De verkiezingen voor het Europees Parlement, die aanstaande donderdag plaatsvinden en waar de keuze voorligt tussen sprookjespolitiek in de achteruitkijkspiegel of serieuze politiek over wezenlijke kwesties zoals klimaatcrisis, industriepolitiek en oorlog in Europa, en waarin stemmen dus cruciaal is – ga stemmen, doe de stemwijzer op Volkskrant.nl die boeiend en inzichtelijk is, kijk naar de geweldige factcheckfilmpjes van het tv-programma Pointer, machtig iemand als je zelf niet kan, want niet-stemmen zou decadent en spilziek zijn – zijn deze keer extra boeiend.
Omdat ze samenvallen met de vorming van een nieuwe regeringscoalitie in Nederland, waardoor de schizofrenie komt bloot te liggen waar partijen aan lijden die in Den Haag het ene zeggen en in Brussel het andere doen.
Neem de opt-out voor asielmigratie. In het coalitieakkoord (dat van Omtzigt progamakkoord moet heten om de suggestie levend te houden dat hij ‘op afstand’ van Wilders blijft), staat dat het aankomende kabinet in Brussel wil bedingen dat Nederland niet meer mee hoeft te doen met gezamenlijke afspraken over opvang en verdeling van asielzoekers. Met hoop, lef, trots, vuist op tafel, gewoon doen et cetera. En dat ‘zo snel mogelijk’.
In de Volkskrant moest Malik Azmani, VVD-lijsttrekker voor het Europees Parlement, evenwel uitleggen dat ‘zo snel mogelijk’ eigenlijk verschrikkelijk lang betekent (en met twijfelachtig resultaat). Eerst is het wachten op de effecten van het nieuwe Europese migratiepact. (Trek daar gerust een paar jaar voor uit.) Vervolgens ‘grijpen we naar de opt-out’, aldus Azmani, (waarbij aangetekend moet worden dat ‘grijpen’ enkel kan als de overige lidstaten Nederland in een onverklaarbare bui van grootmoedigheid een opt-out zouden gunnen). Een opt-out toekennen kan vervolgens, gaf Azamani toe, ‘alleen – en dat weten we allemaal – via een wijziging van het Europees Verdrag, en dat duurt – en dat weten we ook allemaal – jaren’.
Het probleem: wie zijn de ‘we’ die dit ‘allemaal’ weten? Niet de Nederlandse kiezers aan wie met lef is wijsgemaakt dat het ‘gewoon’ kan. Niet Geert Wilders en niet Caroline van der Plas als je ze hoort oreren over effe regelen en vuist op tafel.
In NRC was de beurt aan Dirk Gotink, een oud-CDA’er en Brusselveteraan die lijsttrekker is voor NSC, om toe te lichten hoe het vuist-op-tafel-voornemen voor een asielopt-out van de coalitie zich verhoudt tot zijn werk in Brussel.
In het gesprek pelden de interviewers met Gotink nauwgezet af dat de coalitie opschreef dat het een opt-out clausule wil ‘indienen bij de Europese Commissie’, terwijl dat via de regeringsleiders moet (Gotink: ‘Ik heb het er niet opgeschreven’), dat naast Denemarken geen enkel land ooit een opt-out op migratie heeft kunnen regelen, dat opt-outs alleen worden afgesproken bij toetreding tot de EU. Gotink: ‘Wat proberen jullie nou precies te bewijzen?’ Dat er verwachtingen worden gewekt, zeiden de interviewers, dat de suggestie wordt gewekt dat dit ‘even kan’. ‘Dit is een duidelijk signaal aan Brussel’, zei Gotink.
Dit soort gesprekken legt fraai bloot hoe met ‘signalenpolitiek’ kiezers een rad voor ogen wordt gedraaid. Door partijen die ‘allemaal’ (aldus Azmani) weten dat ze in Nederland onzin verkopen over Brussel.
En toen moest de excursie van Caroline van der Plas naar Brussel nog komen. Ze werd daar beleefd aangehoord, vergat van de weeromstuit dat ze de beklagenswaardige vertrekkende Landbouwminister Adema tientallen keren had gesommeerd in Brussel ‘gewoon met de vuist op tafel te slaan’, en zei na afloop tegen de pers: ‘Heel veel mensen hebben het idee dat wij hier even met de vuist op tafel gaan slaan: geef ons die derogatie terug, nu! Maar ik begrijp natuurlijk ook wel dat het niet zo werkt.’
Op menig boerenerf zullen kreten van verbijstering hebben geklonken.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Op deze plek geeft ze wekelijks duiding aan de Haagse politiek.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant