De lezersbrieven over stoppen met het woord 'zuur', een droom over Dick Schoof, adoptie, waarom ‘ouderentsunami’ onaardig klinkt, sparen met een meer maatschappij vriendelijk rendement, Amsterdamse gangsters, naaktslakken en waarom de strijd tegen verdovende middelen wel nooit zal eindigen.
Al bladerend door de krant lees ik het liefst de columns en ingezonden brieven. Die geven mij het idee dat wij hier in huis niet de enigen zijn die zich zorgen maken over de plannen van het kabinet. Ik maak me echter meer zorgen over mensen die blijkbaar geloven in het principe van een probleem oplossen door het probleem te ontkennen. Hier wordt heel opzichtig het paard achter de wagen gespannen.
Nu in Europa de ruk naar populistisch rechts te verwachten is, zullen straks wellicht de problemen in heel Europa worden ontkend en uitgegumd. Problemen oplossen is nu eenmaal niet populair.
Dat dit op korte termijn consequenties zal hebben voor de natuur en de mens, zal voor velen als zuurlinkse retoriek klinken. Ondanks het feit dat de gevolgen van ons handelen op het milieu in dikke onderzoeken zijn uitgewerkt door onafhankelijke wetenschappers, is het blijkbaar gemakkelijker om een blijde boodschap uit een folder van een oliemaatschappij of een veevoederbedrijf aan te halen om je geweten te sussen.
In Nederland hebben we tussen nu en 15 jaar geen geschikt drinkwater meer. In diepe grondwaterlagen worden in toenemende mate residuen van landbouwgif gevonden. Zolang water doorzichtig is, maakt het blijkbaar weinig mensen uit wat ze drinken. Het voorgenomen beleid van het komende kabinet zal dit grote probleem niet oplossen, maar zal het proces van verdergaande vervuiling alleen maar versnellen.
Siemen Dijkstra, Dwingeloo
Vannacht had ik een droom. Een koets met onze nieuwe premier Dick Schoof op de bok, en getrokken door vier gespierde paarden, reed door een bos. Flitsen van aanvallen door de oppositie vanuit een hinderlaag, wielen die loslieten en paarden die op hol sloegen schoten door mijn hoofd. Gelukkig was daar ook het beeld van een, weliswaar gehavende, koets die heelhuids zijn eindbestemming bereikte. Zal deze droom uitkomen?
Jan van der Klooster, Almere
Kan iedereen ophouden om te pas en te onpas het woord ‘zuur’ te gebruiken voor meningen die anders zijn dan de eigen mening? Of is dat een te zure vraag?
Jolanda van der Lee, Groningen
Toch een lichtpuntje aan de Haagse horizon. Ik dacht altijd een vrij eenvoudig leven te leiden. Nu blijk ik, gezien mijn opvattingen, ineens bij de elite te horen. Een mooie stap op de sociale ladder.
Frank van Lamoen, Geldermalsen
Schrijver Arnon Grünberg schreef eens: ‘Alles kan, behalve andere ouders kiezen.’ En zo is het maar net.
Ik heb 44 jaar geleden twee kinderen geadopteerd in Indonesië. Toen ze op een leeftijd kwamen dat ze vragen gingen stellen, heb ik het volgende tegen ze gezegd: ‘Alle kinderen willen het liefste bij hun eigen ouders wonen. Dat is gewoon het fijnste. Het is dan ook nog fijn als die ouders aardige, vriendelijke mensen zijn, met niet veel problemen. Dat zou iedereen op de wereld wel graag willen. Maar zo gaat het heel vaak niet.’
‘Kijk maar eens rond in je klas. Marieke moest pas huilen omdat haar ouders gaan scheiden en Joris krijgt geen cadeautje voor zijn verjaardag, want zijn moeder heeft geen geld. Bij David is er altijd heel veel rommel in huis, omdat zijn moeder zo veel bier drinkt, en bij Constant is zijn vader nooit thuis. Dat hebben jullie allemaal niet. Jullie zijn geadopteerd.’
‘Dat je geadopteerd bent, is echt niet leuk, maar je hebt wel een papa en een mama die veel van je houden. Van wie je naar voetballen en op extra zwemles mag. En met Sinterklaas zit er wat in je schoen. Je had ook door andere mensen geadopteerd kunnen worden. Door rijke Amerikanen of strenge Chinezen. Dat had allemaal gekund. Misschien had je het bij je echte ouders leuker en fijner gehad, maar misschien ook niet. Dat zullen we nooit weten.’
‘Het is gegaan, zoals het gegaan is. En als je het gevoel hebt dat er niet genoeg van je wordt gehouden, dan is daar niks aan te doen. Maar geloof mij, papa en ik zijn heel, heel erg blij dat jullie hier zijn komen wonen.’
Onze kinderen zijn eigenlijk nooit veel bezig geweest met hun afkomst. Toen het programma Opsporing verzocht op tv kwam, kregen ze ineens vragen over hun biologische ouders. Dat vonden ze vervelend gezeur. Want, het is precies zoals Arnon Grünberg vaststelde: er zijn situaties die niet veranderd kunnen worden. En wat niet veranderd kan worden, moet worden aanvaard.
Henny van de Kamp, Haarlem
In haar mooie column ‘Een slimme overheid is op haar ouderen voorbereid’ heeft columniste Rinske van Goor het over de aankomende ‘ouderentsunami’ die ons de komende jaren te wachten staat.
Toen ik in 1950 geboren werd, was voor onze generatie de term ‘babyboom’ in zwang, wat mij altijd vriendelijk in de oren heeft geklonken. Het gaf mij altijd het gevoel dat onze generatie welkom was. Nu onze generatie oud is/wordt, wordt de term ‘ouderentsunami’ gebruikt om ons grote aantal te duiden.
Zou het niet aardiger zijn om ons nu dan ‘ouderenboom’ te noemen? We zijn inderdaad met velen, zeker. Maar we zijn toch ook de generatie die vanuit armoede en hard werken, intussen het land naar zoveel welvaart heeft gebracht?
A. van der Putte, Nijmegen
Een vrouw zit wekenlang in een boekhandel een boek te lezen omdat ze het niet kan betalen. Marcel de Jong gunt haar het adres van een bibliotheek. Dat is erg ruimhartig en vrijgevig van Marcel. Maar lost het probleem van de vrouw niet op. Daarom bied ik aan voor haar een lidmaatschap voor die bibliotheek te betalen.
Thomas de Boer, Groningen
In zijn column van dinsdag schreef de door mij gewaardeerde Peter de Waard over de luie Nederlandse spaarder. Zijn stuk gaat uit van het behalen van een zo hoog mogelijk rendement. Jammer dat hij niet noemt dat de Nederlander ook zou kunnen uitwijken naar een meer maatschappijvriendelijk rendement.
Zo spaar ik al jaren naar volle tevredenheid bij de ASN bank, waar het rendement ook onder de 2 procent ligt. Ik ben me er van bewust dat ik in de gelukkige positie verkeer dat ik een laag rendement financieel kan dragen. Misschien had De Waard hier op moeten wijzen, gezien de linkse signatuur van de Volkskrant.
Erik van de Plassche, Leiden
De Amsterdamse onderwereld slaagt er steeds weer in politici en journalisten voor de gek te houden. Keiharde criminelen op de Wallen vermommen zich bij voorkeur als jongens van de gestampte pot die best wel gevoelig zijn en die je zou kunnen zien als de laatste vertegenwoordigers zijn van het oude en bijna verdwenen Amsterdam.
Doel van dit alles: goedkope sentimenten beroeren, het grote publiek afleiden van wat ze werkelijk zijn: gangsters. Ook de Volkskrant is in deze val gelopen, zie de reportage ‘Laatste eer voor ‘de Wallenkoning’.
Henk Steenhuis, Amsterdam
Zoals iedereen weet, bestaat het hiernamaals uit verschillende sectoren. Zo is er een kleine afdeling waar de slakken-doormiddenknippers terecht komen. Daar zijn de slakken de baas. Dat voorspelt weinig goeds voor knipper Sjef Leermakers.
Ook onze groene oase wordt aangevallen door slakken. Dus gaan mijn vrouw en ik later op de avond en vroeg in de morgen op slakkenjacht, gewapend met een wegwerphandschoen en een bloempot. Hoewel, jacht? Het zijn rustige beesten. Het is meer verzamelen, honderden de afgelopen dagen. We brengen ze verderop in de vrije natuur.
Als het biologisch evenwicht op onze planeet ergens door bedreigd wordt, dan is het niet door het teveel aan slakken, maar door het teveel aan mensen. Die knippen we ook niet door midden.
Pier Bergsma, Hurdegaryp
Heel interessant om de foto’s te zien van de Marina Abramovic-performers. Alle vrouwen schuiven er tussendoor met hun rug naar de vrouwelijke performer. De mannen net juist omgekeerd. Voer voor een nadere studie.
Coen Eggen, Kelmond
Ik loop met mijn vrouw door een lokaal warenhuis. Op de afdeling van make-up artikelen stuiten we op een vrouw die zich daar ogenschijnlijk onverstoorbaar staat op te maken met de koopwaren. Ze heeft het ingevallen gezicht en het slechte gebit van een drugsverslaafde. Mijn eega maakt oogcontact en de vrouw reageert met een blij verraste groet, als waren zij ooit beste vriendinnen.
In eerste instantie denk ik dat het een goed teken is dat de vrouw nog waarde hecht aan haar uiterlijke verschijning. Daarna realiseer ik me dat ze er belang bij heeft om er aantrekkelijk uit te zien, wil ze haar lichaam verkopen voor een volgend shot.
Zoals Marcia Luyten in Het geluk van Limburg vertelt, kwamen veel Amerikaanse soldaten verslaafd terug uit de oorlog in Vietnam. Een deel van hen werd te werk gesteld op de Amerikaanse legerbasis in Brunssum. En zo kwamen ook de harddrugs naar de oostelijke mijnstreek.
Mijn echtgenote vertelde mij eens dat een van haar oudere zussen op een dag, ergens in de jaren zeventig, verheugd was thuisgekomen met een stapel langspeelplaten die ze heel voordelig had kunnen overnemen van een jongen die enkele straten verderop woonde. Een half jaar later was die jongen overleden aan een overdosis. De strijd tegen verdovende middelen zal wel nooit eindigen. Noch zal welke partij dan ook deze ooit winnen.
In zijn tijd bij Doe Maar schreef Ernst Jansz een vlammend protestlied tegen heroïne. Hij moet geweten hebben dat het niet veel zou uithalen, maar hij wilde waarschijnlijk even uiting geven aan zijn boosheid, zijn verdriet en zijn frustratie.
Had ik het lef gehad, had ik die vrouw in de winkel willen zeggen: ‘Bel je moeder nog eens. Dat zal ze vast fijn vinden.’ Met het woord ‘nog’ in die eerste zin, om het te laten lijken alsof ze dat bellen nog vrij recent had gedaan. Maar misschien is dit wel het beroerdste advies dat je iemand in die situatie kunt geven.
Ruud Vermeij, Heerlen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant