Niet elke lezer was tevreden over de manier waarop we over het hoofdlijnenakkoord hebben geschreven. Een lezer laat weten schoon genoeg te hebben van de voortdurend kritische toon. ‘Ik neem de Volkskrant uit mijn brievenbus en elke dag weer wordt de PVV vernederd. Ik word hier doodziek van. De PVV is niet zomaar de grootste partij van Nederland geworden, respecteer al die kiezers eens, het zijn geen idioten of domme mensen, ook in mijn gezin is op FvD en PVV gestemd.’
Anderen willen graag een nog kritischer toon. ‘‘Wilders blijft gemakkelijk overeind in eerste grote debat over nieuwe coalitie’, schrijven jullie. Maar welk debat? Wilders is een ervaren en bedreven pestkop. Hij zorgde ervoor dat het juist géén debat kon worden. Waarom niet de kop: ‘Wilders voorkomt met zijn bekende schimpscheuten een debat op politieke inhoud’?’
We proberen vooral zo zakelijk en feitelijk mogelijk verslag te doen, en zo zakelijk en feitelijk mogelijk te becommentariëren. Onze mening over het kabinet geven we in het hoofdredactionele commentaar, maar in onze verslaggeving is nieuwsgierigheid leidend. Wat gebeurt hier precies?
Schrijven over radicaal-rechts is nooit makkelijk geweest en nu een radicaal-rechtse partij in de regering gaat plaatsnemen, komen er voortdurend nieuwe dilemma’s om de hoek zeilen. Kunnen we schrijven over de leuke gedichten die Martin Bosma elke dag voorleest en waarvoor andere Kamerleden en burgers enthousiast suggesties insturen, of normaliseren we daarbij indirect ook zijn rechts-radicale standpunten? Moeten we elke uitspraak van Wilders waarmee hij aan de fundamenten van de rechtsstaat morrelt problematiseren, of fungeren we dan als megafoon, waardoor we meewerken aan het ondergraven van de rechtsstaat?
Kunnen we een verkiezingscampagne van Wilders in een commentaar ‘briljant’ noemen – en daarmee alleen doelen op de strategie – of stemmen we daarmee impliciet in met zijn politieke boodschap en zijn politieke methoden? Op al deze vragen zijn niet altijd eenduidige antwoorden te geven. We maken elke dag opnieuw een afweging.
Politiek draait vooral om inhoud, maar ook om tactiek en strategie. Het is immers ook een gevecht om de macht. Als Wilders makkelijk overeind blijft in een debat, versterkt dat zijn macht. Dat is relevant en we moeten dat registreren – en duiden.
Op andere momenten, zoals bij de publicatie van het hoofdlijnenakkoord, legden we juist heel erg de nadruk op de inhoud. Wat staat er precies in en is het juridisch haalbaar?
De neiging om politiek in termen van winnaars en verliezers te beschrijven, proberen we zo veel mogelijk te onderdrukken. Wie politiek vooral als een paardenrace beschouwt, vooral over tactiek en strategie schrijft, beweegt onbewust automatisch mee met het gemiddelde. Dat heeft het gevaar dat wat gisteren grensoverschrijdend was, het nieuwe normaal wordt. In de Volkskrant blijft de inhoud van het beleid en de impact ervan op onze democratische rechtsstaat en de cohesie in de samenleving in onze berichtgeving de meeste aandacht krijgen. Hierdoor zijn we hopelijk minder vatbaar voor de normalcy bias, waarbij extreme opvattingen snel normaal worden gevonden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns