Als kind heb ik mijn vader dikwijls schreeuwend voor de televisie zien staan, dan gooide hij kwaad en tot op het bot gefrustreerd zijn armen in de lucht terwijl hij kreten over onrecht naar het beeldscherm blafte. Er waren slechts twee heel specifieke dingen die hem zo aan het vloeken kregen: een zogenaamd blinde scheidsrechter die een penalty niet toekende of het nieuws dat er weer een aantal Palestijnen was omgekomen.
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In het eerste geval haalde ik m’n schouders op; voetbal interesseerde me weinig, zelfs niet als ‘we’ tegen aartsvijand Egypte speelden. In het tweede geval wist ik niet goed wat ik ermee aan moest. De beelden op tv waren hartverscheurend, ja dat zag ik, maar het waren altijd dezelfde beelden, dezelfde beschuldigingen, hetzelfde geklaag over dat o zo verschrikkelijke Amerika, dat het allemaal mogelijk maakte. Stoïcijns pakte ik wat lekkers uit de keuken om snel terug te lopen naar m’n kamer waar ik MTV zat te kijken en rapteksten leerde van Salt-N-Pepa.
Ik groeide op met liefde voor de Amerikaanse cultuur en met vertrouwen in onze westerse samenleving. Op het Nederlandse journaal zag ik hetzelfde wereldnieuws vanuit een ander perspectief, op school leerde ik over de Tweede Wereldoorlog. De vader van een vriendinnetje was politieagent, bij de huisarts kon ik altijd terecht en zelfs bij het meest lullige bijbaantje kreeg ik een specificatie waarop mijn recht op loon zó uitgebreid was beschreven dat ik niet de moeite nam alles te lezen. Hoe anders was dit allemaal in Marokko, waar mijn ouders iedere ambtenaar zenuwachtig begroetten, je niks lelijks mocht roepen over de koning en m’n nichtje al door het leven was gehard terwijl ik nog flippo’s verzamelde. Allemaal leuk en aardig, die kritiek op het Westen, maar wij hadden de boel hier tenminste op orde. Ik ben niet beter of knapper dan mijn familie in Marokko, maar ik leid wel een mooier, gezonder en rijker leven. Dat is het resultaat van de menselijkheid die ik hier heb ervaren.
Ik heb opgekeken naar het westerse model. Het model van de democratische rechtsstaat, waarin het niet gaat om wie je bent, hoeveel connecties je hebt of hoeveel geld er op je bankrekening staat. Het model van rechtvaardigheid, integriteit en transparantie. Het model waarin niemand boven de wet staat, mensenrechten heilig zijn en de internationale rechtsorde het hoogste aanzien geniet. Omdat wij verstandige, rationele mensen zijn, die geleerd hebben van ons verleden.
Valt dat even vies tegen. De waarde van een mensenleven hangt af van strategische belangen en bondgenootschappen. Dat is ontzettend slecht nieuws voor Palestijnen, want die zijn kennelijk voor niemand echt de moeite waard. Je kunt maanden achtereen die lui tot moes bombarderen zonder dat iemand ingrijpt. Vooruit, inmiddels wordt Israël gevraagd er alsjeblieft een einde aan te breien, maar vervolgens gaat de afslachting vrolijk verder. Met westerse wapens.
Op de huidige beelden uit Gaza zie ik mensen die lijken op mijn ouders, op mijn ooms en tantes, neven en nichtjes. Ik hoef de ondertiteling niet te lezen als ze in de camera vertellen over hun leed. Opgroeiend in de westerse samenleving was ik in de veronderstelling dat dat niets uitmaakt: wij hoeven onszelf niet éérst in de ander te herkennen, om voor die ander op te komen. Nu weet ik dat dat niet klopt. Dertig jaar na het zien van mijn vaders gestuiter voor de televisie begrijp ik zijn woede. Hij wist hoe dun het laagje vernis is waarmee het Westen pretendeert de internationale rechtsorde hoog te houden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant