Morgan Spurlock, maker van de Oscar genomineerde documentaire Super Size Me, is op 53-jarige leeftijd overleden. In 2017 maakte hij een ommezwaai naar aanleiding van #MeToo.
‘Wat zou er gebeuren als ik niets anders dan McDonalds zou eten, dertig dagen op een rij?’, vroeg de 32-jarige documentairemaker Morgan Spurlock zich in 2004 af. Vol bravoure begon hij destijds aan zijn onthullende documentaire Super Size Me over de effecten van fastfood. Drie keer per dag werkte hij gigantische hamburgers en emmers cola naar binnen. ‘Oooh, I love Big Macs’
Hij legde zichzelf meerdere regels op. Zo dwong hij zichzelf om bij elke aanbieding van medewerkers om het menu te ‘supersizen’, ja te zeggen. Ook paste hij zijn bewegingspatroon aan naar dat van de gemiddelde Amerikaan. Verder moest hij van zichzelf drie maaltijden per dag verorberen en alle items van het McDonalds-menu binnen dertig dagen tenminste één keer hebben gegeten - een prestatie die hij al binnen negen dagen bereikte.
Tot het hem uiteindelijk opbrak.
In de documentaire is te zien hoe hij na een enorme maaltijd begint te zweten en vanuit zijn autoraampje op straat overgeeft. Op de achtergrond klinkt de onderdrukte lach van zijn medepassagier. In de loop van de dertig dagen kreeg Spurlock pijn op zijn borst, ademhalingsproblemen, stemmingswisselingen, hoofdpijn, hartkloppingen en voelde hij zich depressief. In totaal kwam hij meer dan 11 kilo aan. Artsen constateerden dat zijn bloedwaarden zodanig zijn verslechterd dat hij het risico loopt op hartproblemen, nierstenen en jicht. ‘De lever is ziek’, zegt een van hen in de documentaire.‘Mijn advies is om hiermee op te houden.’
Tevergeefs: Spurlock zette door om de dertig dagen te halen. Hij weigerde medicatie in te nemen.
Afgelopen week overleed Morgan Spurlock op 53-jarige leeftijd. Zijn documentaire Super Size Me werd destijds genomineerd voor een Oscar. Het leverde zoveel discussie op dat McDonalds kort daarna stopte met de supersize-optie.
Na de documentaire wist Spurlock, die vóór de documentaire een prima conditie zei te hebben, na meer dan een jaar pas weer op zijn oude gewicht te komen. Dat is dankzij zijn toenmalige vriendin, een veganistische kok, die een ‘detox dieet’ voor hem samenstelde.
Op Super Size Me kwam ook kritiek. Zo bekende Spurlock later dat hij een drankprobleem had en dat hij in dertig jaar tijd ‘nooit langer dan een week’ nuchter was geweest - óók een verklaring voor zijn slechte leverwaarden. Hij weigerde verder prijs te geven wat hij in die 30 dagen exact had gegeten.
Spurlock, die aanvankelijk liever filmregisseur wilde worden - ‘Ik wilde Spielberg zijn’, zei hij ooit - regisseerde in zijn leven meer dan 20 andere documentaires, waaronder Where in the world is Osama Bin Laden?, waarin hij op zoek ging naar de Al Qaeda-leider en tamelijk dicht in de buurt kwam. Vanaf 2005 produceerde en presenteerde hij een paar jaar 30 Days, een serie waarin hij zich onderdompelde in andere leefstijlen. Ook kwam hij met Mansome, over de worstelingen van mannen met hun mannelijkheid. In een interview vertelde hij dat zijn stijl door anderen ‘jackass journalism’ werd genoemd: een combinatie van Jackass, het programma waarvan de makers krankzinnige dingen met zichzelf uithaalden, en serieuze journalistiek.
Opvallend is de ommezwaai die hij in 2017 maakte naar aanleiding van #MeToo. Op Twitter schreef hij in die tijd een stuk, getiteld: ‘Ik ben onderdeel van het probleem.’
In de brief bekende hij dat hij in die tijd na alle gevallen ‘helden’ vanwege seksueel wangedrag telkens dacht: wanneer ben ik aan de beurt? ‘Voor iemand die zijn carrière heeft gebouwd op het ontdekken van de waarheid', stelde hij, ‘is het tijd om ook zelf eerlijk te zijn.’
Vervolgens beschreef Spurlock hoe hij als student een one night stand had met een studente die dit later in een kort verhaal omschreef als verkrachting. Hij verhaalde hoe de studente eerst zei dat ze niet wilde, hoe ze daarna toch aan seks begonnen en hoe ze het na een huilbui vervolgens alsnog afbraken. Zelf dacht hij dat alles goed was, zei hij, tot hij van haar schrijven hoorde.
Beschaamd vertelde hij ook dat hij acht jaar daarvoor een vergoeding betaalde aan een assistente van zijn productiebedrijf naar wie hij consequent ‘hot pants’ of ‘sex pants’ schreeuwde - iets waarvan hij dacht dat het grappig was. ‘Ik betaalde voor haar zwijgen en voor haar medewerking.’ Hij bekende bovendien dat hij vreemd ging ‘bij elke vrouw en vriendin die ik ooit had’. Ook was hij open over zijn problemen: hij zou als kind en tiener seksueel zijn misbruikt en hij worstelt met drank en depressies.
Spurlock eindigde zijn brief uit 2017 met de verklaring dat hij niet alleen onderdeel van het probleem is, maar ook van de oplossing. ‘Ik ga het beter doen’, stelde hij. Daarna stapte hij op bij zijn productiebedrijf.
De documentaire die hij dan in de pijplijn heeft, wordt uitgesteld. Twee jaar later verscheen Holy chicken!, een vervolg op Super Size Me waarin hij zelf een fastfood kiprestaurant opent - een poging om meer inzicht te geven in de marketingtactieken van dergelijke bedrijven.
Afgelopen donderdag stierf Spurlock aan de complicaties van kanker. Zijn broer maakte zijn dood wereldkundig: ‘De wereld’, schreef hij, ‘is een creatieve genie en een speciale man verloren.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant