Tennisser Rafael Nadal is terug op Roland Garros, en het is misschien wel de laatste keer. Zijn partij uit de eerste ronde tegen de Duitser Alexander Zverev van maandagmiddag zal meteen veel duidelijk maken.
Het is halverwege de ochtend in Parijs. Er wordt geen wedstrijd gespeeld, toch is tennisstadion Suzanne Lenglen gevuld met meer dan tienduizend toeschouwers.
Zij zijn de gelukkigen. Buiten staan rijen mensen, hopend op een kans toch naar binnen te mogen, smachtend naar een glimp van een trainingssessie, iets wat doorgaans nauwelijks toeschouwers trekt. Maar nu gaat het om Rafael Nadal, op Roland Garros. Dat maakt alles anders.
Geen tennisser is zo verbonden aan een toernooi als de 22-voudig grandslamwinnaar aan Roland Garros. Ook is geen jaar voor Nadal zo beladen als 2024. Het is het jaar van zijn waarschijnlijke afscheid, de Spanjaard hintte er al veelvuldig op. Het is bovendien zijn terugkeer na een jaar afwezigheid, nadat hij de editie van 2023 door blessureleed heeft moeten missen.
Over de auteur
Lisette van der Geest is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over olympische sporten als schaatsen, zwemmen en tennis.
Plots gaan mensen staan. ‘Rafa’, roept een kinderstem. Een Spaanse vlag wordt ergens op de tribune de lucht in getild, terwijl het geluid van klappende mensen aanzwelt. Daar loopt de veertienvoudig Roland Garros-winnaar op de hem kenmerkende wijze het stadion in: doelgerichte, energieke stappen. Kort gaat zijn hand de lucht in, als teken van dank en ter begroeting. Maar daar blijft het vervolgens bij. Er moet getraind worden. Met de 21-jarige Holger Rune, iemand die in tegenstelling tot Nadal de jaren als proftennisser nog voor zich heeft.
Een paar uur later neemt Nadal plaats in een afgeladen persruimte. Strakke blik, strakke begroeting. ‘Hello.’ Dan gaat zijn blik naar achter in de zaal, waar mensen achter een raam klaarzitten om direct alles mee te typen wat hij zegt, om dat vervolgens met de wereld te delen. Mensen die in sommige gevallen, net als hij, al jaren meelopen. Zijn rechterhand gaat omhoog en een lach breekt door op zijn gezicht terwijl hij zwaait.
Vervolgens begint hij over zijn afscheid. Hij houdt nog een kleine slag om de arm: ‘Er is een grote, grote kans dat dit mijn laatste Roland Garros is, maar ik wil het niet met honderd procent zekerheid zeggen. Ik kan niet voorspellen hoe het hierna gaat lopen’, zegt hij. Hij speelt weer met plezier en merkt dat hij fitter wordt. Hoeveel dat gevoel waard is, moet de komende weken blijken.
Het met tennisbanen bezaaide gebied aan de rand van het Bois de Boulogne is zijn woonkamer, zijn park, zijn arena. Hij kent alle routes. Hij zat al zo vaak zoals nu, alleen aan de lange houten tafel achter een microfoon. Meestal kon hij lchen. Niemand won hier zo vaak als hij. Als het aan hem ligt, gebeurt dat deze keer weer. Dan kan hij nog een jaartal bij laten schrijven voor het metershoge standbeeld bij de hoofdingang. Maar zijn kansen zijn misschien wel kleiner dan ooit.
In 2005 won Nadal, net een paar dagen 19 jaar, zijn eerste trofee in Parijs. Het was zijn debuut op het toernooi. Inmiddels is hij negentien jaar verder en reiken zijn donkere haren niet meer tot zijn gespierde schouders die opbollen onder de mouwloze shirts die hij is blijven dragen. Hij heeft zijn kortere, dunnere lokken in een keurige zijscheiding gekamd.
Over een week wordt Nadal 38. Hij is bezig aan een wisselvallig seizoen. Van de slechts elf partijen die hij dit jaar speelde, verloor hij er vier. Zijn laatste optreden noemt hij ‘de ramp van Rome’, waar hij met 6-1 en 6-3 verloor van de Pool Hubert Hurkacz. Na afloop twijfelde de Spanjaard openlijk over zijn deelname in Parijs. Alleen als hij kans maakte om te winnen zou hij deelnemen, meldde hij. Groot was de opluchting bij de toernooiorganisatie, toen Nadal zes dagen voor de start van het toernooi in Parijs arriveerde – ongewoon vroeg.
Zijn verlies gaf motivatie, stelt hij nu. ‘Fysiek voel ik me ook beter. Ik heb minder beperkingen dan een paar weken geleden.’ Hij kan leunen op de geschiedenis; op zijn ongekende statistieken in Parijs. In de afgelopen jaren kwam Nadal tot achttien deelnames. Van de 112 partijen die hij speelde, eindigden er slechts drie in een nederlaag. (In 2009 verloor hij van Robin Söderling, in 2015 en 2021 van Novak Djokovic.) Veertien keer ging de winst naar Nadal. Maar vorig jaar ontbrak hij, door enkelproblemen en een aanhoudende heupblessure was hij lange tijd uit de roulatie. Sindsdien is de vraag: haalt Nadal in Parijs ooit nog zijn niveau van weleer?
Zijn naam staat op diverse plekken op het park, zijn beeltenis komt af en toe tevoorschijn. In de ‘megastore’, de grote winkel waar de belangrijkste tennismerken vertegenwoordigd zijn met merchandise en allerhande tenniskleding en -attributen, is Nadal de enige tennisser met een apart hoekje voor zijn eigen lijn. ‘Rafa Nadal’ staat er op T-shirts, bekers en petjes voor volwassenen en kinderen, met een verwijzing naar de Rafael Nadal Academy, gevestigd in Manacor op Mallorca.
Op die academie werd Tallon Griekspoor een week geleden uitgenodigd voor een een trainingsstage van vier dagen. Een grote eer, vond de Nederlandse nummer 25 van de wereldranglijst. Al is er bij Griekspoor nu geen plaats voor heldenverering. Nadal was altijd zijn idool, stelt hij. ‘Maar op dit moment is hij mijn concurrent.’ Als beide tennissers de eerste twee rondes overleven, treffen ze elkaar in de derde.
Op Mallorca zag Griekspoor de Spanjaard ‘ongelofelijk goed spelen’. Waar anderen een hoger niveau in wedstrijden halen dan in trainingen, staat Nadal erom bekend steevast te leveren. Altijd op het scherp van de snede, altijd vol energie. Ook in het weekeinde weer, als hij tijdens zijn training tegen Rune serveert en het publiek na elk mooi punt begint te klappen.
Griekspoor wist na twee keer trainen op Mallorca genoeg. ‘Na de tweede training met hem heb ik tegen heel veel mensen gezegd: ik denk dat hij Roland Garros gaat winnen. Alleen.,.’, zegt Griekspoor zondagmiddag na zijn eerste training op het gravel van Parijs, ‘zo’n loting helpt natuurlijk niet.’
Een lastigere tegenstander dan Alexander Zverev, maandag in de eerste ronde, was nauwelijks denkbaar. Nadal treft de nummer vier van de wereld en een van de spelers die het meest in vorm lijkt. Terwijl grote favorieten de voorgaande weken kwakkelden met blessures, won de Duitser een week geleden het prestigieuze masterstoernooi in Rome. ‘Maar ik speel niet tegen het standbeeld, ik speel tegen de werkelijke persoon’, zegt de Duitser in een vooruitblik, gevraagd naar de indrukwekkende status van zijn opponent.
Toen Zverev na een training van zijn broer hoorde dat hij Nadal had geloot in zijn openingspartij, dacht hij aan een grap. Carlos Alcaraz, tegen het einde van die loting naast Zverev de andere kanshebber voor dat lot, vertelde breed lachend over zijn gedachten op het moment dat de beslissing nog moest vallen. Of hij echt niet tegenover zijn landgenoot had willen staan? ‘Eh, nee, dank je.’
En ook Daniil Medvedev zei een paar dagen voor het toernooi onomwonden: ‘Ik schaam me er niet voor dat ik blij ben dat ik niet degene ben die tegen hem moet spelen in de eerste ronde.’ De Rus trainde eerder in de week met Nadal en was na afloop lovend.
Dat twee van ’s werelds beste tennissers elkaar nu al treffen is ongewoon. De eerste 32 van de wereldranglijst komen elkaar in de eerste paar rondes op een grandslamtoernooi niet tegen. Maar Nadal zakte in een periode met nauwelijks wedstrijden terug naar plaats 275 op de wereldranglijst.
Hoe het is om tegen hem in actie te komen op het gravel van Parijs, weet Botic van de Zandschulp, die zelf maandag ook in actie komt tegen Fabio Fognini. Het was destijds, in 2022 in de derde ronde van het toernooi, voor Van de Zandschulp en Nadal hun eerste treffen ooit. Er zijn locaties waar je liever je eerste partij tegen zo’n grootheid speelt, stelt de Nederlander. Na drie sets was hij klaar. Veelzeggend was vooral de entree. Van de Zandschulp stapte als eerste Court Suzanne Lenglen binnen. Nadal volgde. ‘Dan beginnen ze voor te lezen wat zijn beste resultaten zijn. Het duurde vijf minuten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant