Dat het beklimmen van de Mount Everest zowel een fysieke als mentale uitdaging is, blijkt uit de verhalen van René de Bos (65) en Katja Staartjes (61). "Het voelt alsof je twee trappen op rent terwijl je met je ene hand je neus dichtknijpt en je andere hand over je mond legt", vertelt René aan NU.nl. Hij bereikte in 1990 als eerste Nederlander de top van de 8.849 meter hoge berg in Nepal.
Voordat hij begon aan de tocht was hij in topconditie. Maar volgens hem is dat niet van belang. "Natuurlijk is het fijn om fit te zijn en klimervaring te hebben, maar het belangrijkste is hoe je lichaam reageert op de hoogte. En daar heb je geen invloed op."
Hoe hoger je komt, hoe minder zuurstof er in de lucht zit. Op 5.000 meter hoogte is nog maar de helft van de hoeveelheid zuurstof aanwezig in vergelijking met zeeniveau. Daar kunnen mensen niet permanent leven. Op 8.000 meter, bijna de top van de Mount Everest, zit nog maar een derde van de hoeveelheid zuurstof in de lucht. Dat wordt ook wel de 'dead man zone' genoemd.
Bij een gebrek aan zuurstof ontstaat hoogteziekte. In het eerste stadium kun je last krijgen van misselijkheid, hoofdpijn, weinig eetlust en evenwichtsstoornis, zegt Ronald Hulsebosch. Hij is als expeditiearts onder andere mee geweest met tochten naar de Kilimanjaro en de Himalaya.
"Iedereen krijgt last van deze symptomen. Het is belangrijk om dan te rusten of eerst weer even te dalen. Je lichaam heeft tijd nodig om te wennen aan de hoogte." Het lichaam maakt dan extra rode bloedcellen aan, zodat je bloed meer zuurstof kan opnemen.
Niet iedereen kan dat even goed. "Het is vooral erfelijk bepaald hoe goed je lichaam kan omgaan met hoogte. Daarnaast is hoogteziekte erg grillig. De ene tocht kan voor iemand probleemloos zijn, terwijl die doodziek wordt bij een soortgelijke tocht een jaar later."
In latere stadia van hoogteziekte kun je long- of hersenoedeem krijgen. Dan hoopt er vocht op rondom je longen of hersenen. Het is dan noodzakelijk om zo snel mogelijk af te dalen, anders ga je dood.
Naast hoogteziekte kunnen mensen ook gewond raken of doodgaan door bevriezing, uitputting, uitdroging en ongelukken.
"Je hoort als mens niet thuis op zulke hoogtes. En dat voel je ook", vertelt René. Door "knallende koppijn" moest hij meerdere keren terug naar het basiskamp. Maar na wat rust leek zijn lichaam zich snel aan te passen aan de hoogte. "Je moet luisteren naar je lichaam. Dan komt het altijd goed."
René heeft van dichtbij meegemaakt wat er gebeurt als je dat niet doet. Tijdens de afdaling zag hij een Koreaanse man op de zuidflank van de berg staan. Hij wilde zijn zuurstoffles hebben. "Hij was er slecht aan toe, dus ik adviseerde hem om mee naar beneden te gaan. Maar hij wilde per se naar de top."
René gaf hem zijn rugzak met zuurstoffles erin en ging door. Even later zagen andere klimmers de Koreaanse man in de sneeuw liggen. Hij was een stuk naar beneden gevallen. "Ik heb medelijden met zijn familie."
Dat het van levensbelang is om naar je lichaam te luisteren, beaamt Katja. In 1999 bereikte ze als eerste Nederlandse vrouw de top van de Mount Everest. Door de hoogte kreeg ze last van evenwichtsstoornissen, waardoor ze vanuit het laatste kamp niet mocht doorklimmen naar de top.
"Maar ook ik voelde me beter na wat rust, dus ik ben alsnog doorgegaan", vertelt ze. En dat was allesbehalve makkelijk. "Ik was langzaam, kreeg geen hap meer door mijn keel en kon nauwelijks drinken. Voor dat laatste moest ik namelijk mijn wanten uitdoen en ik was bang voor bevriezing."
Ze was uitgehongerd, uitgedroogd en verzwakt. Toch wist ze de top te bereiken. "Het is loodzwaar, omdat je de top pas op het allerlaatste moment kunt zien. Maar toen die eenmaal in zicht was, kwam er een oerkracht in me naar boven."
Zowel Katja als René heeft weken moeten bijkomen van de tocht. "De vermoeidheid is met niets te vergelijken", vertelt Katja. "Mijn lichaam was echt uitgeput. Ook was ik flink wat gewicht verloren." Het is gebruikelijk dat klimmers tussen de 5 en 10 kilo afvallen bij zo'n klim.
De zware tocht was het voor allebei meer dan waard. "Je staat op het hoogste punt van de wereld", zegt René. "De wereld ligt letterlijk aan je voeten."
Het klimseizoen, dat zijn hoogtepunt in april en mei heeft, is momenteel in volle gang. Dit jaar zijn meer dan vierhonderd vergunningen voor de Mount Everest afgegeven. De meeste mensen hebben de top inmiddels bereikt.
Eerder deze week kwamen drie klimmers om. Bij twee van hen gebeurde dat toen de richel waarop een grote groep bergbeklimmers stond, afbrak. Het dodental van dit seizoen staat nu op vijf. Drie andere mensen zijn nog vermist.
Sinds de eerste beklimming van de Mount Everest in 1953 hebben ongeveer zevenduizend mensen de tocht naar de top gemaakt. Een deel van hen deed dat meerdere keren. In totaal zijn er meer dan 335 mensen omgekomen bij het beklimmen van de berg.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen