Er zijn een paar groepen die worstelen met hun imago in Nederland, te weten: corpsleden, UvA-studenten, varkensboeren, Marokkaanse hangjongeren, alle bewoners van Urk en voetbalsupporters.
Die groepen hebben niet bijster veel met elkaar gemeen, behalve dat ze allemaal de neiging hebben te veralgemeniseren wanneer ze over ‘de ander’ spreken. Ik noem een: ‘alle vrouwen zijn sperma-emmers’ van het Amsterdamse studentencorps, een: ‘all cops are bastards’ van hun studiegenoten die even verderop tegen de Israëlische invasie demonstreren en het: ‘alle Feyenoorders zijn homo’ van de eveneens hoofdstedelijke voetbalsupporters.
Dergelijke uitspraken doen de groepsleden meestal vol overgave, maar wanneer ze zelf door een samenloop van omstandigheden onderwerp van gesprek worden, verandert opeens alles. Dan zijn de meningen die over hen rondgaan absoluut niet genuanceerd genoeg en doet het publieke debat geen recht aan de extreem gecompliceerde werkelijkheid.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Neem fanatieke voetbalsupporters. Over hen werd woensdagavond in de Tweede Kamer gedebatteerd nadat zondag de wedstrijd tussen FC Utrecht en Go Ahead Eagles was uitgelopen op rellen. Burgemeester Sharon Dijksma sprak over ‘een extreme geweldsuitbarsting’ en besloot, omdat het al voor de zoveelste keer hommeles was bij haar FC Utrecht, dat de club de volgende wedstrijd zonder publiek moet spelen.
Veel mensen bleken het daarmee eens. Zij vinden voetbalhooligans vooral sneue, vreugdeloze pikkies die behept zijn met een zeer beperkt bevattingsvermogen en daarom altijd slaafs de groep volgen. In plaats van dappere strijders zien zij jongens die diep van binnen overlopen van frustraties, omdat de meisjes buiten het stadion maar matig in ze geïnteresseerd zijn waardoor ze hun bronstige verlangens vrijwel dagelijks moeten onderdrukken en, in een poging dat te vergeten, zoveel coke in hun neus proppen dat ze daadwerkelijk geloven dat die tribune van de tegenstander een middeleeuwse vestingstad is die ze moeten belegeren.
De fanatieke supporters in kwestie, echter, zien dat diametraal anders. Zij vinden dat ze als groep onterecht gecriminaliseerd worden en pleiten juist voor veel meer nuance. Volgens hen is het essentieel een onderscheid te maken tussen de ‘echte’ fans, waar zij zelf uiteraard toe behoren, en dat kleine groepje raddraaiers dat het verpest voor de rest.
Alleen weet iedereen die weleens in een voetbalstadion zit, dat dat groepje helemaal niet meer zo klein is. Het is zelfs behoorlijk groot geworden. Vooral toen de stadions na de coronalockdowns weer opengingen, nam het aantal jongens in zwarte jassen van The North Face, en daarmee het aantal incidenten, zienderogen toe. Spelers konden bijvoorbeeld nauwelijks nog hoekschoppen nemen zonder tig glazen bier naar hun hoofd gemieterd te krijgen.
Vaak moet er iets gebeuren voordat er iets gebeurt, zei Johan Cruijff ooit. En nadat er begin vorig jaar in korte tijd vier spelers vanuit het publiek werden geslagen en er bloed uit het hoofd van Ajax-speler Davy Klaassen liep omdat hij was bekogeld met een aansteker, werden de regels in Nederland inderdaad aangescherpt. Recidivisten kregen vaker stadionverboden, er verrezen netten rondom tribunes en wedstrijden werden eerder stilgelegd bij ongeregeldheden.
Ondanks het ontevreden gepruttel van de fanatieke supporters, daalde het aantal incidenten sindsdien significant, zo bleek woensdag tijdens het Kamerdebat.
Het hele punt van voetbal is natuurlijk dat er een klein groepje is dat het verpest voor de rest, kijk straks maar naar die elf Duitsers tijdens het EK-voetbal. Maar, om nog een keer met Cruijff te spreken: als je niet van ze kan winnen, zorg dan in ieder geval dat je niet verliest.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant