Een animatieserie over een Australische hondenfamilie is wereldwijd enorm populair. Sommige afleveringen hebben zich aan de top van prestigieuze serieranglijsten genesteld. Op zoek naar het geheim van Bluey.
Afgelopen jaar werd de 25ste verjaardag van The Sopranos gevierd met beschouwingen over het einde van het ‘Peak TV’-tijdperk. Dat had ons schitterende dingen gebracht, maar misschien moesten we er ons bij neerleggen dat Tony Soprano dan toch echt dood was, en met hem zijn gouden tijdperk.
Maar was dat ook zo, of keken we gewoon de verkeerde kant op? Kwam de magie niet uit een nieuwe, compleet onverwachte hoek, uit het subtropische, Oost-Australische Brisbane bijvoorbeeld?
Misschien duurde het even voordat we het ontdekten, omdat we eerst achteloos over de schouders van onze jonge kinderen meekeken. We merkten dat we steeds vaker bleven hangen in de zeven minuten durende verhaallijntjes over een hondenfamilie met vader Bandit, moeder Chilli en de dochters Bingo en Bluey. En dat niet zelden een aflevering van Bluey eindigde met met moeite weggeslikte ontroering. Of gewoon in tranen.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films, fotografie en populaire cultuur.
Bluey zag in 2018 het leven als een kinderserie van de Australian Broadcasting Corporation (ABC). In het eerste seizoen werden de 52 korte afleveringen van Bluey in Australië (25 miljoen inwoners) maar liefst 250 miljoen keer bekeken. Het was een voorloper van het internationale succes van de serie via BBC Studios, de commerciële tak van de BBC, die de streamingrechten verkocht aan Disney Plus. Dwars door de onmiskenbare Australische accenten, woordenschat (brekkie voor ontbijt) en thema’s heen was de wereldheerschappij van de kleine blauwe hond – een blue heeler, een Australische herdershond – een feit.
Het hielp dat beroemde Hollywoodouders, van Ryan Gosling tot Natalie Portman, al snel het evangelie van Bluey begonnen te verspreiden. Met 20 miljard gestreamde minuten schoot de serie in 2022 favorieten als Seinfeld en Gilmore Girls voorbij. En afleveringen – nogmaals: zeven minuten durende alledaagse avonturen over een hondenfamilie – begonnen te figureren in serieuze serieranglijsten. Aanvankelijk misschien nog met een knipoog, maar toen The New York Times zonder een spoor van ironie aflevering 9 van seizoen 2 van Bluey (Sleepytime) tot een van de beste tv-programma’s van het jaar verklaarde, was het hek van de dam.
Sleepytime stond in de door miljoenen kijkers opgestelde lijst van beste tv-afleveringen aller tijden van onlinedatabank IMDb kort op de tweede plek, met een perfecte score van 10,0 – met alleen een aflevering van Breaking Bad (Ozymandias) voor zich.
In een wonder van vrijwel woordloze creativiteit zien we hoe de jongste dochter Bingo zich samen met haar knuffelkonijn Floppy door de nacht droomt. Terwijl ze in haar dromen door de kosmos zweeft, slaapwandelt ze van het ene bed na het andere, altijd op zoek naar het hemellichaam van haar moeder Chilli, die haar best doet om zelf ook haar slaapminuten te krijgen. De aflevering eindigt met zonsopkomst en het wakker worden van de familie. En met het besef dat Bingo deze nacht weer een belangrijke stap heeft gezet op weg naar grotere zelfstandigheid.
Het zit hem in de vanzelfsprekende verbinding van het intieme gezinsleven met de kosmische droom. En mocht u tegen het slot nog overeind staan, dan zorgt de apotheose uit het orkestwerk The Planets van Gustav Holst (het Jupiter-deel) wel dat het emotionele kleed alsnog onder u vandaan wordt getrokken. Dit alles in slechts zeven minuten, maar met een grenzeloze creativiteit die we verder vooral uit het beste werk van de Japanse animatiestudio Ghibli (My Neighbour Totoro) kennen.
Bluey is het geesteskind van Joe Brumm, vader van twee dochters die ongeveer evenveel in leeftijd schelen als Bluey en Bingo. Begin deze eeuw werkte de Australiër voor Britse animatieseries, waarna hij terugkeerde naar zijn geboortestad Brisbane met het idee om een Australische variant van het razend populaire Peppa Pig te maken.
Veel van Brumms scenario’s komen voort uit een scherpe observatie van de spelletjes die zijn eigen kinderen met elkaar speelden. En was dit niet de kans om met vader Bandit een geheel nieuw type televisievader te scheppen; een vader die zich eindeloos laat meeslepen in de wereld die zijn dochters elke dag opnieuw uit het niets creëren? Er zijn talloze artikelen geschreven over het al dan niet verstandige of haalbare opvoedmodel dat Bluey de ouders thuis voorhoudt.
Het is ook opvallend wat Bluey allemaal niet is. Het is vooral niet Amerikaans moralistisch en het is niet educatief op een Sesamstraat-achtige manier. Geen alfabet, geen cijferspelletjes, maar alle macht aan de vrije verbeelding van de jonge dochters van Brumm, vertaald naar de hondenwereld van Bluey.
Het is een programma dat niet over de hoofden van de kinderen knipoogt naar de ouders; het neemt Bandit en Chilli en hun zorgen net zo serieus als Bluey en Bingo. In de grotere wereld van de serie is het 3-jarige nichtje Muffin, chaos op vier poten, een voortdurende herinnering aan het feit dat niet ieders bedrading volgens hetzelfde schema is aangelegd.
In een paar jaar tijd is de verkoop van Bluey-merchandise (van speelgoed en kleding tot kindermeubels) wereldwijd geëxplodeerd en inmiddels wacht Brisbane op de opening van Bluey’s World, een kleinschalig pretpark. Dit wereldwijde succes roept de vraag op of Bluey wel zichzelf kan blijven, of er niet een soort disneyficatie van het merk aan het optreden is. Het hele imperium hangt tenslotte aan de verbeelding van één man die zijn dochters zag opgroeien en daar een diep-Australisch verhaal van wilde maken.
Dat verklaart misschien waarom aflevering 49 van seizoen 3 in april van dit jaar als een bom insloeg. De aflevering The Sign was om te beginnen 28 minuten lang, wat The Guardian omschreef als ‘het hondenanimatie-antwoord op Killers of the Flower Moon’. Bandit heeft een nieuwe, beter betaalde baan in een andere stad gekregen. Op het bord (‘the sign’) voor het huis staat ‘te koop’. De familie gaat verhuizen.
De hele meesterlijke aflevering gaat over de vele manieren waarop we omgaan met veranderingen. En op een dieper niveau over de plek die we ‘thuis’ noemen. Bluey-watchers hadden het er maar moeilijk mee; was dit het einde van de serie, was dit de voorstudie van een speelfilm, kon niet alles hetzelfde blijven?
Aan het slot van The Sign vraagt Bluey: ‘Is this a happy ending or a sad one?’ Het antwoord is honderd procent Bluey: ‘It’s both!’ Het leven is blij en verdrietig, en daar moeten we ons bij neerleggen. Als Bluey het kan.
De 154 afleveringen van Bluey zijn te vinden op Disney Plus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant