "Haal die zin er dan maar uit." Dinsdag speelt ze in en tegen Finland op een kunstgrasveld haar 160e en laatste interland. Daarna begint een leven zonder Oranje. Het uitzicht daarop werkt al bevrijdend voor Martens.
Source: Nu.nl algemeen