‘Horror.’ En: ‘de hel op aarde.’ Zo omschreef directeur van Oxfam Novib Michiel Servaes de gruwelijke beelden die online rondgingen van de Israëlische luchtaanval op een tentenkamp in Rafah, waar duizenden Palestijnen hun toevlucht hadden gezocht en dat in vlammen was opgegaan. Het leek hem ‘misschien een beetje te vroeg op de avond’ om die beelden bij Sophie & Jeroen te omschrijven, maar hij had er niet van geslapen. Wat we niet op de Nederlandse televisie zagen (wel online): verkoolde lichamen, dode kinderen, een man die een onthoofd kind vasthoudt.
‘Het is egoïstisch van het Westen om ons niet aan te kijken’, zei de Palestijnse fotograaf Motaz Azaiza tegen journalist Thomas Erdbrink, die hem voor Renze sprak op de World Press Photo-tentoonstelling in Amsterdam. Azaiza had het weliswaar over de World Press Photo of The Year (waarop geen gezichten zijn te zien), maar het zette toch aan het denken over nieuwsbeelden die vaak om (begrijpelijke) redenen van privacy en door hun schokkende karakter door Nederlandse media niet worden getoond.
Over de auteur
Yasmina Aboutaleb is tv-recensent voor de Volkskrant.
De foto van het jaar van de Palestijnse fotojournalist Mohammed Salem toont een Palestijnse vrouw die het in een lijkwade gewikkelde lichaam van haar gedode 5-jarige nichtje tegen zich aan drukt. ‘Dit is dan wel de winnende foto’, zei Azaiza tegen Erdbrink, ‘maar toch is het ook niet respectvol’.
Wel op de Nederlandse televisie: juridische en geopolitieke analyses. Gert-Jan Knoops, advocaat en hoogleraar internationaal strafrecht, was er niet zeker van dat het Israëlische bombardement in Rafah, waarbij zeker 45 mensen werden gedood en 249 Palestijnen gewond raakten, een schending van het oorlogsrecht was. Terwijl de jurist de mitsen en maren van het internationale recht schetste, groeide de frustratie bij zowel Oxfam Novib-directeur Michiel Servaes als de Palestijns-Nederlandse antropoloog Dina Zbeidy aan de andere kant van de talkshowtafel van Sophie & Jeroen.
‘Ik heb er toch moeite mee dat er genuanceerd wordt, van: we moeten nog eens eventjes kijken. Nee, zo ver zijn we inmiddels allang niet meer’, zei Servaes, die nog maar eens wees op de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof.
Zbeidy, wier familie in Gaza al vijf keer vluchtte, voelde zich ‘moedeloos, gefrustreerd, woedend’. Ze herinnerde ons, bij gebrek aan beelden, eraan waar we het eigenlijk over hebben, over wie het het hebben. ‘Er zijn geen scholen, er is geen water, geen elektriciteit, geen infrastructuur, geen riolering, geen maandverband voor vrouwen. (…) Waarom hebben zij niet ook het recht om ook gewoon hun kind ’s avonds in bed te leggen, en te verwachten dat ze de volgende dag levend opstaan?’
Natuurlijk vond ze dat er, voor de lange termijn, ook politiek en juridisch gehandeld moest worden. Maar voor nu verlangde ze iets anders. ‘Ik wil geen beschaafde gesprekken hierover voeren’, zei Zbeidy kalm. ‘Ik wil dat het stopt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant