Woensdag viel het woord ‘armoede’ 77 keer in de Tweede Kamer en dat is weleens minder geweest. De nieuwe coalitie kampt met het probleem waar aanbieders van onveilig en onaangenaam werk wel vaker mee kampen, namelijk dat ze niemand kunnen vinden die de klus wil doen, maar grote woorden hebben ze in overvloed. Zoals ‘bestaanszekerheid’.
Het ging daar de hele tijd over in de verkiezingen die deze formatie hebben gebaard, en ook in de aanloop naar hun programakkoord op hoofdlijnen was het ‘mensen die NU geld nodig hebben’ voor, en ‘schande’ na. Zoiets schept verwachtingen.
Woensdag moesten ze gevieren in de Tweede Kamer uitleggen waarom ze geen bal doen aan het verbeteren van de bestaanszekerheid. Tenzij je bestaanszekerheid anders definieert. Als veiligheid voor de mensen die al van alles hebben, bijvoorbeeld, zoals een eigen koophuis en een leuk belegd vermogen, want die blijven op rozen liggen als het aan de Wilders-coalitie ligt. Of als veiligheid voor bedrijven en hun aandeelhouders, want ook aan hun wensen is knipmessend tegemoetgekomen.
Terwijl het op die plekken te halen valt voor wie daadwerkelijk iets zou willen doen aan de bestaansonzekerheid van mensen in kleine flexbanen, of van mensen met weinig geld en veel zorgkosten, mensen die je ‘gewone mensen’ zou kunnen noemen, al hoor je die term niet meer zo vaak, kennelijk hebben ze ook door dat ze ongewone dingen aan het doen zijn.
Anderen dachten bij meer ‘bestaanszekerheid’ aan iets anders. Aan het per direct verbeteren van de levensstandaard van de circa achtduizend mensen wier inkomen ‘niet toereikend’ is om mee te komen. Ze dachten aan de 220 duizend kinderen die in armoede leven.
En aan de commissie die zich op aandringen van Pieter Omtzigt had gebogen over de vraag wat een acceptabel sociaal minimum is in een beschaafd land, en heldere aanbevelingen had gedaan. Zoals: begin met het omhoog gooien van de bijstand en het minimumloon. Zo moeilijk is dat niet, maar je moet dan natuurlijk wel de vormgever van een beschaafd land willen zijn.
Daar wringt het. Als het zover komt dat ze iemand kunnen vinden die dit akkoord wil uitvoeren, dan daalt de armoede amper. De kinderarmoede stijgt komend jaar zelfs een beetje. (Voor wie zich afvraagt of het echt waar is dat armoede destructief is voor wie erin leeft, zich niet vanzelf oplost, niet een kwestie is van ‘dan koop je toch geen flatscreen?’, en de hele samenleving aangaat, verwijs ik naar het boek Armoede uitgelegd aan mensen met geld van Tim ’S Jongers.)
‘Asociaal’, zei Frans Timmermans (GroenLinks-PvdA). ‘Katsjing, cadeautje van meneer Wilders voor mensen die heel veel vermogen hebben’, zei Jimmy Dijk (SP). ‘Er komen 17 duizend kinderen bij die in armoede zitten, een kwart van de stad Deventer, moet je nagaan’, zei Mirjam Bikker (CU). (We zijn het thuis nagegaan en kwamen tot de conclusie dat ‘meer dan twee keer Mook en Middelaar’ imponerender klinkt.)
Geert Wilders riep ‘kolder’ terug, ontkende de cijfers, ook al stond de berekening erbij, want we zijn definitief in het postwaarhedentijdperk aanbeland, waarin meningen feiten zijn als de meerderheid zégt dat het zo is, en waarin verantwoording afleggen niet hoeft als ‘de Nederlanders’ achter je staan. Bij wijze van verantwoording verwees hij nog naar ‘ontwikkelingen ten opzichte van de basisplaat’, hij raakte ervan in de war, introduceerde het taalkundige novum ‘gezinnen zonder kinderen’ (‘Die gaan er wel op vooruit!’), dacht dat hij ‘de komende tijd misschien wel met voorstellen kan komen’.
‘We horen hier’, concludeerde Esther Ouwehand (Partij voor de Dieren), ‘in antwoord op een vraag over al die mensen die in armoede zitten, een technocratisch verhaal dat erop neerkomt dat we het ietsje minder slecht gaan doen dan de vorige coalitie en we dus dankbaar mogen zijn. Mensen die hun kinderen geen eten kunnen geven, hebben daar geen hol aan. Dat wilde ik even gezegd hebben.’
Daarna begon Omtzigt over ‘de puntenwolk’ en de koopkracht. Duidelijkheid in combinatie met regeringsverantwoordelijkheid: hopeloos.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant