Zelden won een renner een van de drie grote rondes met zo veel overmacht als Tadej Pogacar de Giro d’Italia van 2024. Dat is grotendeels zijn verdienste, maar de Sloveen trof ook tegenstanders die al in de tweede etappe het hoofd in de schoot legden.
‘Hij is de beste met wie ik ooit heb gekoerst’, zei Geraint Thomas zaterdag op zijn 38ste verjaardag over de dertin jaar jongere Tadej Pogacar. ‘En ik heb met een heleboel goede renners gereden.’ De Sloveen had kort daarvoor zijn overwinning in zijn eerste Giro d’Italia maar weer eens extra glans gegeven met een etappezege, zijn zesde maar liefst.
In de zondag door sprinter Tim Merlier gewonnen slotrit had Pogacar geen interesse, maar over de voorlaatste etappe vlak bij Slovenië had hij vooraf gezegd dat hij die wilde winnen en dat hij er bij de tweede beklimming van de Monte Grappa vandoor zou gaan.
Iedereen was gewaarschuwd en toch gebeurde het, met grote vanzelfsprekendheid. Alsof het niets was zette Pogacar met een solo van 34 kilometer de rest van de top-10 op nog eens twee minuten achterstand.
‘Het enige wat ik op hem tegen heb’, zei Thomas over de man die bijna vier jaar de beste wielrenner van de wereld is, ‘is dat hij het eruit laat zien alsof wij heel langzaam gaan. Dat geldt gelukkig voor het hele peloton, niet alleen voor mij.’
Over de auteur
Robert Giebels is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft over wielrennen en Formule 1.
Daarmee legde de Tourwinnaar van 2018 onbedoeld de vinger op de zere plek: won Pogacar deze Giro met ongekende overmacht omdat hij zo goed is of de rest zo matig? Beide, lijkt het.
De manier waarop de debutant deze Giro naar zijn hand zette, mag Merckxiaans genoemd worden: Pogacars erelijst begint na zes profjaren steeds meer te lijken op die van de grootste wielrenner aller tijden.
Net als Eddy Merckx in 1973 won hij in Italië zes etappes en reed hij vanaf rit nummer drie in de roze leiderstrui – Merckx deed dat iets beter door al in de eerste etappe het roze te veroveren.
De organisatie van de Giro doopte Pogacar de ‘roze kannibaal’, naar de bekendste bijnaam van Merckx, die niets cadeau gaf en elke koers waarin hij startte wilde winnen en ook won.
Wat de Belg niet lukte was in zijn Giro-debuut op het podium komen – hij werd negende in 1967. Pogacar won ook de Tour bij zijn debuut in 2020 en kwam in zijn eerste en enige Vuelta in 2019 als derde op het podium.
Ook nam de GOAT in de door hem gewonnen Giro’s nimmer zo’n voorsprong op de nummer twee zoals Pogacar dit jaar. In 1973 moest de Italiaanse wielergrootheid Felice Gimondi 7.42 minuut toegeven op Merckx.
Pogacar sluit de 107de Ronde van Italië af met een ongekende voorsprong op Bora-Hansgrohe-renner Daniel Felipe Martínez van 9 minuten en 56 seconden – het grootste verschil sinds 1965 toen de Italiaan Vittorio Adorni landgenoot Italo Zilioli op 11.26 minuut zette.
Martínez, een goede renner, maar geen Gimondi, kennen de liefhebbers van opmerkelijke wielermomenten als de Colombiaanse knecht van landgenoot Egan Bernal. Martínez, toen rijdend voor Ineos, baarde in de Giro van 2021 opzien toen hij zijn met een inzinking kampende, in het roze gehulde kopman gepassioneerd aanmoedigde als ware hij een meelopende toeschouwer.
De kopman van Ineos nu, Thomas, werd deze Giro derde op 10.24 minuten en laat in uiteenlopende interviews, socialemediaberichten en zijn eigen podcast met verfrissende zelfspot niet na te melden hoe knap dat eigenlijk is voor een renner van zijn leeftijd. ‘Best oud voor een wielrenner, 38’, concludeerde de Welshman na de voorlaatste etappe op zijn verjaardag.
‘Ik durf wel te wedden dat Pogacar niet tot zijn 38ste doorgaat, dat is het enige dat ik op hem voor heb’, zei Thomas tussen twee ademteugen in. ‘Het is krankzinnig hoe getalenteerd hij is, zo veelzijdig en agressief. En dat het hele jaar en niet zoals ik, een paar maanden per jaar waarin je goed bent.’
Kortom: Pogacar stond zondag in Rome niet met de absolute top op het eindpodium. Sterker: Martínez en Thomas gooiden al de handdoek nadat de 25-jarige kopman van UAE in de tweede etappe de leiding had genomen. Ze besloten met de rest van de klassementsrenners te gaan strijden om plek twee.
Pogacar won in maart de Strade Bianche, werd derde in Milaan-Sanremo, won de Ronde van Catalonië en Luik-Bastenaken-Luik en daarmee zijn al zijn koersdeelnames genoemd. Hij koerst dit jaar zo weinig om na de Giro ook de Tour de France te winnen, sinds 1998 niet eerder vertoond.
De wielerliefhebber van nu mag zich gelukkig prijzen dat er tegelijk liefst vier exceptioneel goede ronderenners actief zijn – plus Mathieu van der Poel en Wout van Aert. Maar van die vier was alleen Pogacar in de Giro actief.
Pas na de Tour, waarin hij Remco Evenepoel, Primoz Roglic en mogelijk ook Jonas Vingegaard zal treffen, wordt echt duidelijk hoe de Giro-winst van Pogacar, die zaterdag met een theatrale buiging over de finish kwam, moet worden ingeschaald.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant