Opeens was daar dat grote interview in Voetbal International, alsof hij niets meer te verliezen had. Altijd winnaar zijn. Heerlijk. Trainer Erik ten Hag van Manchester United was een vrij pratende, openhartige, onafhankelijke trainer. Hij sprak gedreven teksten en zei tussendoor ook iets raars. Dat het een schande is hoe Ajax met zijn vriend Marc Overmars is omgegaan, terwijl voormalig directeur voetbal Overmars toch degene was die vrouwelijk personeel van Ajax onheus bejegende met seksueel getinte berichten en beeldmateriaal. Hoe je het ook wendt of keert, de schande is begonnen bij Overmars.
Maar Ten Hag voelde zich sterk en onaantastbaar, nog voor de aftrap van de finale om de FA Cup tegen stadgenoot City, hoe ongewis zijn toekomst ook was en is. En na de meeslepende wedstrijd in Londen, verrassend met 2-1 gewonnen, tilde verdediger Lisandro Martinez hem op, alsof de trainer een jonger broertje was dat hulp behoefde bij het overbruggen van een greppel. Martinez stond model voor al die tientallen blessures, voor aankopen die te lang en te weinig lieten zien. Hij was net op tijd terug om het seizoen te laten culmineren in euforie.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Aan hoe de spelers op hem reageerden, zie je dat ze Ten Hag mogen, dat ze iets voor hem willen doen, en dan is een trainer gemiddeld gesproken al halverwege de klus. Hun aanhankelijkheid was op dat moment oneindig veel meer waard dan het wat slappe handje van eigenaar Jim Ratcliffe, de baas die wikt en beschikt over zijn lot.
Twee jongens van 19 jaar maakten de doelpunten, als bewijs dat de voetballer, als het echt cruciaal is, altijd groter en belangrijker is dan de trainer. De gelouterde trainer kan zijn baan te danken hebben aan een puber. En alleen al die ene pass van Bruno Fernandes op Kobbie Mainoo voor 2-0, achteloos gegeven als een kusje aan een aardig zusje, zonder te hoeven kijken, onverwacht en subtiel, was de moeite van het kijken waard.
Vooropgesteld: Ten Hag heeft het afgelopen seizoen slecht gedaan bij Manchester United, al is de oneindige lijst met blessures een behoorlijk excuus. Maar het was mooi om te zien en te horen hoe hij de critici met hun snelle oordelen op hun nummer zette, voor en na de wedstrijd. Hoe hij tactisch beter was dan de hoogedelgestrenge Pep Guardiola en hoe hij zijn liefde voor de FA Cup verklaarde, puttend uit het geheugen van hem en generatiegenoten, toen de wedstrijd op zaterdagmiddagen in de vorige eeuw een ijkpunt was op tv.
Hij was onverstoorbaar op de wijze zoals we die in Nederland leerden kennen, met zijn kwetsbare gewoonheid en zijn simpele, hakkelende taal. Hij zal het allemaal wel zien, met de beleidsbepalers van United. Hij gaat gewoon door met prijzen winnen, of dat nu bij United is of elders. Het is een van de kwaliteiten van Ten Hag. Al zegt hij soms rare dingen, hij verovert ook harten, omdat hij puur en oprecht is in een wereld van klatergoud en onfatsoen.
Source: Volkskrant