Als Marieke droomt over een klasgenoot met wie ze ogenschijnlijk niets gemeen heeft, verwacht ze niet dat die droom een paar maanden later uitkomt. Maar ook zíjn terugkerende droom komt op een dag uit – en die maakt abrupt een einde aan hun relatie.
‘Op een nacht in 1979 droomde ik dat ik stevig stond te zoenen met een klasgenoot, met op de achtergrond Fire van The Pointer Sisters. Ik was verbaasd, ik was helemaal niet verliefd op deze jongen. De groepjes waarin wij ons bewogen overlapten elkaar niet. Hij was zo’n stoere, zwartgeklede jongen met een identieke vriendin. Zelf was ik een tennismeisje in kleurige pofbroeken, India-jurken en op klompen. Misschien leek het daarom niet zo moeilijk om hem meteen de volgende ochtend gewoon te vertellen over mijn droom. Misschien zag ik er een grap in en verwachtte ik dat hij dat ook zou doen, maar toen hij me aankeek en vroeg: o, wat droomde je dan precies, vertel, werd ik ineens verlegen.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Schrijf maar op, lachte hij en nog diezelfde dag schreef ik alles op een briefje, ook dat wat The Pointer Sisters hadden gezongen, en stopte dat in zijn legerjas op de gang. Toen ik die middag naar huis wilde gaan, vond ik een stukje papier in mijn jaszak. Ik had niet eens op een reactie gehoopt, maar toen ik die kreeg voelde ik een onbekende vlaag door mijn lijf. Alsof iets wat nauw was zich opende, ruimer werd, iets waarin zich kracht verzamelde, een onbekende potentie. Wat hij schreef weet ik niet meer en doet er niet toe, dát hij schreef, daar ging het om. En dat hij iets schreef met een vraag erin waarop hij antwoord verwachtte. Zo begon onze jaszakcorrespondentie.
‘Tijdens een schoolfeest in een poppodiumcafé zoenden we een paar maanden later voor het eerst echt. Het was uit met zijn vriendin en vanaf die avond waren wij een stel. In zijn vriendengroep voelde ik me niet echt thuis, ze gebruikten me te veel drugs, maar samen hadden we nauwelijks woorden nodig om ons verbonden te voelen. Op zijn zolderkamer luisterden we naar muziek en praatten over alles wat ons bezighield. Toen ik aan de pil ging, heeft hij me met veel liefde bijna ritueel ontmaagd. Ik kreeg een klein poppetje voor in mijn letterbak dat mijn vrouwelijkheid verbeeldde en hij zette Jon & Vangelis op.
‘Ik herinner me eigenlijk alleen maar tederheid en lichtheid tussen ons. Vaak maakten we wandelingen en ik weet nog dat we in een weiland koeien zagen grazen en hij zijn shirt uittrok en schaterlachend ging liggen in het emaillen bad waaruit de koeien dronken. We gingen op de motor naar Parijs, waar hij het verkeer ontregelde door midden op straat een foto van mij te willen maken. En nu, jaren later, zou ik soms willen dat ik al die herinneringen beter had verdrongen.
‘Soms moet ik gewoon mijn best doen niet aan dat alles te denken om het missen dat er nog steeds is niet te groot te maken. Ik weet hoe absurd dat klinkt, maar ik hoef Bowie maar te horen of Stevie Wonder of The Simple Minds en ik ben weer bij hem. Ik zei ‘Ik hou van jou’ en hij zei dat terug, we maakten plannen voor zes of zeven kinderen en toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren, was hij zo stoned als een garnaal, maar mocht hij toch blijven slapen. Ik woonde in een villawijk met een zwembad waarvoor ik me altijd een beetje schaamde, hij kwam uit een heel ander milieu, maar dat beïnvloedde onze relatie niet.
‘En toen kwam de dag dat hij mij zíjn droom vertelde. Het was een paar jaar later, ik werkte intussen in de verpleging. Hij had gedroomd over een motorongeluk waarbij hij betrokken was, een droom die hij vaker had, maar deze keer was die gedetailleerder dan anders. Hij zei: ‘Ik droomde dat ik een ongeluk kreeg op de Kennedylaan.’ Ik kende die laan. Hij werkte daar in de buurt, de Kennedylaan in Eindhoven. Die avond, toen ik bezig was met medicijnen uitdelen, vroeg een van mijn leidinggevenden of ik even mee wilde komen. Ik schrok, dacht dat ik een fout had gemaakt met een bepaalde dosering en ze bracht me nog meer in verwarring toen ze over dood en ongeluk begon te praten en mijn vriend bij een verkeerde naam noemde.
‘Pas toen zijn vader en broer binnen kwamen lopen, begreep ik het. Het was 1984, veertig jaar geleden. Hij had die avond een andere route naar huis genomen dan normaal, misschien om de Kennedylaan te mijden. De zon stond laag. Hij reed tegen een bus in Veghel; ook daar is dus een Kennedylaan. Binnen een week was ik weer aan het werk, ik putte troost uit zijn droom, op een of andere manier was die het bewijs dat niemand dit had kunnen voorkomen. Zijn dood was voorbestemd. Maar ik kon het dan misschien accepteren, het missen verdween niet.
‘Mijn eerste keer seks na het ongeluk was met een goede vriend van hem, vervolgens had ik wat oppervlakkige scharrels en na vijf jaar kreeg ik een relatie met de vader van mijn kind, dat pas 2 jaar oud was toen we scheidden. Nog steeds denk ik elke dag aan hem, of beter: het is alsof ik hem gewaar ben. Alsof hij me helpt bij heel kleine dingen die ik niet mag vergeten bijvoorbeeld, en soms hoor ik mezelf zinnen uitspreken die de mijne niet zijn en krijg ik kippevel.
‘Jaren na zijn dood droomde ik over hem in de gedaante van een donkere man en toen ik zes weken later in een boekwinkel in New York stond, hoorde ik achter mij een stem: ‘I missed you.’ Het bleek een man te zijn die mij eerder op die plek had gezien, een prachtige donkere man. Hij was leuk, we spraken af in Washington Square Park en toen zag ik pas goed hoe hij in alle opzichten op mijn overleden vriend leek. Trots, kalm, autonoom. Zelfs zijn manier van denken en roken was hetzelfde. We werden vrienden en zijn dat nog steeds.
‘Maar mijn verhaal gaat verder. In 2002 had ik opnieuw een opmerkelijke droom; over mijn allereerste schoolvriendje aan wie ik al jaren niet had gedacht. Toen ik wakker werd besloot ik hem eens te bellen, hoe gaat het, vind je het leuk elkaar nog eens te zien? We kregen een relatie. Hij is zorgzaam, lief, een kopie van niemand, en tegelijk alles wat mijn overleden vriend ook was. In hem krijgen mijn herinneringen een vervolg.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marieke gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Ook voor komende zomer zijn we op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde – alles tussen een kleine flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden. Ook wanneer jullie niet meer bij elkaar zijn. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant