In Artis zat ik koffie te drinken met uitzicht op de leeuwen, die weelderig uitgestrekt lagen te zonnebaden. Ik zou er heel wat voor over hebben om eens tegen zo’n warme, zachte leeuw aan te liggen. Je overleeft het waarschijnlijk niet, maar vóór wat hoort wat.
Aan het tafeltje naast me zat een lange, spichtige vrouw van een jaar of 40, met haar kennelijke moeder, wat kleiner en dikker, en een 6-jarig dochtertje, met een grootogig Calimero-gezichtje. Ze aten kroketten. Vegetarische kroketten, want in Artis krijgen alleen de roofdieren nog vlees.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Ik vind dit supergoed van Artis’, zei de lange vrouw. Ze tikte met haar vork op een kroket. ‘Als je per se vlees wilt eten, doe je dat maar thuis.’ De oma knikte lijdzaam, alsof ze geen zin had in het onderwerp. ‘Trouwens, mam’, vervolgde de vrouw. ‘Wat vind jij hier nou van? Gisteren was Puck na school mee met haar nieuwe vriendinnetje Doenja. Het zijn Syriërs. Of Koerden. Nee, Syriërs, geloof ik...toch, Puck?’
Het meisje haalde haar schouders op. ‘Hoe dan ook’, vervolgde de vrouw. ‘Superlieve mensen, maar ze spreken amper Nederlands. Dus ik geef Puck mee aan de moeder van Doenja, en ik zeg, ik kom haar om 5 uur halen, ik steek vijf vingers op, en ik denk nog, moet ik haar nou uitleggen dat wij geen vlees eten? Maar ja, gedoe, gedoe. Trouwens, wie eet er midden op de dag vlees? En tegen een knakworstje of zo zegt Puck zelf ook wel nee.’
De oma knikte. Het meisje nam een hapje kroket. ‘Nou, goed’, ging de vrouw door. ‘Ik kom daar om 5 uur, ze wonen in zo’n galerijflat in de Diamantbuurt, en ik ruik het al als ik de lift uit stap: vlees. En ik bel aan, en daar zit de hele familie shoarma te eten. Of zoiets. Van die pitabroodjes, weet je wel. Met vléés.’
Ze zuchtte. ‘Nou ja, en wij eten dus ook weleens shoarma. Vegetarische shoarma. En Puck kent het verschil natuurlijk niet. Dus ze zat gewoon mee te eten, die goeierd. Nog nooit een hap vlees gegeten in haar leven.’ Het meisje pulkte in haar neus. ‘Maar wat vind jij nou, mam?’, vervolgde de vrouw. ‘Je gaat toch niet zomaar iemand anders’ kind vlees te eten geven? Zonder te overleggen? Dat is toch...’
De oma legde haar hand op het hoofdje van het kind. ‘Dat was zeker een heel lekker broodje, hè, bij Doenja?’, vroeg ze teder. Het meisje knikte enthousiast. ‘Jezus, mam!’, riep haar moeder.
Achter hun rug begonnen de leeuwen onrustig rond te lopen.
Etenstijd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant