Zaterdag speelt Olympique Lyonnais de finale van de Champions League tegen Barcelona. Leuk, maar Lyon-eigenaar Michele Kang heeft in het vrouwenvoetbal een hoger doel dan prijzen pakken.
Michele Kang kon haar ogen niet geloven toen ze voor het eerst zag waar de voetbalsters van Olympique Lyonnais hun thuiswedstrijden spelen. Was dit echt de succesvolste club in het Europese vrouwenvoetbal, de club die ze wilde kopen? ‘Ik dacht dat dit het veld was voor de warming-up’, zegt ze na de aankoop, die ze gewoon doorzette.
Zo gaat het overal in Europa, topvoetbalsters spelen de meeste wedstrijden op trainingscomplexen, ook bij de beste clubs. Een tribune kan er nog net van af, maar de sfeer benadert die van een doorsneebedrijventerrein. Maar waar de Amerikaanse zakenvrouw, sinds dit voorjaar eigenaar van Olympique Lyonnais féminin, een misstand ziet, ziet zij ook een kans.
Over de auteur
Dirk Jacob Nieuwboer is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft over voetbal en handbal.
‘Het is niet gepast, niet acceptabel voor het beste team van de wereld’, zegt Kang in de video waarin ze haar plannen met de club deelt. ‘Zij verdienen een beter stadion, onze fans verdienen een beter stadion.’
Zaterdag zal ze er waarschijnlijk bij zijn wanneer Lyon, een van haar drie clubs, in Bilbao de finale van de Champions League tegen Barcelona speelt. Bij dit soort topwedstrijden is de ambiance geen probleem, net als vorig jaar bij de finale in Eindhoven is het stadion uitverkocht.
Ruim vijftigduizend toeschouwers zullen zien wie van de Nederlandse internationals, Damaris Egurrola en Daniëlle van de Donk (Lyon) of Esmee Brugts (Barcelona), na afloop met de 60 centimeter hoge en 10 kilo zware beker in de handen staan.
Die volle stadions laten keer op keer de potentie zien, maar volgens Kang gaat het veel en veel te langzaam. Vreemde ogen zien soms mogelijkheden die anderen niet zien. De opmerkelijke nieuwkomer in het Europese vrouwenclubvoetbal wil van Lyon een voorbeeldclub voor vrouwen maken en hoopt dat anderen haar volgen.
Kang werd in 1959 geboren in Zuid-Korea en verhuisde voor haar studie naar de Verenigde Staten, waar ze aan de Yale-universiteit een master in publiek en privaat management haalde. Ze werkte bij Ernst & Young en defensiegigant Northrop Grumman, waar ze vicepresident was van de afdeling health & science solutions. In 2008 richtte ze Cognosante op, een techbedrijf voor de gezondheidssector.
Die succesvolle carrière had te maken met een probleem, vertelde ze in 2019 in een speech aan de Universiteit van Palm Beach. Ze was er niet erg goed in om te accepteren wat zij als vrouw wel en niet zou moeten doen. Ze kreeg steun van haar vader, die haar vertelde dat ze ‘alles kon doen wat een jongen kon’.
Die houding is ook te zien in de carrière-switch die ze op 60-jarige leeftijd nog maakte. Kang had vroeger in Zuid-Korea weliswaar gevoetbald, maar wist nauwelijks iets van de sport toen ze in 2019 werd benaderd om te investeren in Washington Spirit, een topclub in de Amerikaanse competitie.
Sinds 2022 is ze volledig eigenaar van de club. Eind 2023 kocht ze de London City Lionesses, dat uitkomt in de tweede Engelse divisie, en sinds begin dit jaar bezit ze 52,9 procent van Olympique Lyon féminin.
Voor de succesvolste vrouwenvoetbalclub in Europa – acht Champions League-bekers – betaalde ze volgens schattingen ongeveer 50 miljoen euro. Hoe groot het vermogen van Kang is – eerder dit jaar verkocht ze Cognosante – is niet bekend.
Ze is in elk geval rijk genoeg om enorme huizen aan te schaffen in Washington en Palm Beach, die ze ook weer met miljoenenwinst verkoopt na een flinke opknapbeurt. Met vrouwenvoetbal is ze iets dergelijks van plan.
‘Vrouwensporten, maar vooral vrouwenvoetbal, is veel investeringen onthouden’, legt ze in de presentatievideo uit. Ook vrouwelijke sporters verdienen volgens haar de beste faciliteiten, ‘die voor mannen vanzelfsprekend zijn’.
Kangs feministische motivatie gaat hand in hand met haar mentaliteit van een kapitalistische durfinvesteerder. ‘Dit is een levensvatbare commerciële bedrijfstak’, zegt ze. ‘Ik wil niet dat vrouwenvoetbal als liefdadigheid wordt behandeld.’
In werkelijkheid zit de sport er nu tussenin. Vrouwenvoetbal is de laatste decennia flink gegroeid, waarbij in Europa vaak grote clubs uit het mannenvoetbal een vrouwentak zijn begonnen.
Veel voetbalsters wilden dat ook, ze zagen het als een belangrijke erkenning, nadat Europese voetbalbonden vrouwen decennia lang hadden verboden bij clubs te voetballen en de clubs ze daarna ook nog lang negeerden.
Talentvolle voetbalsters kunnen nu spelen in de shirt van hun droomclubs, maar de praktijk is vaak minder rooskleurig. Bij veel clubs hangen de vrouwenteams er nog bij, de clubs zijn vooral gericht op de mannen. De voetbalsters profiteren weliswaar van de faciliteiten, maar zijn ook afhankelijk van het geld dat (vooral) met mannenvoetbal wordt verdiend.
De gesprekken over de aankoop van Lyon duurden lang, mede omdat Kang een eind wilde maken aan die afhankelijkheidsrelatie. OL féminin staat nu op eigen benen, Washington Spirit was al zelfstandig zoals alle Amerikaanse clubs. Het is geen toeval dat ze daarnaast ook bij de London City Lionesses uitkwam, de enige club in de hoogste twee Engelse divisies met alleen een vrouwenteam.
Zo bouwt ze aan een netwerk van clubs, dat doet denken aan de City Football Group en het Red Bull-imperium. Het is de bedoeling dat het niet bij drie blijft en dat de clubs onderling kennis uit gaan wisselen. ‘Vrouwen moeten als vrouwen getraind worden.’
Bij Lyon was de staf al relatief groot, maar die breidde ze flink uit. Ze heeft veel contact met de speelsters, die vaak met haar weglopen. ‘De persoon die we vertrouwen is Michele’, schreven de Spirit-spelers in een open brief toen Kang de club wilde overnemen en een conflict had met de mede-eigenaren. ‘Zij zet de behoeften en belangen van de spelers op de eerste plek. Ze luistert.’
Bij Lyon zijn er plannen voor een nieuw trainingscomplex en dat zal alleen gebruikt worden om te trainen. De wedstrijden moeten gespeeld worden in een nieuw te bouwen stadion met zo’n 15 tot 20 duizend plekken. Er is nog geen vrouwenteam in Europa dat die aantallen wekelijks trekt, maar waar ligt dat aan?
Kang is ervan overtuigd dat het een kip-ei-situatie is. Natuurlijk komen er geen fans als ze naar een trainingscomplex zonder comfort moeten komen. Geef ze een stadion, geef ze goed voetbal, dan komen ze volgens haar vanzelf. Media en sponsoren zullen niet achterblijven. ‘Voor een buitenstaander is het niet zo moeilijk om te zien wat er aangepakt moet worden’, legde ze al eens uit.
Indien Lyon de Champions League wint, zal ze ongetwijfeld mee feesten. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze met een trofee in haar hand op het veld staat, maar dat is niet haar hoogste doel. ‘Het gaat niet zozeer om het winnen van meer bekers, maar om het professionaliseren van vrouwenvoetbal.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant