Het festivalseizoen brengt niet alleen vreugde. De dieren en omwonenden hebben eronder te lijden. Verder in de brievenrubriek: de biotoop van honderdjarigen en een hulde aan de onderzoeksjournalistiek.
De festivaldichtheid in Nederland is enorm. Veel parken en natuurgebieden worden omgebouwd tot openluchtfeestterrein met harde muziek en lichtshows. Voor bezoekers ongetwijfeld een geweldig uitje maar het is een plaag voor omwonenden.
Met omwonenden bedoel ik niet alleen de mensen die bij zo’n festivalterrein wonen, maar ook de dieren. Vogels, vleermuizen, mollen, eekhoorns, marters, reeën et cetera raken totaal van slag van het harde geluid en het felle licht. Zeker in de broedtijd is zo’n openluchtfestijn daarom een ramp voor dieren.
Ik pleit er voor dat gemeenten voortaan geen vergunningen meer afgeven voor openluchtfestivals. Voor grote festivals moet binnenruimte worden gezocht, zoals stadions of oude fabriekshallen.
Suzanne Hilckmann, Nijmegen
Sinds de jaren negentig van de vorige eeuw leven we in een geglobaliseerde wereld. Veel van onze goederen komen uit China, een groot percentage van de media die we volgen komt uit andere landen en we pakken makkelijk het vliegtuig voor een vakantie op Bali.
Vergelijkenderwijs valt me op dat het leven van de honderdjarigen die de Volkskrant belicht zo compleet anders is. Huiselijk, gecentreerd rond het gezin en het werk twee straten verderop in het dorp. Voor mannen dan, vrouwen werden geacht zich thuis te vermaken.
Mijn zoon van 19 heeft een vriendin uit Griekenland en mijn dochter van 17 heeft via TikTok contact met een jongen uit Tunesië. Zo dringt de globalisering steeds verder mijn gezinsleven binnen. Ik vind het ‘gaaf’ dat mijn kinderen deel uitmaken van een wereldgemeenschap. Nu nog een honderdjarige erbij om het menselijke heden en verleden te verbinden. Dan is de cirkel rond, net als de wereldbol.
Eric Baars, Haarlem
Ik heb de artikelen van Arie Elshout altijd met enige reserve gelezen, edoch, maandag brak bij mij het licht door: Aries revolutionaire visie die zeker een transformatie kan betekenen van mijn wereldbeeld, verwoord in een column die eindelijk gaat over zaken die er echt toedoen: ‘Ajaxfans leerden lijden en hun verlies te nemen, een louterende les ook voor buiten de sport.’ Nu kan ik sterven. Dank Arie, duizendmaal dank!
Lucas van Dijk, Bilthoven
Het Holland Festival krijgt weer veel aandacht in alle dag- en weekbladen, inclusief de Volkskrant. Mijns inziens terecht want de programmering is weer bijzonder aantrekkelijk. Maar als je zo’n mooie voorstelling wilt bijwonen, blijkt dat alle voorstellingen in Amsterdam plaatsvinden. Dat is als je in Den Haag woont al lastig, lukt alleen met een hele late trein. Maar voor iemand uit Hengelo of Maastricht is het zonder kostbare overnachting in Amsterdam feitelijk niet te doen.
Nou begrijp ik uit de toelichting op de website dat er opzettelijk is gekozen voor een programmering ‘in en rondom Amsterdam’. Zou het dan niet eerlijker zijn om de naam van het festival te veranderen in Amsterdam Festival? Dan worden alle fans van het festival die niet in Amsterdam wonen tenminste niet ieder jaar opnieuw op een teleurstelling getrakteerd.
Julius op de Beke, Den Haag
Hulde aan mijn krant, maar in het bijzonder aan journalisten Maud Effting en Jurre van den Berg. Het onderzoek naar coronaverpleegkundige Theodoor toont het grote belang van onafhankelijke onderzoeksjournalistiek aan en dat stuk zou door iedereen gelezen moeten worden. Niet alleen door alle bestuurders van ziekenhuizen en het OM, maar zeker ook door al die stemmers op ‘bedorven-rechts’ (dank aan briefschrijver Koos Hageraats voor deze term). En dat geldt ook voor het commentaar van hoofdredacteur Pieter Klok (‘De organisaties die verpleegkundige Theodoor hebben vermorzeld, zouden zich moeten schamen’). Hoezo zijn journalisten tuig van de richel?
Gedurende de pandemie hadden zorgmedewerkers veel steun aan het applaus en de cadeautjes die soms bij de portier werden afgegeven. Maar naast de zorg voor ernstig zieke mensen kregen we ook te maken met anti-vaxxers, wappies, complotdenkers en types als Willem Engel. In die tijd heb ik veel gehad aan de stukken van Maarten Keulemans. Ik begrijp dat deze journalistiek veel geld kost, maar ik zou toch willen vragen om deze stukken na een dag of twee open te zetten voor niet-abonnees en op de sociale media te plaatsen. Hopelijk leest bedorven-rechts dan ook eens stukken met een andere kijk op de kwestie. Anders blijft het toch een beetje een thuiswedstrijd, zoals briefschrijver Jan Rob Dijkstra schreef in zijn bijdrage van 27/5 over het opiniestuk van Frans Timmermans.
Tecla Boonstra, verpleegkundige, Amsterdam
'Wij vinden het heel leuk om te lezen, alleen vinden we de boeken wat aan de prijzige kant, maar toch kopen we ze omdat we het leuk vinden om te lezen. Want als we gaan lezen dan komen we in een soort droomwereld waar je je maar kunt verbeelden wat je wilt, ook krijg je van lezen een creatiever brein, en je vocabulaire wordt ook uitgebreider.
Docenten en deskundigen willen juist dat mensen meer gaan lezen en dan gaan ze toch de prijzen van de boeken verhogen. Als de prijzen hoger worden dan willen mensen juist de boeken niet kopen, want de boeken zijn nu ook al heel duur dus de mensen die wel lezen gaan dan ook minder kopen en dan verlies je juist mensen die zijn geïnteresseerd in lezen. Als je wilt dat mensen meer gaan lezen dan moet je de prijzen van boeken juist verlagen.
De verhoging van de prijs van de boeken heeft niet alleen invloed op de lezers, maar ook op de schrijvers. Doordat de boeken duurder worden is het voor mensen reden om geen of minder boeken meer te kopen. Hierdoor krijgt de schrijver minder geld, want er worden veel minder boeken verkocht. En het geld dat we meer moeten betalen (21 procent btw) gaat naar de overheid en niet eens naar de schrijvers van de boeken, dus de schrijvers verliezen geld.
Ook wordt er gezegd dat je naar de bibliotheek kunt gaan en dat het je dan veel geld scheelt, maar lezers zoals wij vinden het juist leuk om ze te kopen want als je ze dan uit hebt kan je ze als een soort trofee in je kast zetten, en als je dan al je boeken ziet staan op een plankje dan voelt dat ook als een beloning.
Studenten mbo-laboratoriumtechniek, eerstejaars Rijn IJssel, Arnhem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant