Er is stevige kritiek op de handelwijze van het bestuur van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen in de zaak van de verpleegkundige, die na een aangifte door het ziekenhuis verdacht werd van het plegen van twintig moorden tijdens de coronapandemie. Een van de drie longartsen van het ziekenhuis spreekt van ‘mismanagement’. Het ziekenhuis weigert excuses.
Na een jaar onderzoek maakte het Openbaar Ministerie in april bekend de zaak tegen verpleegkundige Theodoor te seponeren wegens gebrek aan bewijs. Maar om de verpleegkundige bleef een zweem van verdenking hangen. Het OM zei ‘niets uit te kunnen sluiten’. Ziekenhuisdirecteur Hans Mulder noemde de zaak ‘een beetje grijs’, vond dat er ‘geen heldere conclusie’ was en sprak van een ‘vertrouwensbreuk’.
De Volkskrant publiceerde zaterdag een reconstructie van de zaak, waaruit bleek dat het OM geen enkel technisch bewijs vond tegen de verpleegkundige. Ook waren er sterke tegenaanwijzingen dat hij niets tegen de regels deed of kon hebben gedaan.
Naar aanleiding van de publicatie spreken twee van de drie longartsen die op de covid-afdeling met de verpleegkundige werkten zich nu uit. ‘Er is wat mij betreft één woord dat de hele zaak kan samenvatten en dat is mismanagement’, hekelt longarts Marc Mertens het handelen van het ziekenhuisbestuur.
Jurre van den Berg is regioverslaggever van de Volkskrant in het noorden van Nederland en verslaat ontwikkelingen in de provincies Groningen, Friesland en Drenthe.
Maud Effting is onderzoeksjournalist van de Volkskrant en schreef onder meer over grensoverschrijdend gedrag bij De Wereld Draait Door en NOS Sport.
Mertens zegt medelijden te hebben met de verpleegkundige. ‘Zijn naam is door het slijk gehaald. Hij kan zich waarschijnlijk nooit meer rehabiliteren dankzij de laffe houding van het betrokken management.’
Volgens de longarts zou het ziekenhuis vóór de aangifte alleen met de jurist en met andere ziekenhuisbestuurders hebben gesproken – niet met artsen. ‘Dit had allemaal voorkomen kunnen worden als ze eerst met ons, de longartsen, hadden gepraat’, zegt hij tegen de Volkskrant.
Het ziekenhuis stelde eerder geen andere optie te zien dan aangifte doen, ‘zodat er een objectief en onafhankelijk onderzoek zou kunnen plaatsvinden’.
Maar volgens Mertens verloor het WZA hiermee de regie. De longarts, sinds een maand met pensioen, vindt dat er bij het ziekenhuisbestuur sprake was van ‘paniekvoetbal’. ‘Deze verpleegkundige is door het ziekenhuis voor de leeuwen gegooid. Dit wàs geen grijs gebied – het is wit. En niet zwart. Maar dat zullen ze nooit toegeven, want het ziekenhuis is bang voor claims. Maar als je een vent bent, geef je je fouten toe.’
Het ziekenhuis is desondanks niet voornemens de verpleegkundige excuses aan te bieden. ‘We vinden nog steeds dat we zorgvuldig gehandeld hebben’, reageert een woordvoerder.
Ze erkent dat het ziekenhuis – in tegenstelling tot de Volkskrant – geen inzage had in politieverhoren of het medisch dossier-onderzoek. ‘Wij hebben ons gebaseerd op de publieke uitingen van het Openbaar Ministerie. Natuurlijk blijft de zaak intern onderwerp van gesprek, maar dat houden we intern.’
Een tweede longarts, Sander de Hosson, spreekt publiekelijk zijn medeleven uit met de verpleegkundige. Dat er geen bewijs is gevonden dat hij iets misdaan heeft, strookt met de ervaringen van de longarts uit die tijd. ‘Ik heb dit al direct in het begin tijdens de verhoren met de politie gedeeld’, schrijft hij op LinkedIn.
De Hosson geniet landelijke bekendheid vanwege zijn columns en boeken over zorg tijdens de stervensfase. Hij stelt dat de ervaringen op de covidafdeling een ‘enorme emotionele impact’ hebben gehad op zorgverleners en denkt dat dit wordt onderschat. ‘Dat deze impact ook gold voor Theodoor is overduidelijk.’
De longarts, die zijn bericht verder niet wil toelichten, spreekt op LinkedIn de hoop uit dat er meer aandacht komt voor de emotionele aspecten van het verlenen van zorg onder vaak heftige omstandigheden zoals bij palliatieve zorg. ‘De mens is kwetsbaar. De zorgverlener ook.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant