Gooise kakkers, kutkantoorbanen, alcoholvrij bier, konijn Flappie, gluiperige priesters – het komt allemaal voorbij. Vooral in de eerste helft van zijn afscheidsvoorstelling rijgt Van ’t Hek de grappen aaneen.
Veel youperiger dan dit wordt het niet. In afscheidsvoorstelling De laatste ronde heeft Youp van ’t Hek vrijwel al zijn stokpaardjes uit vijftig jaar cabaret een plekje gegeven. Je kunt het zien als een afscheidscadeau aan zijn grote, trouwe publiek, een greatest hits. Gooise kakkers, doorgefokte adel, kutkantoorbanen, alcoholvrij bier, konijn Flappie, Afrikaanse sloppenwijken die grenzen aan golfbanen, zure mutsen, duffe eikels, opgespoten vrouwen, gluiperige priesters, derderangs-vinexklootzakken en gereformeerde terpentijnpissers. Het komt allemaal voorbij.
Over de auteur
Joris Henquet schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Ladderzat uit café De Zwarte Kat strompelen en een zwierige wandeling door nachtelijk Amsterdam maken, ook dat is zo’n herkenbaar romantisch beeld uit het oeuvre. Dit weekend speelde de 70-jarige Youp in Carré zijn allerlaatste theatervoorstelling. Al bij opkomst kreeg de artiest een oorverdovend, minutenlang applaus.
De sfeer die op het toneel wordt neergezet is erg fraai, met een rij grachtenhuisjes in een golfbeweging, die steeds van een andere warme belichting wordt voorzien. De chanson-achtige muziek van Youps vier vaste muzikanten, aangevoerd door componist Ton Scherpenzeel, klinkt rijker en nostalgischer dan ooit.
In De laatste ronde vertelt Van ’t Hek het verhaal van Klaas, een jeugdvriend uit het Gooi met wie hij elk jaar in hetzelfde restaurant gaat eten om het leven door te nemen. Hoewel Klaas afstudeerde in rechten en filosofie, besloot hij zich niet te conformeren aan de maatschappij: hij behield zijn studentenbaantje als nachtportier en bleef vrijgezel. Via het verhaal van Klaas kan Van ’t Hek terugblikken op het verstrijken van de tijd en de grote levenskeuzes.
Vooral de eerste helft van De laatste ronde is erg sterk. Van ’t Hek rijgt de grappen aaneen, de lachsalvo’s golven als vanouds door Carré. Opnieuw valt op hoe Youp de techniek beheerst van het grappen stapelen: heel veel kwinkslagen per minuut. Er is ook altijd plaats voor een handige actuele verwijzing richting Caroline van der Plas of de ‘heilige’ Pieter Omtzigt, of voor een plaagstootje richting de eerste rijen.
Van ’t Hek plaatst zichzelf effectief in de positie van de oude witte man die met verbazing kijkt naar het ‘woke gewauwel’ om hem heen. Grapjes over genderneutrale toiletten en mannen die voor het uitgaan hun nagels lakken, werken goed omdat Van ’t Hek hierbij juist ook met zichzelf de spot drijft. Zijn bekende boodschap komt in deze weemoedige setting goed over: stel je niet aan, besef hoe bevoorrecht wij zijn in het rijke Westen, ga léven voor het te laat is.
De telefooncel van vroeger, waarin Youp kwartjes moest stoppen om met zijn vriendinnetje te kunnen bellen, speelt ook een belangrijke rol, tot aan het slotbeeld. In De laatste ronde laat Van ’t Hek nog één keer overtuigend zien wat hem decennialang een van de meest geliefde cabaretiers van Nederland heeft gemaakt.
Cabaret
★★★★☆
Door Youp van ’t Hek. Muziek Ton Scherpenzeel.
24/5, Koninklijk Theater Carré. Tournee afgelopen. Op zaterdag 1/6 is de tv-registratie te zien op NPO 1, 20.30 uur.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant