‘Feud: Capote vs. The Swans’ is een superieure societysoap, al wordt de spannende premisse steeds opnieuw herhaald

De serie, die onder het glanzende oppervlak interessante thema’s aanboort over de verhouding tussen leven en kunst, schiet hysterisch heen en weer tussen tijden om het gebrek aan inhoud te maskeren. Zonder succes, helaas.

Het is een fantastisch dramatisch gegeven, een krachtmeting van twee vormen van macht: de kleurrijke vriendschap die schrijver Truman Capote twintig jaar lang onderhield met zijn ‘zwanen’ – een groep mooie, steenrijke Upper East Side-vrouwen. Een vriendschap die dreef op vileine societyroddel, maar ook verder ging dan dat. Capote werd vertrouweling en beste vriend: een loyaal, seksloos surrogaat voor overspelige echtgenoten. Met Babe Paley, vrouw van CBS-magnaat Bill, ontstond een innige band. Totdat Capote in 1975 de boel opblies met een publicatie in Esquire, waarin hij hun geheimen genadeloos prijsgaf aan het publiek.

Ryan Murphy (Glee, American Horror Story) maakte van deze episode een achtdelige serie in zijn reeks Feud, over beroemde ruzies. En het resultaat is oogverblindend: met somptueuze gala’s en diners in het Manhattan van de jaren vijftig en zestig – ruisende jurken, glanzende parels, wolken parfum en véél champagne. Zeker de eerste paar afleveringen biedt deze vorstelijk vormgegeven wereld ruim voldoende bekoring.

Over de auteur
Herien Wensink is chef kunst van de Volkskrant. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur.

Capotes verraad is groot, en schokkend, zeker voor Babe Paley – een mooie rol van Naomi Watts, die haar een porseleinen breekbaarheid geeft. Hun ontspoorde relatie vormt de centrale as in deze superieure societysoap, die onder het glanzende oppervlak interessante thema’s aanboort over de verhouding tussen leven en kunst, en het complexe karakter van Truman Capote. De Britse acteur Tom Hollander speelt hem met een haast onverdraaglijke intensiteit: de diabolische lach, het schmierende toontje, het zelfbeklag. Maar het lukt hem desondanks de karikatuur te ontwijken. In zijn steeds droeviger, stille, wanhopige blikken is zijn Capote uiteindelijk een ultiem tragische figuur.

Wraak

Want de zwanen namen wraak en verstootten hem uit hun midden. Capote vereenzaamde en raakte steeds ernstiger aan de drank en drugs. Hij stierf in 1984 aan een overdosis. De serie speculeert vrijelijk over zijn motieven. Zijn de levens van anderen voor een schrijver uiteindelijk slechts materiaal? Of speelden neuroses en trauma (moeilijke jeugd, nare moeder) een rol bij zijn zelfsabotage?

Helaas komen de makers niet veel verder dan dat: deze spannende premisse wordt in acht keer vijftig minuten eigenlijk steeds opnieuw herhaald. De serie schiet hysterisch heen en weer tussen tijden om dit gebrek aan inhoud te maskeren, zonder succes. We zien alleen Capote verder verdwijnen in een treurige nevel van drank en zelfverwijt. Verder gebeurt er, eh, niets.

Volslagen oppervlakkig

Het grootste raadsel van de serie is dat de zwanen, gespeeld door een reeks adembenemende actrices, volslagen oppervlakkige personages blijven. Wat een vreugde om vrouwen als Demi Moore, Calista Flockhart en Molly Ringwald hier terug te zien, en wat een blamage dat ze zo weinig te doen krijgen.

Aan de andere kant: nu blijft er genoeg materiaal over voor slimmere seriemakers om in de levens te duiken van eindeloos fascinerende vrouwen als Slim Keith (Diane Lane), C.Z. Guest (Chloë Sevigny) en Lee Radziwill (Flockhart). Dat is iets om naar uit te kijken.