Ton Koene (75) is geboren als oudste van een gezin van elf kinderen. Ze groeiden in redelijke harmonie op in het Zuid-Hollandse Wateringen. "Mijn vader werkte samen met zijn broer als tuinder en wij woonden, met opa en oma erbij, in een tuinwoning ernaast. Los van de Mens Erger Je Niet!-pionnen die door de lucht vlogen, was het altijd gezellig. Dat was ook een reden voor vriendjes en vriendinnetjes om hier te blijven eten."
Het is een grote klap voor de familie wanneer de vader van elf kinderen op 36-jarige leeftijd overlijdt. Ton is op dat moment twaalf jaar oud en ziet zijn vader verdrinken. Voor hem betekent dit dat hij als oudste van het gezin veel verantwoordelijkheid krijgt.
"Wanneer er iemand dronken thuiskwam, zei ik daar wat van. We waren straatarm en ik werkte vanaf mijn veertiende ook in de tuinbouw. Toen mijn vader overleed, kregen we wel wat extra geld. Maar bij het koken zorgden we ervoor dat iedereen het lustte. Als je iets niet lekker vond, was er geen alternatief."
Van het gezin van toen zijn er nog negen broers en zussen in leven. "We spreken elkaar regelmatig, maar we willen er ook geen verplichting van maken. Als iemand een keer niet zijn verjaardag wil vieren, is dat helemaal prima."
Rieks Hamsink (75) groeit op in Helmond in een katholiek gezin van vijftien kinderen. Hij maakt maar twaalf broers en zussen bewust mee. "De anderen waren voor mijn geboorte al overleden, of toen ik heel jong was. Dit is voor mij zo onduidelijk omdat daar in die tijd niet over werd gesproken."
De moeder van Rieks had destijds een hartafwijking. Daarom vertelde de dokter dat ze beter geen kinderen kon krijgen. "Dat is niet echt gelukt", grapt hij. "Naast de vijftien kinderen heeft mijn moeder ook nog acht miskramen gehad."
Voor Rieks is zijn jeugd een heftige tijd waarin hij leert vechten voor zichzelf. "Mijn ouders hadden het niet breed en alles moest verdeeld worden. Als je te laat was voor het eten, had je pech en kreeg je niks. We kregen één keer per week een worstje, maar voor de rest aten we alleen groente en aardappelen. Om een studie te kunnen bekostigen, had ik een folder- en krantenwijk."
Rieks merkt nu nog de effecten van de tijd waar hij moest "vechten voor zijn bestaan". "Mijn vriendin zegt nu tegen mij dat ik zo snel eet. Dat komt doordat ik er vroeger altijd snel bij moest zijn. Het was toen niet makkelijk, maar die liefde heb ik nu ruimschoots van mijn kinderen en kleinkinderen teruggekregen."
Joston Slot (79) komt uit een familie van negentien kinderen die zijn geboren tussen 1933 en 1955. Ze hebben niet allemaal samengewoond, want toen de jongste werd geboren, was de oudste al uit huis. Toch groeit Joston met vijftien broers en zussen op in het Noord-Hollandse Broekhoek.
"We woonden in een groot huis met zeven slaapkamers. Mijn vader was aannemer en hij had een heel grote 6 meter lange uitschuiftafel gemaakt. Het was altijd reuzegezellig. De oudere broers en zussen namen vaak hun vriend of vriendin mee en zo zaten we tijdens Kerst en Oud en Nieuw met dertig mensen in de woonkamer."
Bij de familie Slot is er soms wat ruzie over wie als eerste de krant mag lezen, maar voor de rest zijn er weinig problemen. "Wij hebben nooit honger geleden. Als je klaar was met school, nam je een baantje om geld te verdienen. Totdat je ging trouwen droeg je kostgeld (een bijdrage in de woonlasten, red.) af. Zo konden we goed rondkomen met z'n allen."
Van het gezin zijn er nog vijftien broers en zussen over en volgens Joston is er nog "geweldig contact". "Ondanks de leeftijden van tussen de 69 en 91 jaar komen we op alle verjaardagen nog bij elkaar. We hebben al vijf zestigjarige bruiloften meegemaakt. Hier en daar begint de dementie al een beetje toe te slaan, maar we kunnen allemaal nog goed met elkaar communiceren."
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen