Anne Sjoukema (38) wist van kleins af aan dat ze een kind wilde adopteren. "Er zijn genoeg kinderen op de wereld waar niet voor gezorgd kan worden. Waarom zou je dan zelf nog een kind krijgen? Mijn moeder zei dat ik die vraag al aan haar stelde toen ik vier was."
Het is een terugkerende gedachte, vooral als haar man aangeeft klaar te zijn voor kinderen. "Uiteindelijk heb ik hem de adoptiewens in een appje laten weten", grinnikt ze. "Hij stond daar ook voor open, waarna we het direct eens waren dat we dit pad wilde bewandelen."
In 2017 begonnen ze aan het adoptieproces. "Dat traject is lang, maar het voordeel is dat je tijd hebt om dingen te laten bezinken", zegt Anne. "Op verschillende momenten moet je beslissingen nemen, bijvoorbeeld wat je denkt aan te kunnen als ouder. Sommige kinderen hebben vanwege hun achtergrond meer steun nodig."
Anne en haar man wilden eerst een kind uit de Verenigde Staten adopteren. Toen adopties uit het Afrikaanse land Lesotho ook werden toegestaan, kwamen ze ook daar op een beschikbaarheidslijst te staan.
"Ouders worden gezocht voor een kind en niet andersom", zegt Anne. "In Lesotho hadden ze te weinig ouders om uit te kiezen. We hebben hier best even over nagedacht. Maar als jij de beste ouders bent voor een kind, maakt het niet uit waar het is geboren."
Een jaar later ging de telefoon dat ze gematcht waren aan een kind. "Je hebt op zo'n moment heel veel vragen. Je bent echt niet alleen maar blij", vertelt Anne. "Ons kind was al bijna vier. De eerste vraag die we hadden was: wat vindt hij ervan? Toen we hoorden dat hij er blij mee was, waren wij dat pas ook."
Dat adopties uit het buitenland per direct zijn stopgezet, vindt Anne vreselijk. "In een ideale wereld zou adoptie niet mogelijk hoeven zijn, maar we leven niet in een sprookjeswereld. Er zijn ook nu kinderen die ouders zoeken, die mogelijk op hen wachten. Dat wordt nu geblokkeerd."
Ook Anne kent de verhalen van misstanden bij adoptie. "Dat is nooit goed te praten", zegt ze. "Maar die pijn en hun verhaal verandert niet door andere kinderen geen gezin meer te bieden. Voor wie maak je deze beslissing dan? De adoptiewereld heeft ook van fouten uit de vorige eeuw geleerd. Internationale adoptie is een krachtige kinderbeschermingsmaatregel die als laatste optie wordt ingezet. Een omgeving bieden waar een kind altijd kan blijven is heel belangrijk."
De verhalen van misstanden bij adopties zijn ook bij Richard Leenheer (40) bekend. Zijn vrouw en hij adopteerden hun dochter in Zuid-Afrika. "Ik heb het gevoel dat stichtingen er alles aan doen om te zorgen dat het goed loopt. Kijk naar de communicatie, de controles en het Haags adoptieverdrag. Je kunt alleen nooit iets 100 procent voorkomen."
Het moment dat Richard zijn dochter voor het eerst zag, herinnert hij zich nog goed. "Ik was bloednerveus. Maar toen ik binnenstapte, verdween alle spanning. Ik was dolgelukkig toen ik haar gezichtje zag. Ik denk dat mensen die zwanger zijn, hetzelfde gevoel hebben: ja, we worden nu ouders."
Door het Haags Adoptieverdrag worden kinderen en hun familie beschermt tegen de risico's bij adopties naar het buitenland. Denk hierbij aan illegale, onrechtmatige, voorbarige en slecht voorbereide adopties.
Voor Richard en zijn vrouw was het biologisch niet mogelijk om een kind te krijgen. Daarom begon het stel eind 2015 met een adoptietraject. "We hadden een grote wens om een kind uit Haïti te adopteren vanwege mijn Caribische roots", vertelt hij.
Ze stonden lang op een wachtlijst en hoorden dat in Haïti een plek kwam voor hun ouderdossier. Dat bestaat uit documenten die opgesteld zijn door bij adoptie betrokken organisaties. "Maar toen het dossier daar een paar maanden lag, stond Nederland het niet meer toe om een kind uit dat land te adopteren. Dat kwam door eerdere misstanden bij adopties."
Richard en zijn vrouw hadden de keuze te stoppen of te kijken naar een ander land. Na negen jaar adopteerden ze hun dochter uit Zuid-Afrika. "Het voelt als een rollercoaster. Het is frustrerend om lang te wachten en daar moet je tegen bestand zijn. Alle stichtingen en instanties doen hun best, maar versnellen lukt niet."
Richard en zijn vrouw verbleven twee maanden met hun dochter in Zuid-Afrika om alles te regelen. "Toen ze ook door de Nederlandse staat was erkend, mocht ze mee. Het was de mooiste tijd van mijn leven. We hebben daar nog steeds lijntjes met haar verzorgster, de kinderbescherming en sociale werkers."
Richard vindt het nieuws over de adoptiestop verdrietig. "Ik heb het gevoel dat dit zoveel meer impact heeft dan alleen op de wensouders die geen kind meer kunnen krijgen", vertelt hij. "Die kinderen in het buitenland worden ook niet meer geadopteerd. Waar had mijn dochter dan heen gemoeten?"
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen