De boulevard van de Italiaanse gemeente Gardone Riviera was op deze regenachtige vrijdag in mei half verlaten, een paar Amerikanen haastten zich in noordelijke richting. Ze zagen eruit alsof ze van een huwelijksfeest kwamen.
Iets verderop ligt Riva del Garda, een van de weinige plekken waar Kafka gelukkig is geweest.
Nog dichterbij is Salò, vanwaar Mussolini zeshonderd dagen regeerde toen het zuiden van Italië al was bevrijd. In een klein museum in Salò worden wat lokale schilders geëerd en achter in het museum worden de zeshonderd dagen van Mussolini museaal samengevat. De Italianen hebben zich anders dan de Duitsers niet vastgebeten in de eigen schuld.
Later die avond, ik had last van blaren, nam ik in de bar van Hotel Villa del Sogno plaats naast een bejaarde Engelsman die een lichtblauwe broek droeg. Hij deed pogingen tot een conversatie met zijn vrouw, maar zijn vrouw zweeg.
Daarna wendde hij zich tot mij. Wat ik deed, wat mij naar Gardone Riviera had gebracht.
‘Kafka en Mussolini’, zei ik.
Bij de naam Mussolini schrok zijn vrouw wakker. ‘Een gevaarlijke man’, sprak ze voor zich uit, alsof ze Mussolini zelf had gekend. Ze bleek het niet over Mussolini te hebben, maar over haar echtgenoot.
‘Hij doet wat hij wil’, verduidelijkte ze.
De man in de lichtblauwe broek glimlachte alsof het niet over hem ging.
‘Dan is hij gevaarlijk voor u’, zei ik.
‘Hij is gevaarlijk voor iedereen’, zei ze resoluut. Daarna stond ze op en verliet de bar. De man in de lichtblauwe broek liep achter haar aan.
Ik ging er maar van uit dat ze bij elkaar hoorden.
Hij leek me ongevaarlijk, maar ik kende zijn verleden niet.
De avond viel over het Gardameer. Uit de keuken van het hotel kwamen geluiden die aan seks deden denken, dat was alleszins begrijpelijk. Het seizoen was nog niet begonnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant