Hun gezamenlijke voorstelling Deep/End is een sombere exercitie in doorgaan tegen de klippen op.
Hoe ga je de uitzichtloosheid te lijf? Waarom zouden we ooit nog iets maken, als alles altijd maar kapotgaat? Dat is de vraag die De Dansers en Club Gewalt stellen in hun gezamenlijke voorstelling Deep/End, een sombere exercitie in doorgaan tegen de klippen op, op zoek naar lichtpuntjes, herkenning in de ander.
Dat deze twee theatergroepen zijn gaan samenwerken klinkt logisch. Generatiegenoten (dertigers) zijn het, die al tien jaar consequent werk uitbrengen dat gretig aftrek vindt op Nederlandse theaterfestivals, vanwege het beeldende, expressieve karakter ervan. Verschillen zijn er ook. Het Rotterdamse Club Gewalt is activistischer, meer punk en heeft muziek en zang als basis. De Dansers uit Utrecht zijn, zoals de naam al een beetje verraadt, dansers, maar altijd dansers die ook hun eigen muziek maken en spelen. De stijl is poëtischer en melancholischer dan die van hun Rotterdamse vrienden.
Over de auteur
Vincent Kouters schrijft voor de Volkskrant over toneel en jeugdtheater.
Deep/End, dat dit weekend in première ging op Festival O. in Rotterdam (en de hele zomer nog op festivals te zien is), laat zien hoe je, ondanks al je verschillen, toch nader tot elkaar kan komen. Tenminste, het laat alle pogingen zien waarop deze tien performers dat proberen, soms met succes, vaker met een dissonant of val als gevolg.
Het begint met chaos: een kakofonie van vormen, bewegingen en teksten. Loulou Hameleers stort zich op een monoloog over haar onmacht om de wereld te verbeteren, omdat ze zelf geen offers wil brengen. Guy Corneille speelt op zijn gitaar, maar harder dan normaal, om ook gehoord te worden. Ruben van Asselt drumt alsof zijn leven ervan afhangt. Er wordt gedanst, gezongen, alles allemaal tegelijk, zonder focus, zonder betekenis.
Dan volgen iets strakker gechoreografeerde nummers, zoals een duet van dansers Josephine van Rheenen en Blazej Jasinski of een mooie samenzang door een aantal Club Gewaltleden. Toch blijft het te vaak bij pogingen, probeersels. Door het bewust onaffe karakter van de voorstelling zit je naar iets uit het repetitielokaal te kijken. Zelden komen de dingen bij elkaar, nooit wordt de voorstelling meer dan de som der delen.
En altijd blijft de dreiging van die chaos op de achtergrond aanwezig, zodat je nooit die emotionele ontlading krijgt, waar zowel De Dansers als Club Gewalt in hun eigen werk altijd zo effectief naartoe werken. Energiek is het wel, want van minimalisme zijn al deze makers nog steeds vies. Dat is fijn en vertrouwd. Maar het leidt dit keer tot weinig gevoel.
Wat rest is de sombere boodschap. De enige manier waarop we nog vooruit kunnen komen in deze kapotte wereld is samenwerken, hoe moeizaam dat ook gaat, hoe verschillend we ook zijn. Als dat mat theater oplevert, lijken ze te willen zeggen, dan moet dat maar.
Theater
★★☆☆☆
Door De Dansers en Club Gewalt, met Amir Vahidi, Blazej Jasinski, Josephine van Rheenen, Gerty Van de Perre, Guy Corneille, Liam McCall, Loulou Hameleers, Robbert Klein, Ruben van Asselt, Suzanne Kipping.
24/5, Theater Rotterdam, nog te zien op Oerol, Tweetakt en Boulevard.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant