Mannen die zich als vrouw identificeren horen niet thuis in de vrouwensport, ook niet bij darts. Het maakt de vrouwensport kapot, betoogt Marianne Driessen.
‘Hele vieze, nare bedreigingen heb ik gehad. Gewelddadig ook, dat ze je lichamelijk iets willen aandoen.’ Eindelijk komt Anca Zijlstra (50) aan het woord, de vrouw die samen met collega Aileen de Graaf (33), in maart uit het Nederlandse darts vrouwenteam stapte, in de podcast Two Peas in a Pod op YouTube. Die dramatische stap zette zij met pijn in het hart. De reden: zij protesteert tegen het toelaten van een man in de vrouwencompetitie. Een van haar teamgenoten, Noa-Lynn van Leuven (28) is een transvrouw, een man die zich als vrouw identificeert.
‘Ach, waar gaat het nou over? Het is maar pijltjesgooien’, zegt Frans Timmermans, partijvoorzitter PvdA/GroenLinks, voor de camera. Hoeveel groter kan progressief-links dedain zijn? Maar vlak voor de verkiezingen zei hij nog: ‘Wij zorgen ervoor dat onze dochters de strijd van onze moeders niet over hoeven te doen.’ Nou, Frans, dat moeten ze dus wel. Want waarom is er eigenlijk vrouwensport? Dat is heel eenvoudig: tussen mannen maken vrouwen geen enkele kans, in geen enkele sport. Zelfs niet bij darten. Linda Duffy laat in haar onderzoek naar sekseverschillen bij darts zien dat mannen beter kunnen gooien dan vrouwen. Hun oog-handcoördinatie is beter ontwikkeld. Dit zijn verschillen die op hoog niveau niet verdwijnen.
Over de auteur
Marianne Driessen is sportvrouw, oud-docent biologie en zelfverdediging voor vrouwen. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
De vrouwencategorie was en blijft de beste inclusiemaatregel om vrouwen eerlijke kansen te bieden. Anca: ‘Ik dart al bijna veertig jaar, en al meer dan 30 jaar zetten wij alle statistieken van de vrouwen en de mannen naast elkaar. Ik heb geen wetenschap nodig om te weten dat er grote verschillen tussen mannen en vrouwen zijn.’ Die wetenschap is er trouwens wel, ook voor darts.
Mannen lopen harder, springen hoger en verder, en kunnen meer gewicht verzetten. Gemiddeld zijn ze langer, hebben ze een grotere hart-longcapaciteit, meer spiervezels, een sterkere handgreep, een krachtiger bovenlijf, grotere en sterkere botten. Dit zijn factoren die leiden tot beduidende verschillen tussen de seksen in kracht en uithoudingsvermogen die, afhankelijk van de sport, 10 tot 40 procent verschil in resultaat opleveren. Testosteron is daarvan de belangrijkste oorzaak. Daarnaast hebben vrouwen hun specifieke hormonale schommelingen tijdens menstruatie en menopauze die van invloed kunnen zijn op kracht en concentratie. Anca: ‘Heb maar eens een opvlieger als je daar staat. Je bent helemaal gedesoriënteerd.’
Naast die biologische verschillen is er de geschiedenis van de vrouwensport die getekend is door tegenwerking door mannen, ook het darten. Het café was lang een mannendomein waar vrouwen niet welkom waren, laat staan dat ze mee mochten darten. Voorvechtsters hebben de hoon en afkeuring van mannen getrotseerd om dat toch te doen.
Vrouwen als Anca hebben zich ingezet om darten voor vrouwen aantrekkelijk te maken door een eigen vrouwencompetitie op te zetten. Het vrouwenvoetbal, nu de snelst groeiende sport ter wereld, kent ook een dergelijke geschiedenis. Lang hebben mannen dit tegengewerkt, belachelijk gemaakt, zelfs verboden. Tegen deze verdrukking in hebben vrouwen hun succesverhaal geschreven. In elke Olympische sport hetzelfde verhaal, al meer dan honderd jaar.
Maar nu zijn er mannen die zich als vrouw identificeren. Het lukt hen in luttele jaren om toegang te krijgen tot de vrouwencategorie, waarin middenmoters ineens goud kunnen verdienen. In 2021 komt het Internationaal Olympisch Comité met een transgenderrichtlijn die elke man die zegt dat hij zich een vrouw voelt, met of zonder medische transitie, toegang verleent tot de vrouwencategorie. Sportkoepel NOC*NSF neemt deze vrijwel volledig over. In de aanloop naar de Olympische Spelen in Parijs tekenen 25 sportmedici en wetenschappers, onder leiding van klinisch fysioloog Tommy Lundberg, protest aan omdat dit het einde zal betekenen van de vrouwensport.
Ze schrijven: ‘Het IOC moet de rechten en meningen van álle belanghebbenden beschouwen, met vrouwelijke atleten als primaire belanghebbenden. Vrouwelijke atleten moeten de kans krijgen om vrijuit te spreken, zonder angst voor represaille of straf.’Die angst is reëel. De meeste dartsvrouwen zijn het met Anca en Aileen eens, maar zijn bang om zich uit te spreken. ‘Voor je het weet word je transfoob genoemd.’
Maar Anca of Aileen hebben we nog nergens in de kwaliteitskranten of op tv gehoord. Wel zien we in de media steeds weer het verhaal van een trans-identificerende man als slachtoffer. Ook Noa-Lynn mag in de Volkskrant en op tv uitgebreid een emotioneel verhaal doen. De gevoelens van de vrouwen die hun rechtmatige plek verliezen of opgeven doen er niet toe. Zij zijn ‘collateral damage’, zoals Anca het noemt. En meer nog: ze worden weggezet als verspreiders van haat. Maar tussen hen en Noa-Lynn is van haat geen sprake. Zij hebben een statement gemaakt: mannen die zich als vrouw identificeren horen niet thuis in de vrouwencategorie, ook niet bij darts. Het maakt de vrouwensport kapot.
Vrouwen komen daartegen in verzet. Dat is nodig, dat is dapper en dat is geen haat, het is liefde voor sportvrouwen en de vrouwensport.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant